spade VI
Legacy Member
Ziezo, net eventjes leuk naar Gent geweest met de plopmuts 
Liep wel weinig volk maar wat een vrouwtjes weer. Wou m'n cohones bijeen rapen om een aan te spreken maar deed het toch maar niet. Te laf en te weird met zo'n shot in je hand en muts op je kop
@ Glashelder
Tuurlijk weet ik zulke zaken niet en zoals ik in mijn vorige post al aanhaalde, elk geval is anders.
Dat is dan een werkpuntje voor de persoon zelf vind ik. Ik was verslaafd aan fitness en motorrijden en toen ik die zaken niet meer kon doen en één van die zaken (krachttraing/bodybuilding) zal ik gewoon nooit meer mogen doen (ik mis het zwaar, echt alle dagen, het ijzer, het leven ernaar), viel ik ook in een diep zwart gat maar probeerde het zoveel mogelijk uit te werken op gezonde manier, niet op personen. Ze kunnen er tenslotte niets aan doen.
Tuurlijk kan ik niet zeggen hoe ik dat zou doen daar ik geen relatie heb, maar ik kan me wel in zijn standpunt begeven qua de hopeloosheid die hij waarschijnlijk voelt. Zolang hij nog overlevingskansen heeft moet hij gewoonweg de moed niet laten vallen of doemsdenken voor zijn relatie. Ik zou het inderdaad niet kapot kunnen laten gaan. Integendeel, als een meisje nog steeds voor mij zou kiezen in zo'n situatie dan maakt dat voor mij de band alleen maar sterker en zou ik nog meer energie krijgen. Zwartdenken heeft geen enkel nut, ook niet als je geen enkele kansen meer hebt tegen die smerige ziekte, maar aan de andere kant, ieder die ik tegenkom en de artsen zeggen me vaak dat ze zelden zo'n positieve geest als mij hebben ontmoet en dat het ongelofelijk is tot op de dag van vandaag hoe ik dat allemaal verwerk.
Hm ja, ieder verwekt dat natuurlijk op zijn manier, maar in mijn mening was de relatie dan toch al niet echt "meant to be". Het verlies van een kind, ernstig ziek worden. Als koppel is dat "ONS" probleem en niet zijn of haar probleem. Je gaat je relatie in goeie of slechte dagen of je gaat ze gewoon niet aan...
Tuurlijk is het heus niet zo simpel, maar als jij elke dag naar je partner zou kijken en als die jou doet denken aan de zaken die niet meer kunnen of je beperkingen of pijn, dan bekijk je die zaken vanuit een verkeerd standpunt. Ipv het negatieve van de zaak te zien kan men zich beter stortten op het positieve van wat wel nog is of kan, ook al is dat helemaal niet makkelijk. De ene lukt het beter dan de andere. Zelf ben ik nog steeds erg veel aan het bijleren, but i'm getting there en dat is goed genoeg voor me
Ja, d'accord, soms verspelen ouders het recht om zaken te weten, en aan de hand van wat DAFFY_2D vertelde kon ik opmaken dat de moeder er inderdaad zeker geen recht meer op had, maar ze zegt zelf dat hij niet echt problemen had met z'n vader maar niet overweg kon met z'n nieuwe vrouw. Nouja als je daarom je bloedeigen vader niet inlicht...dat vind ik pas Bullshit.
PS: dit was allemaal enkel mijn MENING op de zaak eh, tuurlijk kan ik totaal geen oordeel vellen, wat voor een zuurpruim zou ik dan niet zijn :doh:
SORRY VOOR DE WALL OF TEXT
Liep wel weinig volk maar wat een vrouwtjes weer. Wou m'n cohones bijeen rapen om een aan te spreken maar deed het toch maar niet. Te laf en te weird met zo'n shot in je hand en muts op je kop @ Glashelder
Tuurlijk weet ik zulke zaken niet en zoals ik in mijn vorige post al aanhaalde, elk geval is anders.
Dat is dan een werkpuntje voor de persoon zelf vind ik. Ik was verslaafd aan fitness en motorrijden en toen ik die zaken niet meer kon doen en één van die zaken (krachttraing/bodybuilding) zal ik gewoon nooit meer mogen doen (ik mis het zwaar, echt alle dagen, het ijzer, het leven ernaar), viel ik ook in een diep zwart gat maar probeerde het zoveel mogelijk uit te werken op gezonde manier, niet op personen. Ze kunnen er tenslotte niets aan doen.
Tuurlijk kan ik niet zeggen hoe ik dat zou doen daar ik geen relatie heb, maar ik kan me wel in zijn standpunt begeven qua de hopeloosheid die hij waarschijnlijk voelt. Zolang hij nog overlevingskansen heeft moet hij gewoonweg de moed niet laten vallen of doemsdenken voor zijn relatie. Ik zou het inderdaad niet kapot kunnen laten gaan. Integendeel, als een meisje nog steeds voor mij zou kiezen in zo'n situatie dan maakt dat voor mij de band alleen maar sterker en zou ik nog meer energie krijgen. Zwartdenken heeft geen enkel nut, ook niet als je geen enkele kansen meer hebt tegen die smerige ziekte, maar aan de andere kant, ieder die ik tegenkom en de artsen zeggen me vaak dat ze zelden zo'n positieve geest als mij hebben ontmoet en dat het ongelofelijk is tot op de dag van vandaag hoe ik dat allemaal verwerk.
Hm ja, ieder verwekt dat natuurlijk op zijn manier, maar in mijn mening was de relatie dan toch al niet echt "meant to be". Het verlies van een kind, ernstig ziek worden. Als koppel is dat "ONS" probleem en niet zijn of haar probleem. Je gaat je relatie in goeie of slechte dagen of je gaat ze gewoon niet aan...
Tuurlijk is het heus niet zo simpel, maar als jij elke dag naar je partner zou kijken en als die jou doet denken aan de zaken die niet meer kunnen of je beperkingen of pijn, dan bekijk je die zaken vanuit een verkeerd standpunt. Ipv het negatieve van de zaak te zien kan men zich beter stortten op het positieve van wat wel nog is of kan, ook al is dat helemaal niet makkelijk. De ene lukt het beter dan de andere. Zelf ben ik nog steeds erg veel aan het bijleren, but i'm getting there en dat is goed genoeg voor me
Ja, d'accord, soms verspelen ouders het recht om zaken te weten, en aan de hand van wat DAFFY_2D vertelde kon ik opmaken dat de moeder er inderdaad zeker geen recht meer op had, maar ze zegt zelf dat hij niet echt problemen had met z'n vader maar niet overweg kon met z'n nieuwe vrouw. Nouja als je daarom je bloedeigen vader niet inlicht...dat vind ik pas Bullshit.
PS: dit was allemaal enkel mijn MENING op de zaak eh, tuurlijk kan ik totaal geen oordeel vellen, wat voor een zuurpruim zou ik dan niet zijn :doh:
SORRY VOOR DE WALL OF TEXT
Soms is 'die ander' er gewoon teveel aan op dat moment en dan hangt het idd af van de sterkte van de relatie hoe dat verder verloopt.
