Archief - Heb jij een lief: The sequel deel 10
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Daffy_2D
Legacy Member
Booka Shade zei:Nee, want mijn vriendin is een echt meisje
Booh! Ik ook!
Vandaag al duizend-en-één sms'jes gehad van m'n ex waarin hij zijn spijt betuigd van al hetgeen dat hij me heeft aangedaan en 't feit dat hij me heeft laten gaan.
Daarnet ook weer: "Ik wil je in m'n armen."
En ik weet begod niet wat ik ermee moet aanvangen. Want hij heeft me erg gekwetst. Maar anderzijds is hij ook 't beste wat me ooit overkomen is en zie ik hem stiekem toch nog heel graag. 't Is al maanden dat ik mijn best doe om over hem te raken, maar ik heb 't er vrij moeilijk mee. De laatste tijd had ik 't gevoel dat 't net weer wat beter ging. Stap voor stap. Zoals tijdje terug toen ik m'n kamer opruimde en al zijn grief en foto's in een grote zak gestopt heb die nu ergens op zolder ligt... Of 't feit dat ik meer en meer naar andere jongens kijk... En ze minder met m'n ex vergelijk
Maar nu ben ik dus weer in de war *zucht*. Waarom is dit allemaal zo moeilijk.
Booka Shade
Legacy Member
Daffy_2D zei:Booh! Ik ook!
Vandaag al duizend-en-één sms'jes gehad van m'n ex waarin hij zijn spijt betuigd van al hetgeen dat hij me heeft aangedaan en 't feit dat hij me heeft laten gaan.
Daarnet ook weer: "Ik wil je in m'n armen."
En ik weet begod niet wat ik ermee moet aanvangen. Want hij heeft me erg gekwetst. Maar anderzijds is hij ook 't beste wat me ooit overkomen is en zie ik hem stiekem toch nog heel graag. 't Is al maanden dat ik mijn best doe om over hem te raken, maar ik heb 't er vrij moeilijk mee. De laatste tijd had ik 't gevoel dat 't net weer wat beter ging. Stap voor stap. Zoals tijdje terug toen ik m'n kamer opruimde en al zijn grief en foto's in een grote zak gestopt heb die nu ergens op zolder ligt... Of 't feit dat ik meer en meer naar andere jongens kijk... En ze minder met m'n ex vergelijk
Maar nu ben ik dus weer in de war *zucht*. Waarom is dit allemaal zo moeilijk.
Stel u nu eens voor dat uw ex dit bericht leest op 9lives.
Dan is alles toch opgelost.
SiX
Legacy Member
Daffy_2D zei:Booh! Ik ook!
Vandaag al duizend-en-één sms'jes gehad van m'n ex waarin hij zijn spijt betuigd van al hetgeen dat hij me heeft aangedaan en 't feit dat hij me heeft laten gaan.
Daarnet ook weer: "Ik wil je in m'n armen."
En ik weet begod niet wat ik ermee moet aanvangen. Want hij heeft me erg gekwetst. Maar anderzijds is hij ook 't beste wat me ooit overkomen is en zie ik hem stiekem toch nog heel graag. 't Is al maanden dat ik mijn best doe om over hem te raken, maar ik heb 't er vrij moeilijk mee. De laatste tijd had ik 't gevoel dat 't net weer wat beter ging. Stap voor stap. Zoals tijdje terug toen ik m'n kamer opruimde en al zijn grief en foto's in een grote zak gestopt heb die nu ergens op zolder ligt... Of 't feit dat ik meer en meer naar andere jongens kijk... En ze minder met m'n ex vergelijk
Maar nu ben ik dus weer in de war *zucht*. Waarom is dit allemaal zo moeilijk.
De vraag is, hetgene waarmee hem u gekwetst heeft, heeft em er spijt van? Denkt ge dat het nog gaat gebeuren?
Als ge denkt dat het eenmalig was zou ik het nog een kans geven.
Kweet natuurlijk ni wa der allemaal gebeurd is, dus mijn advies kan helemaal verkeerd zijn.
Daffy_2D
Legacy Member
Hij zegt er spijt van te hebben gehad.
Min of meer ingekorte versie: hij is ernstig ziek, heeft zo'n 37% overlevingskans. Zelf denkt hij dat het terminaal is. Sinds zijn diagnose heeft hij me volledig weggeduwd.
Hoewel we samen op zoek waren naar een huis om te gaan samenwonen, is hij dan achter m'n rug om alleen gaan wonen. Negeerde me zoveel mogelijk, hield zijn adres verborgen alsook het ziekenhuis waar hij van oktober tot en met januari heeft gelegen. Ik heb zowat alle ziekenhuizen van Vlaanderen afgebeld, maar hij had expliciet gevraagd aan 't ziekenhuis om hem anoniem te houden. Ik wist dus dat hij lag pijn te lijden, maar ik kon niet bij hem zijn. Als je iemand doodgraag ziet is dat één van de pijnlijkste dingen die je kunt doen.
