Lang geleden dat ik nog eens op het forum postte, hopelijk kan ik hier mijn hart eens luchten. Waarschuwing: wall of text incoming.
Mijn vriendin heeft het gisteren na dik 2.5j uitgemaakt, quasi volledig out of the blue. Ik ben nu kapot van verdriet omdat ik dit echt niet had zien aankomen. We zijn beide nog maar 21 maar we waren er alle twee zeker van dat we voor de rest van ons leven bij elkaar gingen blijven. Zij zelfs nog meer dan ik. Ze kon geen dag zonder me, bij elke andere vrouw zou ik zo'n aanhankelijkheid nooit kunnen verdragen, maar zij was gewoon perfect voor mij en ik voor haar. Er was voor mij geen enkele vrouw die nog maar aan haar kon tippen, en al zeker niet qua karakter.
Zeer beknopte situatieschets: een aantal maand geleden leerde ze een of andere kerel kennen die bij haar in de richting zat. Ze kwam er zeer goed mee overeen, ik gunde haar die vriendschap desondanks het feit dat zij het altijd moeilijk kon verdragen als ik goed overeenkwam met andere vrouwen. Maar ik wist zeker dat ik op haar kon vertrouwen en ik wou de jaloerse bok niet uithangen. Alles goed en wel, tot de examens in juni. Gezien we vrij ver van elkaar wonen en mijn studies iets meer inspanning vereist dan de hare, zag ik haar slechts 1x om de 14 dagen in de examens. (onder het jaar zagen we elkaar bijna dagelijks) Zoals elke examenperiode mistte ze me enorm, zelfs meer dan dat ik haar mistte. Tijdens die periode evolueerde echter haar relatie met die kerel, twas niet meer louter vriendschap op school maar nu samen gaan eten, samen een beetje op kot rondhangen na een examen.. Ze vertelde mij dit wel altijd heel eerlijk, ze zag er immers zelf geen problemen in. Na de examens had ik haar dan toch gevraagd van dat contact af te bouwen, omdat ik het toch vrij vervelend vond. Ik vond het ook raar dat ze precies nood had aan een hechte band met die kerel. Maar alles uitgepraat en geen probleem, al konden we toen wel niet achterhalen waarom ze juist dat contact zocht, er was echter van verliefdheid geen sprake volgens haar. Ik dacht dat dat de reden was maar ze overtuigde me van niet. Na dit gesprek is ze nog 5 dagen bij mij blijven slapen, deze waren even zalig als alle andere dagen in die 2.5jaar, geen vuiltje aan de lucht. Als ze weer naar huis vertrok zei ze nog tegen mijn moeder dat het 5 fantastische dagen waren. (gewoon al omdat ze mij na een lange examenperiode weer eens 5 dagen kon zien was voor haar geweldig, en voor mij ook natuurlijk)
Gisteren vroeg ze mij naar gent te komen, waar ze dan zei dat ze gevoelens heeft voor die andere kerel. Ze zei dat ze me doodgraag ziet maar dat er iets haar tegenhoudt van nog verder te gaan met mij. Ze wil me niet verder kwetsen, ook al ziet ze zelf enorm af van onze breuk. Ook omdat ze verliefd is op bepaalde karaktertrekken van die gast, die ik niet heb. Hij is meer haar tegenpool, zij en ik zijn als 2 druppels water. Ze zei dat ze me zeker nooit bedrogen heeft, maar dat ze zich wel schuldig voelde als ze bij die andere kerel was. Ze zegt dat er inwendig gewoon iets anders is, een ander gevoel, een nieuw inzicht. Ik vind het nog steeds niet duidelijk en zij kan het me ook niet beter uitleggen. Ik zou ze nu nog steeds terugwillen, ik had nooit gedacht van mijzelf dat ik iemand zo graag kon zien, ook al mijn vrienden zijn stomverbaasd, iedereen vond ons het perfecte koppel.
Gisterenavond hoopte ik nog even dat het gewoon een bevlieging zou zijn. Maar na ze vandaag nog eens gehoord te hebben is het duidelijk voor haar definitief gedaan. Ze lijkt me echt vastberaden en ik kan het echt niet vatten, kvind het gewoon zo raar, de ene week ben ik nog haar alles en nu is ze vastberaden dat we geen toekomst hebben samen. De gedachte alleen al dat ze na verloop van tijd samen is met die andere.. fffuuu
En djeezes, liefde doet toch wa me ne mens.

Kben nog nooit zo emotioneel geweest als nu, kheb echt het gevoel dat ik de vrouw van mijn leven misloop. Kheb haar dat ook nog gezegd, maar dat maakte weinig uit.