Archief - Heb je een lief: the sequel deel 19
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Emiel Goelen
Legacy Member
Mephisto zei:
Ik ben deze vakantie door oost-europa gaan rondtrekken met kameraden. Laatste stop was na Slovenië een dagske naar Venetië, en van daar uit nog een paar dagen uitblazen aan het Gardameer. Hebben 's avonds heel lang moeten zoeken naar ne geschikte café, uiteindelijk toch iets gevonden en daar blijven plakken tot een gat in de nacht. Komt daar een troep Belgen die bar binnengewandeld, ik hoor een Antwerps accent en ik spring op de tafel en begin "België" van het Goede Doel te zingen (schraalheidsfactor 1000000000000000000, ik weet het). Goed, die mannen beginnen te lachen, ik zever daar wa mee en na een half uur vragen die of we geen goesting hebben om met hun met de boot te gaan varen op het meer de dag erna. Bootje varen leek ons wel tof dus wij gaan akkoord.
De dag erna wij allemaal met ne houten kop naar die boot, blijkt dat die kerels voor ons ook nog 3 Duitse miekes hadden aangesproken in ne café en die kwamen dus ook mee. Wij fijn aan't cruisen op het meer, muziekske, wijn, knallende zon, idioot doen met die boot. Mijne rug moest ingesmeerd worden, dus ik ben afgestapt op het meiske dat ik veruit het knapst vond, gevraagd of ze mijne rug wou insmeren en zo wat mee aan de praat geraakt. Bleek na een tijdje dat ze nog geen slaapplaats hadden voor de avond (ge moet chance hebben om plaats te vinden aan het Gardameer zonder reservering) en dat ze na de boottocht nog iets moesten gaan zoeken, dat ze daar geen zin in hadden, ... dus ik had dan gezegd dat er nog plaats over was op onze lap grond op de camping en dat ze gerust hun tentje daar mochten opzetten. Zo gezegd, zo gedaan, zijn 's avonds dan samen op stap gegaan, gedanst, gelachen (vooral op elkaar liggen kappen eigenlijk), onder de blote hemel geslapen aan het gardameer en sindsdien heb ik ze om de 2 weken gezien.
Waelvis
Legacy Member
Alle. Na hier al veel mee te lezen ga ik ook even mn "verhaal" doen.
Mijn vriendin en ik zijn komende Februari 10 jaar samen. Elkaar leren kennen op een Valentijn-TD van de KLJ waar zij in zat. Ik was een enorm verlegen schijter en zij vond da blijkbaar schattig. Zij is trouwens mn eerste en nog steeds enige.
We hebben 3 jaar op een boogscheut van elkaar op kot gezeten, en wonen nu ruim 4 jaar samen. We hebben ook al 2 kindjes. Een zoontje van 3 jaar en een dochtertje van 1 jaar.
In de periode dat we op kot zaten zijn we enkele maanden uit elkaar geweest. Het ging even enorm slecht, en zij kon toen met een andere gast vree goe babbelen. We zijn dan uit elkaar gegaan, en zij is dan iets met die gast begonnen. Maar toch stond ze nog praktisch elke avond aan mn deur. (Er is nooit iets gebeurd tussen ons in die periode, maar het hing wel enorm in de lucht). We konden toen plots veel beter met elkaar praten, en de gevoelens kwamen terug. Een van de grootste redenen dat het moeilijk liep was dat ik totaal gene prater ben. Integendeel. Ik ben enorm verlegen en vrij in mezelf gekeerd. Toen nog honderden keren erger dan nu. Dus elke keer wij ruzie hadden klapte ik volledig dicht. Zij is iemand die 5 minuten wil doorrazen en zware boel maken. Maar zodra ze haar ei kwijt is ist ook plots weer in orde. Ik hou alles voor mezelf en kropte het op. Da wrong toen dikwijls. Nu door even uit elkaar te gaan is zij op da vlak gekalmeerd, en ben ik mondiger geworden. Ik heb in tussentijd wel wa kansen gehad bij andere meisjes, maar iets in mij hield me steeds tegen. Met die andere gast liep het dan na een tijdje ook spaak. Hij was te kinderachtig en ze miste 'ons'.
Zo zijn we dus terug samen geraakt, en da zijn we ondertussen nog steeds. En zoals bij elk koppel met zn ups en downs.