Hij dacht dat hij me er een plezier mee deed, zei dat ik maar iemand anders moest zoeken om gelukkig mee te worden. Maar zoiets vraag je gewoonweg niet, zoiets beslis je samen.
Daarnaast ben ik (en mijn familie) de enige die op de hoogte zijn dat hij ziek is, naast zijn werkgever. Maar zijn ouders weten van niks. Tegen hen zei hij dan ook algauw dat het uit was tussen ons en vroeg hij om geen contact meer te zoeken. Toen ik zijn ouders dan toch tegenkwam moest ik van hen vernemen dat het uit was tussen ons. En toen ik polste hoe zij over zijn ziekte dachten, lachten ze me uit. Ze dachten dat ik het verzonnen had. Dusja, één en al geheimzinnigheid....
En zoals jullie hier ook al konden lezen: ondanks dat hij me niet meer wou, wou hij dan bvb wel nog casual seks met mij. Maar echte energie om in een relatie te steken had/heeft hij niet meer.
Onze relatie duurde 4,5 jaar, dus we hadden al redelijk wat meegemaakt samen, maar blijkbaar was het niet voldoende om een dodelijke ziekte, een hoop koppigheid en geheimzinnigheid de baas te kunnen.
Min of meer ingekorte versie: hij is ernstig ziek, heeft zo'n 37% overlevingskans. Zelf denkt hij dat het terminaal is. Sinds zijn diagnose heeft hij me volledig weggeduwd.
Hoewel we samen op zoek waren naar een huis om te gaan samenwonen, is hij dan achter m'n rug om alleen gaan wonen. Negeerde me zoveel mogelijk, hield zijn adres verborgen alsook het ziekenhuis waar hij van oktober tot en met januari heeft gelegen. Ik heb zowat alle ziekenhuizen van Vlaanderen afgebeld, maar hij had expliciet gevraagd aan 't ziekenhuis om hem anoniem te houden. Ik wist dus dat hij lag pijn te lijden, maar ik kon niet bij hem zijn. Als je iemand doodgraag ziet is dat één van de pijnlijkste dingen die je kunt doen.
Hij dacht dat hij me er een plezier mee deed, zei dat ik maar iemand anders moest zoeken om gelukkig mee te worden. Maar zoiets vraag je gewoonweg niet, zoiets beslis je samen.
Daarnaast ben ik (en mijn familie) de enige die op de hoogte zijn dat hij ziek is, naast zijn werkgever. Maar zijn ouders weten van niks. Tegen hen zei hij dan ook algauw dat het uit was tussen ons en vroeg hij om geen contact meer te zoeken. Toen ik zijn ouders dan toch tegenkwam moest ik van hen vernemen dat het uit was tussen ons. En toen ik polste hoe zij over zijn ziekte dachten, lachten ze me uit. Ze dachten dat ik het verzonnen had. Dusja, één en al geheimzinnigheid....
En zoals jullie hier ook al konden lezen: ondanks dat hij me niet meer wou, wou hij dan bvb wel nog casual seks met mij. Maar echte energie om in een relatie te steken had/heeft hij niet meer.
Onze relatie duurde 4,5 jaar, dus we hadden al redelijk wat meegemaakt samen, maar blijkbaar was het niet voldoende om een dodelijke ziekte, een hoop koppigheid en geheimzinnigheid de baas te kunnen.
SiX
Legacy Member
Daffy_2D zei:
Ik vind het moelijk hier op te antwoorden, maar zou het niet kunnen dat hij even wa dingen wou doen die hij niet een relatie kon? Hij weet dat er een kans is dat hij niet lang meer heeft om zon dingen te doen. En misschien komt hij nu tot het besef dat hij beter 1 iemand kan hebben waar hij kan op rekenen.
Weeral, mijn mening, kan verkeerd zijn e. U situatie doet mij een beetje aan Love and other drugs denken
Tha_nOn
Legacy Member
Daffy_2D zei:
en ge zijt zeker dat hij ziek is?
niet dat ik moeilijk wil komen doen, maar om da te verstoppen voor uw ouders moet ge toch al veel moeite doen (tenzij hij een pak ouder is dan u), zeker met een opname van een aantal maand
en ik heb al genoeg dingen gezien/gehoord om mij spijtig genoeg te realiseren da da al wel nekeer gebeurt
Iemand
Legacy Member
Ik volg Non ook wel. Lijkt mij eigenlijk ook heel moeilijk om zoiets te verstoppen voor de ouders. :/
Indien hij effectief zo ziek is en zo weinig kans op overleving heeft, lijkt het mij wel beter om er uw handen van te houden. Ik denk, louter een gedacht, dat het veel voor uw verdere relationele leven uitmaakt of hij sterft als vriend, of als lief.
Indien hij effectief zo ziek is en zo weinig kans op overleving heeft, lijkt het mij wel beter om er uw handen van te houden. Ik denk, louter een gedacht, dat het veel voor uw verdere relationele leven uitmaakt of hij sterft als vriend, of als lief.
Daffy_2D
Legacy Member
SiX zei:Ik vind het moelijk hier op te antwoorden, maar zou het niet kunnen dat hij even wa dingen wou doen die hij niet een relatie kon? Hij weet dat er een kans is dat hij niet lang meer heeft om zon dingen te doen. En misschien komt hij nu tot het besef dat hij beter 1 iemand kan hebben waar hij kan op rekenen.
Weeral, mijn mening, kan verkeerd zijn e. U situatie doet mij een beetje aan Love and other drugs denken
Ja, hij zegt ook vaak wel dat hij tijd nodig heeft. En op seksueel vlak bvb was ik zijn eerste, maar ik heb 't gevoel dat hij op deze manier mss met andere vrouwen in contact wou komen.
Nuja, enkele maanden terug was hij echt te ziek om maar iets te kunnen uitvoeren, en ik heb 't gevoel dat hij zich daarvoor echt schaamde. Ook toen hij in 't ziekenhuis lag, hij had zoveel pijn en zag er naar zijn zeggen zo verschrikkelijk uit... Hij wou gewoon niet dat ik dat zag, want hij was niet meer de sterke man die ik kende. Hij wou gewoon niet dat ik hem zo zag. Maar ik vind het nog altijd verschrikkelijk als ik daar aan terug denk. Ik maar thuis zitten, niet wetende waar hij was en hoe 't precies met hem ging. Dat maanden aan een stuk is erg beangstigend.
Achteraf kan je dat allemaal ergens relativeren en snap je 't ergens wel. Maar op 't moment zelf: niet fijn! Ik was in die periode dan ook helemaal lusteloos en ging beetje de kant uit van een depressie, ik kon er totaal niet mee om... Daarom, ik weet niet of ik klaar ben voor iets nieuws met hem, of ik dat wel deftig kan afsluiten allemaal en 't hem volledig kan vergeven. Ik weet dat ik van hem houd, maar ik kan er echt niet tegen als hij vanalles voor me achter houdt en niet open kan zijn met mij.
Pff, ik weet 't echt niet.
Daffy_2D
Legacy Member
Tha_nOn zei:
Ja, daar ben ik heel zeker van. Want heb hem af en toe nog gezien voor en na de opnames. Iemand die zo grauw is en wegdraait voor je ogen. En door zijn ziekte heeft hij ook een lichaamsdeel moeten laten wegnemen, wat dus ook duidelijk is. Plus veel verdikt, geen spieren meer....
Dusja, hij is écht ziek.
Hij heeft altijd al een slechte band gehad met zijn ouders. Nog een reden waarom hij zo snel achter mn rug om alleen is gaan wonen, was door een ruzie thuis. Ze bellen elkaar gewoon eens. En als hij eens een heel goede dag heeft, gaat hij op bezoek. En dan zie je dat heus niet hoor.
cura zei:
Voornamelijk sms en e-mail. Maar af en toe zie ik hem nog eens. Onlangs bvb mijn pc hersteld thuis. En nog zo'n dergelijke redenen om elkaar te zien.
Daffy_2D
Legacy Member
cura zei:Maar gezien uw eigen gevoelens zie je het niet zitten/haalbaar om gewoon bevriend met hem te zijn zonder extra zaken die het alleen moeilijker zullen maken? Toch alleszins tot hij bewezen heeft dat hij open kan zijn en niet gewoon casual seks wil.
Ik zag dat wel zitten, om gewoon vrienden te zijn.
Maar hij niet. 't Vraagt momenteel te veel energie van hem. Hij wil liever alleen zijn en met rust gelaten worden. Ik kan hem dan ook met niks meer verleiden. Al de dingen die hij vroeger leuk vond: reizen, pretparken, kermissen, cinematje, etentje, uitstapje, ... Niks dat hem interesseert, behalve af en toe dan wat seks...
Nochtans was hij vroeger iemand met een grote interesse voor cultuur, ontspande hij zich graag, ging graag overal naar toe, was romantisch, ...
Maja, die verrekte ziekte heeft hem totaal verandert en lusteloos gemaakt. Als ik hem was, en 't waren idd mijn laatste dagen: ik zou er van profiteren. Dat is overigens ook iets dat ik dankzij hem heb ingezien. Mensen die me kennen weten dat ik de laatste tijd gewoon m'n goesting doe en me niks meer aantrek van anderen en de maatschappij haar verwachtingen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.