Inderdaad, ik word in januari 21. En door die studies en huidige financiële onzekerheden zit samenwonen er inderdaad niet in.
Verder ben ik niet bepaald een voorstander van samenwonen en huisje-tuintje-...-toestanden.
Ik kan ook niet 24/24 met andere mensen samenwonen, dat botst soms.
Ik merk het de laatste jaren (ik woon nog bij m'n ouders btw); ik wil vaker alleen zijn en als ik mij dan iets te alleen voel, ga ik gewoon eens naar vrienden of moest ik die hebben: een vriendin.
Samenwonen is, als het er bij ooit van zou komen, iets waar ik heel erg hard zal moeten aan wennen en ik weet niet of ik dat ooit volledig zou kunnen.
Mijn ervaringen wat vrouwen betreft zijn te beperkt om daar een antwoord op te geven.
Je kan wel zeggen: maak er dan werk van, maar het zit wat dieper.
Daar ik vroeger zat te springen om een vriendinnetje te hebben, zeg ik nu de ene na de andere afspraak af.
Waarom? Geen idee.. Want zelf zit ik af en toe ook achter de vrouwen aan, maar ik doe er verder niets mee. Pure bindingsangst denk ik.
Het zit allemaal gek in elkaar en er zitten veel contradicties in.
Ben er trouwens zelf nog niet uit wat ik nu werkelijk wil in mijn leven.
We zien wel zeker? Kom ik een ferme dame tegen, dan zal ik er wel eens opkruipen. God schiep de dag en Tom huppelde erdoorheen.