Momenteel zitten we in een klein dipje. Vooral doordat het, vooral door de kindjes, lang geleden is dat we met ons tweetjes nog eens iets gedaan hebben. Ons leven richt zich volledig op de kindjes e. Niet dat ik da erg vind, want ik zie ons kindjes doodgraag, maar ik heb het gevoel dat we als koppel uit elkaar aan het groeien zijn.
Zij denkt daar ook zo over, en we hebben besloten om morgen de kindjes eens weg te doen en samen op reataurant te gaan, en een cinema'tje te doen.
Op seksvlak gaat het ook al een tijd minder. Vooral sinds de geboorte van ons zoontje is het zwaar achteruit gegaan. Zij had moeite om zich te laten gaan. Zeker aangezien hij ongeveer een jaar bij ons op de kamer geslapen heeft. Af en toe had ze een opflakkering, maar het was minder dan ervoor. Maar het ergste moest nog komen. Sinds de geboorte van ons dochter was het echt 0,0. Ze liep er zelf ook ambetant van en voelde zich enorm schuldig tov mij. Ze zei zelf dat haar libido ver onder 0 zat. Ik denk dat we toen aan een gemiddelde van 1x per maand zaten. En dat enkel omdat ik zo enorm aandrong. Zij lag daar dan en liet me mijn ding doen. Maar het moest snel gaan. Ons dochter werd wel 4 x per nacht wakker voor borstvoeding. Ik begreep da wel da ze enorm moe liep, en de dochter niet nog eens extra wou wakkermaken door het gestommel.
Sinds een maand of 2 geleden ligt de dochter ook apart, en man, wat een verandering was da plots. 2 weken aan een stuk zo goed als elke dag, en af en toe kwam het initiatief zelfs van haar. Nu is het terug aan het minderen. Alle initiatief moet van mij komen, en dan nog.. Maar het is al beter dan een half jaar geleden, dus ik ga niet klagen.
In vergelijking met kameraden die in dezelfde situatie zitten (ong zelfde leeftijd en kindjes van ongeveer evenoud) gaat het op seksvlak nog goed bij ons.
Ik heb hier enkele pagina's terug ook wa gelezen ivm scheetjes laten in elkaars bijzijn en zo...
Da is bij ons geen enkel probleem. Als ik iets voel opkomen ga ik me zeker niet inhouden. En zij ook niet. Tis nu nie da we erom doen of gelijk kleine kinderen erom lachen of zo.. Ik heb ook, zoals hier iemand onlangs zei, dikwijls last van puistjes op mn rug. Zij verzorgt die dikwijls.
Nuja, het toppunt van al, en iets wat veel mannen zou afschrikken denk ik is da ik zelf ons dochter op de wereld geholpen heb. Om het cru te zeggen, ik heb ze er zelf uitgetrokken. Op ons bed thuis. En het is niet dat ik mn vriendin nu anders bekijk of zo. Ik heb geen heilige schrik van vagina's opgelopen daardoor. Haar gevoel tov mij is toen wel enorm veranderd, maar dan in positieve zin. Ze verstaat het nog steeds nie da ik op die moment zo kalm kunnen blijven ben.. (wie da verhaal eens volledig wil lezen, het staat wel ergens in een grote-glimlach-thread, rond 11 juni 2011)
En ik ben eigenlijk ook wel curieus naar de screens van de chat van Aikrez zn ex..
Mijn vriendin en ik zijn komende Februari 10 jaar samen. Elkaar leren kennen op een Valentijn-TD van de KLJ waar zij in zat. Ik was een enorm verlegen schijter en zij vond da blijkbaar schattig. Zij is trouwens mn eerste en nog steeds enige.
We hebben 3 jaar op een boogscheut van elkaar op kot gezeten, en wonen nu ruim 4 jaar samen. We hebben ook al 2 kindjes. Een zoontje van 3 jaar en een dochtertje van 1 jaar.
