Ulixes zei:
Religie bekijken als een hobby lijkt mij eerlijk gezegd weinig realistisch. Het gaat heus wel verder gaan dan 's zondags een uurtje naar de mis. Uiteindelijk bepaalt zoiets je kijk op het leven en het lijkt mij weinig comfortabel om daarin geen common ground te hebben met je vriend(in). En dan hebben we het nog niet over morele of ethische kwesties. Gelovigen durven daarin nogal eens enggeestig hun boekjes of instellingen volgen.
Daarom heb ik het ook over anderen mensen niet storen of proberen voor te schrijven hoe ze moeten leven. Zolang dat in acht wordt genomen, is het inderdaad iets persoonlijks en is het (voor mij) niets meer dan inderdaad zondag naar de mis gaan en bidden voor het eten. Dat die persoon dan voor zichzelf nog allerlei boeiende gedachten en relaties heeft met God, daar sta ik toch volledig buiten?
Misschien kom ik gewoon vaak in contact met gematigde gelovigen of zo, maar ik merkte daar eigenlijk vrij weinig van. Het meisje dat doorheen heel mijn jeugd mijn beste vriendin was, was protestants. Wij hadden wel interessante gesprekken soms, maar het is niet alsof die bij elk dingetje dat ooit gebeurde daar de hele tijd God bij betrok of zo. Ook mijn ex, die had het niet de godganse dag (hihi) over Krishna. Dat kwam eens ter sprake en daar praatten we dan even over, en dat was het dan wel. Toen ik in Nederland woonde was een hele goeie vriendin van mij ook christelijk. Ik heb daar 2 jaar mee in klas gezeten, het heeft 1,5 jaar geduurd voor de rest van de klas daar ooit iets over hoorde, die wisten dat niet eens. Buiten dat ze mij het eens verteld heeft, heb ik daar verder nooit iets van gemerkt.
Ik kan mij dan eerlijk gezegd niet voorstellen dat zoiets dan voor zó'n grote problemen zou zorgen dat een relatie onmogelijk wordt. Ik weet niet, voor mij is dat nog altijd iets heel persoonlijks dat zich nog altijd vooral innerlijk afspeelt. Ook die morele en ethische kwesties... Ik heb ook nog relaties gehad waarbij we verschilden van mening daarover (abortus, euthanasie, zelfmoord, de doodstraf, zo'n dingen). Daar gaat je relatie niet kapot van hoor. Je hebt eens een discussie waarin je elkaars argumenten probeert te weerleggen en then you agree to disagree. Misschien dat zoiets wél een probleem vormt als één van die situaties zich ooit voordoet (ongewenste zwangerschap, bijvoorbeeld), maar er zijn genoeg mensen die niét gelovig zijn en abortus ook niet vinden kunnen.
Een ander argument dat hier al was aangehaald, was dat van kinderen. En daar had ik het inderdaad wel eens over met mijn ex, hoe gaat dat dan, hoe gaan we die opvoeden. Maar wat ik hier al de hele tijd zeg: niets opdringen. Ik wil niet dat een gelovige mij zijn religieuze visie opdringt, net zoals die gelovige niet wil dat ik mijn atheïstische visie opdring. En dan kwamen we eigenlijk al vrij snel overeen om gewoon beide visies te presenteren (wat op zich ook wel interessant is, toch) en dan het kind zelf te laten kiezen hoe of wat. Dat dat niet met iedere gelovige zo gemakkelijk gaat, dat snap ik ook wel. Maar dan zou ik waarschijnlijk wel al afgeknapt zijn lang voordat er sprake is van kindjes (want dan gaat het namelijk wel over opdringen en dat vind ik niet zo prettig).
ad: