Preske zei:
Omdat alles beter is met tekeningskes!

Die tekening met die "come out, come out!" en "hisss!" is zo herkenbaar, haha. Zo irritant ook, mensen die blijven zagen om af te spreken en soms zelfs je gewoon komen hálen om weg te gaan, "want als je eenmaal mee bent ga je dat wel plezant vinden ook al heb je nu geen goesting." Nééééé.
Trouwens... Hoe kom jij hier nu ineens met zo'n tekeningetje, terwijl jij net één van die personen bent die mij dat vroeg van die parenclubs?
Tha_nOn zei:
hoe ze het uitleggen doet mij eigenijk meer denken aan de spoon-theorie (bij chronische ziektes?) maar in afgezwakte vorm
Zo voelt het inderdaad wel een beetje, ja. Afgezwakt omdat het niet over alle situaties gaat, maar wel over sociale situaties, of (in mijn geval ook) sensitief intensieve situaties. Ik weet dat gewoon, dat als ik 's middags naar 't stad ga, ik niet 's avonds nog eens weg kan gaan. In een uitzonderlijk geval kan dat wel, maar meestal ben ik zo uitgeput van 't stad dat uitgaan dan echt het laatste is waar ik zin in heb. Dan moet ik echt rusten en gewoon beetje op mijn gemak thuis zitten. Of een familiefeest, zoiets is leuk maar tegelijk vreselijk vermoeiend: veel mensen, die allemaal door elkaar praten, muziek, veel lachen, je wordt zelf ook veel aangesproken, het duurt ook altijd veel te lang,... Ik hou dat echt niet vol, halverwege moet ik mij even terug trekken want ik voel gewoon dat mijn energie totaal op is. Ik word moe, ik zeg niet veel, ik trek mij echt helemaal terug in mijzelf.
Nu, de ene dag gaat dat beter dan de andere, maar over het algemeen moet ik er toch wel rekening mee houden dat ik echt maar maximum 3 verschillende dingen kan inplannen op een dag (of maar 2 als de ene echt lang duurt, of zelfs maar eentje). En dan ben je daar zo mee bezig, met die dingen een beetje te spreiden, en dan komt er één of andere vriendin plots aan je deur staan met haar auto. "Kom, we zijn weg! Maar jawel, je gaat dat tof vinden, als je daar eenmaal bent amuseer je je wel, kom."
