Archief - Heb je een lief: the sequel deel 18
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Xylan
Legacy Member
Ik heb meerdere mensen hier hun verhaal al zien doen dus dacht ik dit ook maar eens te doen aangezien ik het kwijt wil.
Weet echt niet meer wat te doen met mijn relatie, ben nu reeds bijna anderhalf jaar samen met mijn huidige vriendin maar ik ben merendeel niet gelukkig met haar en ik denk ook niet echt een toekomst zo met haar te hebben.
Zij heeft het borderline-persoonlijkheidsstoornis, wat dus betekent dat ze op momenten "lief" is en op momenten me zo slecht behandelt dat je denkt van, "zitten we nog wel in een relatie?". Bv. ze doet een hele dag rot tegen je en gaat ze 's avonds naar huis, krijg ik een sms van haar van sorry schat dat'k zo doe tegen je maar ben zo op en begint ze weer lief te doen. Zo gaat dit 70% van onze relatie.
Liegen zit ook in haar, als ik alle leugens, dingen die ze me verzwegen heeft moet opnoemen ben ik morgen nog bezig. Het vertrouwen zit dus ook klem. Alles draait ook om haar. Wat dus ook bekend staat bij die persoonlijkheidsstoornis.
Wij zijn al 3x uiteengeweest, voor max. 3 dagen, want langer kunnen we niet van elkaar wegblijven. Ongeveer een maand geleden ben ik ook met haar uit elkaar gegaan, waarna zij het gedaan maakte met als reden, ik ben te slecht voor je, ik ben je niet waard, jij bent zo goed voor me terwijl ik zo slecht voor je ben. Ik dacht van oké, als jij het zo wilt, dan laat ik het erbij en ik ben er niet meer verder op ingegaan, was het zelf ook beu op die moment, met haar streken. Maar na 2 dagen begon ze mij en vrienden van me al terug te stalken van dat ze fout is en ze mij terug wou, heeft ze een jointje gerookt (wat zij dus echt niet doet normaal gezien), begon ze foute dingen te doen en was ze bezig mijn ouders lastig te vallen met dat ze mij wou zien etc. ik heb dan maar gezegd dat ik haar de kans wou geven haar verhaal te doen, uit medelijden dan. Maar zo slim dat ik ben, ben ik er terug ingetrapt en waren we weer samen, alles ging goed tot vorig weekend waar het weer hetzelfde liedje was.
Geloof me, ik zie haar doodgraag. Zij kent mij door en door en ik haar. We kunnen erg goed met mekaar praten en lachen. We hebben dezelfde interesses, de sex is super. Als het goed gaat, dan gaat het echt bangelijk goed. Maar de slechte momenten die er merendeels zijn, doen me wel aan het denken zetten en ik weet echt niet wat ik hiermee moet. Ik voel mezelf ook meer volwassen dan haar in deze relatie, ze neemt alles nogal kinds/speels op. Misschien ben ik op zoek naar een meer volwassen en stabielere relatie? Mijn ouders en vrienden zeggen ook wel van heb je wel een toekomst met haar en ik denk van niet. Maar ik wil haar niet zoals ze zeggen "het slechte pad op brengen" moest ik een punt zetten achter onze relatie.. Ik ben nogal iemand die voor iedereen goed wilt doen en denk daarmee eigenlijk nooit aan mezelf..
Weet echt niet meer wat te doen met mijn relatie, ben nu reeds bijna anderhalf jaar samen met mijn huidige vriendin maar ik ben merendeel niet gelukkig met haar en ik denk ook niet echt een toekomst zo met haar te hebben.
Zij heeft het borderline-persoonlijkheidsstoornis, wat dus betekent dat ze op momenten "lief" is en op momenten me zo slecht behandelt dat je denkt van, "zitten we nog wel in een relatie?". Bv. ze doet een hele dag rot tegen je en gaat ze 's avonds naar huis, krijg ik een sms van haar van sorry schat dat'k zo doe tegen je maar ben zo op en begint ze weer lief te doen. Zo gaat dit 70% van onze relatie.
Liegen zit ook in haar, als ik alle leugens, dingen die ze me verzwegen heeft moet opnoemen ben ik morgen nog bezig. Het vertrouwen zit dus ook klem. Alles draait ook om haar. Wat dus ook bekend staat bij die persoonlijkheidsstoornis.