In de periode dat we op kot zaten zijn we enkele maanden uit elkaar geweest. Het ging even enorm slecht, en zij kon toen met een andere gast vree goe babbelen. We zijn dan uit elkaar gegaan, en zij is dan iets met die gast begonnen. Maar toch stond ze nog praktisch elke avond aan mn deur. (Er is nooit iets gebeurd tussen ons in die periode, maar het hing wel enorm in de lucht). We konden toen plots veel beter met elkaar praten, en de gevoelens kwamen terug. Een van de grootste redenen dat het moeilijk liep was dat ik totaal gene prater ben. Integendeel. Ik ben enorm verlegen en vrij in mezelf gekeerd. Toen nog honderden keren erger dan nu. Dus elke keer wij ruzie hadden klapte ik volledig dicht. Zij is iemand die 5 minuten wil doorrazen en zware boel maken. Maar zodra ze haar ei kwijt is ist ook plots weer in orde. Ik hou alles voor mezelf en kropte het op. Da wrong toen dikwijls. Nu door even uit elkaar te gaan is zij op da vlak gekalmeerd, en ben ik mondiger geworden. Ik heb in tussentijd wel wa kansen gehad bij andere meisjes, maar iets in mij hield me steeds tegen. Met die andere gast liep het dan na een tijdje ook spaak. Hij was te kinderachtig en ze miste 'ons'.
Zo zijn we dus terug samen geraakt, en da zijn we ondertussen nog steeds. En zoals bij elk koppel met zn ups en downs.
Momenteel zitten we in een klein dipje. Vooral doordat het, vooral door de kindjes, lang geleden is dat we met ons tweetjes nog eens iets gedaan hebben. Ons leven richt zich volledig op de kindjes e. Niet dat ik da erg vind, want ik zie ons kindjes doodgraag, maar ik heb het gevoel dat we als koppel uit elkaar aan het groeien zijn.
Zij denkt daar ook zo over, en we hebben besloten om morgen de kindjes eens weg te doen en samen op reataurant te gaan, en een cinema'tje te doen.
Op seksvlak gaat het ook al een tijd minder. Vooral sinds de geboorte van ons zoontje is het zwaar achteruit gegaan. Zij had moeite om zich te laten gaan. Zeker aangezien hij ongeveer een jaar bij ons op de kamer geslapen heeft. Af en toe had ze een opflakkering, maar het was minder dan ervoor. Maar het ergste moest nog komen. Sinds de geboorte van ons dochter was het echt 0,0. Ze liep er zelf ook ambetant van en voelde zich enorm schuldig tov mij. Ze zei zelf dat haar libido ver onder 0 zat. Ik denk dat we toen aan een gemiddelde van 1x per maand zaten. En dat enkel omdat ik zo enorm aandrong. Zij lag daar dan en liet me mijn ding doen. Maar het moest snel gaan. Ons dochter werd wel 4 x per nacht wakker voor borstvoeding. Ik begreep da wel da ze enorm moe liep, en de dochter niet nog eens extra wou wakkermaken door het gestommel.
Sinds een maand of 2 geleden ligt de dochter ook apart, en man, wat een verandering was da plots. 2 weken aan een stuk zo goed als elke dag, en af en toe kwam het initiatief zelfs van haar. Nu is het terug aan het minderen. Alle initiatief moet van mij komen, en dan nog.. Maar het is al beter dan een half jaar geleden, dus ik ga niet klagen.
In vergelijking met kameraden die in dezelfde situatie zitten (ong zelfde leeftijd en kindjes van ongeveer evenoud) gaat het op seksvlak nog goed bij ons.
Ik heb hier enkele pagina's terug ook wa gelezen ivm scheetjes laten in elkaars bijzijn en zo...
Da is bij ons geen enkel probleem. Als ik iets voel opkomen ga ik me zeker niet inhouden. En zij ook niet. Tis nu nie da we erom doen of gelijk kleine kinderen erom lachen of zo.. Ik heb ook, zoals hier iemand onlangs zei, dikwijls last van puistjes op mn rug. Zij verzorgt die dikwijls.
Nuja, het toppunt van al, en iets wat veel mannen zou afschrikken denk ik is da ik zelf ons dochter op de wereld geholpen heb. Om het cru te zeggen, ik heb ze er zelf uitgetrokken. Op ons bed thuis. En het is niet dat ik mn vriendin nu anders bekijk of zo. Ik heb geen heilige schrik van vagina's opgelopen daardoor. Haar gevoel tov mij is toen wel enorm veranderd, maar dan in positieve zin. Ze verstaat het nog steeds nie da ik op die moment zo kalm kunnen blijven ben.. (wie da verhaal eens volledig wil lezen, het staat wel ergens in een grote-glimlach-thread, rond 11 juni 2011)
En ik ben eigenlijk ook wel curieus naar de screens van de chat van Aikrez zn ex..
f33db4ck
Legacy Member
cura zei:Ben jij eigenlijk tevreden in uw (8 jarige?) relatie? Omdat je veel posts maakt die zo telkens een kleine hint geven dat het niet zo is. Posts die op zich bekeken dat signaal niet geven, maar als je ze allemaal tesamen neemt..
