Best zielig dat ik de situatie hier post eigenlijk. Maar ik denk/praat de laatste tijd met vrienden nergens anders over en misschien heeft iemand hier iets nuttig te zeggen.
Here we go,
De context:
Ik ben dus een 18 jarige jongen. Laatste serieuze relatie dateert van 9 maanden geleden. Spijtig, maar helaas het meisje in kwestie moest verhuizen naar de Verenigde Staten. We waren echt soulmates dus hebben we longdistance geprobeerd. Elkaar zien tijdens de vakanties, regelmatig skypen, etc. Eigenlijk konden we ons best vinden in deze toestand, ook al hadden we afgesproken dat het zeer begrijpelijk zou zijn moest één van ons beide hiermee stoppen. Vertelt ze mij 9 maand geleden juist na de seks dat ze eigenlijk verliefd geworden is op iemand ander ginds. Ik kon hier niet zo goed mee omgaan, hebben we wat ruzie gemaakt en geprobeerd vrienden te blijven, maar uiteindelijk zijn we gewoon compleet van elkaar gescheiden.
Heb ik 2 maanden enorm veel vanaf te zien, om tot de conclusie te komen dat "serieuze" relaties momenteel niet echt aan de orde waren. Ik ben eigenlijk enorm gevoelig en romantisch als ik verliefd ben(poëzie, lief zijn, etc..). Ik was op dat moment echt teleurgesteld en besloot een houding te kiezen t.o.v vrouwen.
Aldus geschiedde, de afgelopen 7 maanden wel veel vriendinnen behouden, maar toch steeds voldoende afstand gehouden op intiem vlak. Op fuiven amuseerde ik me natuurlijk met het kussen van meisjes, heb ook 2x seks gehad met dat soort meisjes. Deels om mij te bewijzen t.o.v mezelf, deels voor mijn "ego" (belachelijke instelling van mij, ma soit).
Het eigenlijke verhaal:
Uiteindelijk kwam mijn romantische ziel weer boven..
Alhoewel ik verschrikkelijk veeleisend ben in meisjes waar ik een serieuze relatie mee begin. Werd ik al na 1 week met haar optrekken verliefd. We trokken op in een groepje van 3-4 personen en ik vond haar al snel geweldig. Toen ik besefte dat ik verliefd werd, had ik zoiets van "neen, niet nu". Ik probeerde er dus tegen te vechten, maar ik verloor de strijd. Uiteindelijk werd ze een ware obsessie ik dacht aan niks anders en ik sprak over niks anders met andere vrienden. In haar aanwezigheid deed ik echter normaal, ik wist dat ze me wel leuk vond en soms complimenteerde ik haar subtiel, wat resulteerde in wat subtiel over en weer geflirt. Na 1 maand kon ik het echter niet meer houden en moest het eruit. Vraag ik tijdens een td om met haar alleen naar buiten te gaan. Vervolgens vertelde ik haar dat ik verliefd op haar was. Ze was redelijk aangedaan en ze zei: "Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen, maar mijn gevoelens zijn niet wederzijds. Ik vind u wel tof, maar momenteel heb ik echt niet dezelfde gevoelens voor jou. Maar we kunnen gewoon vrienden blijven en elkaar beter leren kennen."
Ik was natuurlijk teleurgesteld, maar het leven ging voort en we deden gewoon normaal tegen mij. Buiten dat ze drie dagen later grappen maakte over ik die mezelf mastrubeerde en haar ondergoed(in groepsverband). Ik wist niet goed hoe ik dit moest interpreteren dus speelde het spel gewoon mee en deed alsof ik het allemaal normaal vond. Ik kon er toch moeilijk mee omgaan dus dacht ik van "hey, als ik gewoon momenteel wat met andere meisjes omga zal het wel beter gaan". Ik besloot dus een meisje te daten dat had te kennen gegeven gevoelens voor mij te hebben. Het liep allemaal vlotjes, naar de film, elkaar daar gekust en vervolgens naar mijn kot. Het meisje in kwestie wou echter seks. Ik zei dat ik dat niet kon ,omdat ik verliefd ben op iemand anders. Begint ze een heel drama, voelde me daar natuurlijk slecht bij en heb dan maar in de zetel geslapen. Een paar dagen later tijdens het uitgaan voelde ik mij enorm schuldig en idioot. Heb me daar dan compleet (ja ik ben een onverantwoordelijke idioot geweest) lazarus gedronken. Een combi is gekomen en uiteindelijk is alles nog goed afgelopen. Tot het meisje waar ik op verliefd was dit te weten kwam. Ze was verschrikkelijk boos op mij. Ze negeerde mij gewoon overduidelijk. Op dat moment had ik nog niet door waarom ze zo deed dus heb ik haar op straat aangesproken. Ze deed alsof er niks was, waarop ik een sms stuurde dat er duidelijk wel iets was. Dan hebben we vervolgens maar afgesproken om een gesprek te hebben.
Vertelde ze me dat ik een idioot was en waarom ze boos op me was. Heb me dan uitgebreid geëxcuseerd. Ze zei: "had je me gewoon uitgevraagd had het iets kunnen worden, maar je wou te snel te veel". Waarop ik natuurlijk vroeg of het ooit nog iets zou kunnen worden. "Ik wil je op dit moment geen hoop geven, maar ik kan ook niet eerlijk zeggen van niet". Uiteindelijk liep het gesprek af met "we kunnen gewoon vrienden blijven, maar momenteel gaan we elkaar niet te veel opzoeken en niet met twee naar elkaars kot gaan om fouten van ons beide te vermijden."
Na dit gesprek voelde ik me een enorme klootzak door alles wat ik heb gedaan en dat ik de kans die er dus duidelijk was heb verkloot. Heb dan maar besloten om haar een week gerust te laten en te vermijden. Een week na het gesprek zag ik haar toevallig uiteindelijk weer. Ze keek vriendelijk naar mij, maar ik kon alleen maar boos naar haar kijken. Terwijl ik niks liever wil als weer bij haar zijn en dat ik weet dat ik de klootzak in dit verhaal ben.
Sindsdien is er al weer een week voorbij gegaan, ik heb gefeest, mij kapot gestudeerd, andere meisjes gekust. Maar nog steeds wil ik eigenlijk niets anders als haar. Alleen weet ik echt niet wat ik nu moet doen als ik haar ooit nog wil krijgen.
Het probleem dat ik mezelf vroeger bij haar perfect onder controle had, terwijl dat nu niet meer het geval is. Als ik al maar een glimp van haar zie gieren de emoties tegenwoordig door mijn lijf.
Ik volg volledig wat glashelder hier zegt, sommige mensen nemen zon raad dus echt wel serieus op ze
Binnenkort het vervolg!