Wij zijn al 3x uiteengeweest, voor max. 3 dagen, want langer kunnen we niet van elkaar wegblijven. Ongeveer een maand geleden ben ik ook met haar uit elkaar gegaan, waarna zij het gedaan maakte met als reden, ik ben te slecht voor je, ik ben je niet waard, jij bent zo goed voor me terwijl ik zo slecht voor je ben. Ik dacht van oké, als jij het zo wilt, dan laat ik het erbij en ik ben er niet meer verder op ingegaan, was het zelf ook beu op die moment, met haar streken. Maar na 2 dagen begon ze mij en vrienden van me al terug te stalken van dat ze fout is en ze mij terug wou, heeft ze een jointje gerookt (wat zij dus echt niet doet normaal gezien), begon ze foute dingen te doen en was ze bezig mijn ouders lastig te vallen met dat ze mij wou zien etc. ik heb dan maar gezegd dat ik haar de kans wou geven haar verhaal te doen, uit medelijden dan. Maar zo slim dat ik ben, ben ik er terug ingetrapt en waren we weer samen, alles ging goed tot vorig weekend waar het weer hetzelfde liedje was.
Geloof me, ik zie haar doodgraag. Zij kent mij door en door en ik haar. We kunnen erg goed met mekaar praten en lachen. We hebben dezelfde interesses, de sex is super. Als het goed gaat, dan gaat het echt bangelijk goed. Maar de slechte momenten die er merendeels zijn, doen me wel aan het denken zetten en ik weet echt niet wat ik hiermee moet. Ik voel mezelf ook meer volwassen dan haar in deze relatie, ze neemt alles nogal kinds/speels op. Misschien ben ik op zoek naar een meer volwassen en stabielere relatie? Mijn ouders en vrienden zeggen ook wel van heb je wel een toekomst met haar en ik denk van niet. Maar ik wil haar niet zoals ze zeggen "het slechte pad op brengen" moest ik een punt zetten achter onze relatie.. Ik ben nogal iemand die voor iedereen goed wilt doen en denk daarmee eigenlijk nooit aan mezelf..
glashelder
Legacy Member
Volgt ze therapie? Borderline gaat niet 'over', maar therapie kan wel inzichten brengen en manieren om er mee te leren omgaan. Dat ze bvb weet dat ze niet altijd op haar impulsen kan of moet reageren, bijvoorbeeld. Dat zou bij mij wel een voorwaarde zijn. Nu ja, een relatie met iemand die borderline heeft zou ik sowieso niet zien zitten 
Maar helemaal niet als het een ongeleid projectiel is...
Maar helemaal niet als het een ongeleid projectiel is...Xylan
Legacy Member
nokeyboard zei:
Misschien wel ja, maar ik zit met dat dubbel gevoel van als het goed gaat, ben ik echt wel gelukkig met haar.
glashelder zei:Volgt ze therapie? Borderline gaat niet 'over', maar therapie kan wel inzichten brengen en manieren om er mee te leren omgaan. Dat ze bvb weet dat ze niet altijd op haar impulsen kan of moet reageren, bijvoorbeeld. Dat zou bij mij wel een voorwaarde zijn. Nu ja, een relatie met iemand die borderline heeft zou ik sowieso niet zien zitten
Ze ging ervoor naar de psychiater, maar sinds 2-3 maand niet meer.
W0utR
Legacy Member
Je beseft eigenlijk wel dat je geen toekomst kan hebben met haar omdat je eigenlijk meer ongelukkig bent in je relatie.
Die 30% gelukkig zijn weegt toch niet op tegen 70% van de tijd dat je ruzie hebt?
Zoals ik het zie heb je gewoon schrik om het haar te vertellen omdat je bang hebt dat ze hiermee niet kan omgaan en er eventueel iets gaat gebeuren.
Misschien is het tijd dat je is enkel aan jezelf denkt en het moeilijke besluit pakt, want als je het nu niet kan, wanneer ga je het dan wel kunnen?
Die 30% gelukkig zijn weegt toch niet op tegen 70% van de tijd dat je ruzie hebt?
Zoals ik het zie heb je gewoon schrik om het haar te vertellen omdat je bang hebt dat ze hiermee niet kan omgaan en er eventueel iets gaat gebeuren.
Misschien is het tijd dat je is enkel aan jezelf denkt en het moeilijke besluit pakt, want als je het nu niet kan, wanneer ga je het dan wel kunnen?
zaffah
Legacy Member
glashelder zei:Volgt ze therapie? Borderline gaat niet 'over', maar therapie kan wel inzichten brengen en manieren om er mee te leren omgaan. Dat ze bvb weet dat ze niet altijd op haar impulsen kan of moet reageren, bijvoorbeeld. Dat zou bij mij wel een voorwaarde zijn. Nu ja, een relatie met iemand die borderline heeft zou ik sowieso niet zien zitten
En toch ken ik mensen die het zijn 'ontgroeid'. Volwassen worden doet daar ook veel aan.
glashelder
Legacy Member
zaffah zei:
Dan is het geen borderline hé. Borderline lijkt heel veel op pubergedrag. Met het verschil dat het dus niet over gaat
Je kan er wel mee leren omgaan, maar het gaat nooit weg, in de zin van dat je er altijd zal moeten opletten en er altijd mee bezig zal zijn.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.