3,5 jarig en ik ben voorlopig toch tevreden ja
mijn posts trekken 80-90% nie op veel en zijn meestal maar om ne trollcentje int midden te gooien waardoor dat er 1 of 2 op under teen getorten zijn.maar graag een opsomming van deze signalen. Mss heb je gelijk en weet ik het mss zelf niet
En zo'n verhaal zoals dat van den Emiel moet toch zalig zijn om mee te maken
Ik heb dat nooit meegemaakt en zal het wss nooit meer meemaken dusja
nixie
Legacy Member
ik vind mijn nieuw lief echt fantastisch!
Ik krijg graag affectie en mijn huidige geeft da graag (omgekeerd ook natuurlijk)
Mijn ex deed daar precies ni aan mee.
Nu elke ochtend ik wakker word pakt er iemand mij met haar slaapkop mij vast -> instant smile
Zelfde als we in de zetel zitten ofzo, die komt tegen/op/onder/naast mij liggen. Deed mijn ex nauwelijks.
Aaaaah
Ik krijg graag affectie en mijn huidige geeft da graag (omgekeerd ook natuurlijk)
Mijn ex deed daar precies ni aan mee.
Nu elke ochtend ik wakker word pakt er iemand mij met haar slaapkop mij vast -> instant smile
Zelfde als we in de zetel zitten ofzo, die komt tegen/op/onder/naast mij liggen. Deed mijn ex nauwelijks.
Aaaaah
Batiatus
Legacy Member
NiXiE zei:ik vind mijn nieuw lief echt fantastisch!
Ik krijg graag affectie en mijn huidige geeft da graag (omgekeerd ook natuurlijk)
Mijn ex deed daar precies ni aan mee.
Nu elke ochtend ik wakker word pakt er iemand mij met haar slaapkop mij vast -> instant smile
Zelfde als we in de zetel zitten ofzo, die komt tegen/op/onder/naast mij liggen. Deed mijn ex nauwelijks.
Aaaaah
Altijd plezant als ze zo zijn (vind ik toch). Vrouwen en 'normaal doen' eh. Ik deed men best om gewoon te praten zoals vroeger, maar zij had blijkbaar moeite om iets tegen mij te zeggen of oogcontact te maken, en ze zag er meer unhappy uit dan iets anders. :doh:
Lefky
Legacy Member
Batiatus zei:
als ze sturen da ze normaal willen doen zijn zij het meestal zelf die er iets raars van maken...
NIE GELOVEN DUS!
ik heb mijn vorige vriendin nie meer gehoord sinds ik haar gebeld heb
ze had echt veel verdriet om het overlijden
en da terwijl haar lief op café zat me nen duvel te lachen me ne vriend...
ben ik de enige die da zo abnormaal vind?
Batiatus
Legacy Member
killerk1ng zei:als ze sturen da ze normaal willen doen zijn zij het meestal zelf die er iets raars van maken...
NIE GELOVEN DUS!
ik heb mijn vorige vriendin nie meer gehoord sinds ik haar gebeld heb
ze had echt veel verdriet om het overlijden
en da terwijl haar lief op café zat me nen duvel te lachen me ne vriend...
ben ik de enige die da zo abnormaal vind?
Vrouwen hé. Kzou graag is eens gedachten kunnen lezen, en weten wat ze echt denkt
aikrez
Legacy Member
ik haat uNiXiE zei:ik vind mijn nieuw lief echt fantastisch!
Ik krijg graag affectie en mijn huidige geeft da graag (omgekeerd ook natuurlijk)
Mijn ex deed daar precies ni aan mee.
Nu elke ochtend ik wakker word pakt er iemand mij met haar slaapkop mij vast -> instant smile
Zelfde als we in de zetel zitten ofzo, die komt tegen/op/onder/naast mij liggen. Deed mijn ex nauwelijks.
Aaaaah
Lefky
Legacy Member
n9ne zei:Ja. Stop toch es met die hele situatie en een beeld te schetsen van uzelf als witte ridder terwijl hij de grote boze wolf is.
Waelvis: zot verhaal. Alsik tijd heb es dat van die bevalling opzoeken. Als ik durf
ik ben geen witte ridder
ben ook nie de enige die er zo over denkt
voor u vriendin moede zorg dragen punt.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.