Ik zit oek met een dik probleem.
Klein situatieschetske:
Eerste "echte" relatie, bekke ne laatbloeier qua relaties, maand of 7 samen ondertussen, zie ze 1 @ 2 keer per week.
Coole chick, kan er goe mee praten, lachen, sex is goe. Ma ik heb zoveel dingen te doen werk, school, thesis, studentenorganisatie, sport. da ik eigenlijk geen kloten tijd heb voor een lief, alles zou zo veel makkelijker zijn als ik single zou zijn denk ik dikwijls. Het is nooit een drag als ik bij haar ben, altijd fun, ma ervoor is't wel zo het gevoel "ahja just na men lief terwijl ik zoveel andere dingen kan doen..."
Terwijl je waarschijnlijk eerder ontzettend uitkijkt om naar u lief te gaan

m.a.w. ik ben ni echt verliefd .. als ik überhaupt ooit al echt verliefd ben geweest maar goe. Ik ben dan ook nog is het type da super veel uitgaat, zelfs tijdens de werkweek tot een kot in de nacht. Als ge uitgaat kom je natuurlijk ook vrouwen tegen. En ook al is men lief een knappe als man is het echt zwaar op u tanden bijten als vrouwen zich botergeil staan aan te bieden.
T'is wachten tot ik breek waarschijnlijk, volgens mij hebben mijn maten zelf weddenschappen lopen achter mijne rug op de wanneer
Ik durf er bijna ni over beginnen, want dan ben ik ze waarschijnlijk kwijt als vriendin, wa ik echt zonde zou vinden. T'is echt een fantastisch meisje. Langs den andere kant moet ik gewoon oprecht zijn. Ik mag niet met da meisje haar voeten ni spelen want ze heeft me super graag, wachten tot ik scheve schaats rij zou van weinig respect getuigen naar haar toe.
Arf, ik ben echt geen relatie materiaal
edit: mijn ma spreekt wrs ook een maand ni meer tegen mij als ik zeg da ik het wil stopzetten, ze kon er echt niks slecht over zeggen, "je gaat nooit nog een betere vinden !" :zegt ze altijd