***WARNING, NIET ECHT LUCHTIGE POST (en niet volledig enkel threadgerelateerd)***
Ik heb weer eens niets te doen op een vrijdagavond (of beter gezegd, nergens zin in) dus dan schrijven we maar terug eens om wat te kunnen venten. Deze week was wat minder in de gedachtegang, ze kunnen wel wat bestempeld worden als "blue" of depri, maar het was voor mij eerder gewoon wat harde realiteitspraat
Ik vroeg mij deze week af waarom ik momenteel leef. Dat is geen schreeuw om aandacht, geen "i'm gonna cut myself to see how much it bleeds" moment, maar gewoon een nuchtere kijk op de situatie. Mede dankzij de plotse split van één van mijn vrienden die net wat closer was gekomen met zijn lief misschien
Anyway, waarom leef ik ? Momenteel bestaat het grootste deel van mijn routine uit het volgende: opstaan om te gaan werken. Te licht ontbijten naar mijn goesting vanwege dieet. Werken, soms wat goeie dagen, maar meestal redelijk beu dagen door de verandering van de werksituatie. Middageten in bedrijfsresto dat te duur is voor de bucht dat ze verkopen. Eet te licht of niet zoals ik zou willen omdat de mogelijkheid er niet toe is (in kader van dieet). Werk nog eventjes door. Ga naar huis met honger. Zondig aan dieet als stemming te slecht is (rara wat ik doe als ik mij slecht voel, en rara waarom ik moet dieten
). Sleur mijzelf naar de gym om al dan niet deftig te trainen. Kom terug thuis en eet meestal wel deftig volgens wat ik wil en zou moeten eten. Start de countdown van bezigheidstherapie tot ik moet gaan slapen. Af en toe is er wat afleiding in de vorm van chatten met iemand dat ik wel zie zitten, maar waar ik bang ben dat het niet andersom zo is of zal zijn. Afhankelijk van de voorbije dag, kop laten rollen over dingen uit het verleden, meestal tegenslagen of iets zoals het bovenstaande. Kruip onnozel in bed. Slaap slecht door halfversleten bed. <new day>
Nu kan je wel zeggen van neem wat meer initiatief en ga wat doen. Maar mijn vriendenkring is niet meer zo breed als ze vroeger was (lees: zoals het middelbaar/begin unif) en de meesten zijn ofwel een koppel met limited tijd, ofwel mensen die niet meteen onder het "nu iets gaan doen"-motto vallen. Nieuwe mensen leren kennen is bijzonder hard als je de "ga naar <insert random café/club/...> en laat u gaan" beu bent en eigelijk al uitgegroeid bent
Je kan ook zeggen neem een nieuwe hobby op. Op zich een goed idee, en ik weet ook wat ik opnieuw wil gaan doen (groepssport). Enkel nadeel dat ik dat pas wil doen als ik & mijn lichaam conditiegewijs er klaar voor is (waarvoor ook de training)
Ik ben echter tot de (misschien wel logische) conclusie gekomen echter, dat ik niet meer gemotiveerd ben om te trainen, als ik geen doel voor mij zie dat de moeite is (en de nieuwe hobby is blijkbaar niet meer genoeg). Simpelweg gezegd: geen motivatie = geen training = geen resultaat = geen motivatie
hallo vicieuze cirkel.
Hoe geraak ik er uit ? geen idee, als ik het wist dan had ik het al gedaan. De tijd tikt ook maar voorbij en het lijkt erop dat het enige dat ik tegenwoordig nog doe is van werkshift naar werkshift slenteren, en wat geld oppotten dat ik niet aan iets toekomstgewijs kan spenderen. Een huis of app is natuurlijk wel iets nuttigs, maar ergens alleen gaan wonen gaat mijn situatie niet echt veel verbeteren volgens mij.
Waar ik nog ietswat naar uitzie/zag is mijn vakantie in augustus, maar daarbij komt kijken dat ik niemand heb om mee weg te gaan, noch aan vrouwelijk gezeldschap, noch aan vrienden. En zoiets zou wel deugd doen.... heb het trouwens al eens gevraagd aan een paar, maar daar is het natuurlijk ofwel niet kunnen ofwel geen intresse ofwel verplichtingen elders. En er op mijn eentje uittrekken zou wel lukken voor een paar dagen maar niet om echt relaxvakantie te doen. Misschien dat ik wel de tijd vindt in men vakantie om motivatie te krijgen voor te trainen en dat ik dan de vicieuze cirkel doorbreek.
Als ik moet denken aan de oorzaak van de vicieuze cirkel, dan moet ik al even teruggaan en een paar pijnlijke momenten oprakelen die een indruk op mij gelaten hebben. Normaal laat ik dat niet meer in mijn kop spoken, maar als er geen goeie momenten naar boven komen om de slechte te vervangen, dan blijven ze daar steken. En ik ben altijd al een "mood"mens geweest in dingen. Als de motivatie er is kan ik alles. Als die er niet is, lukt niets
Waarom ik dat allemaal hier neerpen? Hoe groot het cliché ook is, het (nog altijd) single zijn neemt een groot deel van die negatieve motivatie in beslag. En negativisme brengt alleen maar meer negativisme met zich mee, en dat is niet meteen de beste basis om iemand te zoeken en/of te vinden
hierbij zal ik het maar laten voordat ik iedereen zijn ogen uitgebrand heb met mijn mooie wall of text. Excuses !
TL;DR version: life sucks, sup with that ?
) heb ik ook niet echt de indruk dat ze er veel 'zin' in heeft. Ik moet meestal het gesprek beginnen, het opgang houden...het 'eindigt' nooit echt in een vlot, leuk, lang,...gesprek.
Doen jullie iets speciaals?
.
...