Ben nu weer ruim een jaar single, met mijn vorige vriendin liep het plots op de klippen. Het kwam als een slag in me gezicht, want de ene avond zat ik nog gezellig bij haar thuis, tv te zien, en hebben dan nog kort een stapje gezet aan de kust. De dag erna spreekt die me aan op msn en zegt dat het voor haar niet meer verder kan. Ze was 21, maar het op die manier aan de man brengen is iets voor kleine gastjes in hun eerste liefde.
Wekenlang proberen uit te vissen wat er scheelde, haar aan te spreken, ruzie gehad,... heb haar na de fucked up breuk 2 keer heel kort gezien, maar kan haar nu nog moeilijk luchten, want ze heeft nog achter mijne rug proberen wat vrienden af te pakken, wat echt zielig is.
Heb sindsdien veel nieuwe mensen ontmoet, vrienden gemaakt,... maar niet echt gevoelens voor iemand gehad. Ik denk dat ik sinds enkele weken wel weer 'raak' zit.
Momenteel zitten we nog in een soort van try-out, gewoon daten en zien hoe we elkaar aanvoelen, maar alles lijkt van een leien dakje te gaan tussen ons. We zijn beide studenten op eenzelfde school, dus zien we elkaar wel meermaals per week. In het weekend gaan we samen uit, maar dit zint enkele van onze vrienden niet (we hebben wat gemeenschappelijke vrienden). Een van mijn beste vriendinnen (yea, ik ben iemand die gewoon 'vriend' kan zijn met vrouwen) was woedend toen ze hoorde dat ik meer en meer begon uit te gaan met 'die andere'. Ze is stikjaloers (al heeft ze een vriend), ze vreest dat ik uit haar leven ga verdwijnen, dat mijn date zowiezo mijn hart zal breken,... Ik wil mijn beste vriendin niet verliezen, maar ze is verdomd goed bezig mij te irriteren. Heb haar dat ook gezegd, maar ze blijft toch af en toe proberen er een stokje voor te steken...