Mark heeft vandaag telefoon gekregen van het revalidatiecentrum. Nadat hij ontslagen wordt het uit het ziekenhuis (dus voor zijn enkel), moet hij daar nog één, hoogstens twee weekjes blijven en dan krijgt hij daar ook zijn ontslag...
Ergens leek mij dat wel logisch, want de therapie ligt nu bijvoorbeeld al meer dan twee maanden stil. Ook zijn behandeling bij die dokter (waardoor hij waarschijnlijk van de trap is gevallen) is vroegtijdig stopgezet. Hij moest 10 keer gaan, om de week, maar na 7 keer is hij dus van de trap gevallen. Ik vroeg mij al af of het dan de bedoeling was dat heel dat gedoe opnieuw werd opgestart, en hoe ze dat dan ging doen.
Maar ik durfde er niet op hopen, want na zo'n tijd begin je je dus wel af te vragen of ze hem daar 't restje van zijn leven gaan houden... Er waren nog wel wat tekens dat hij naar huis mocht (hij kreeg plots een enquête met de post over het revalidatiecentrum, en een geheimzinnige brief waarin stond dat het diensthoofd hem ging bellen), maar na een tijdje durf je helemaal nergens meer op hopen.
Durf nu ook niet blij te zijn, want zul je zien dat die twee weken toch weer uitlopen of whatever
Met zijn enkel gaat het trouwens heel goed. Morgen is het een week geleden dat hij er voor het eerst op mocht steunen. Het is erg pijnlijk allemaal (9 op een schaal tot 10, waarbij je flauwvalt bij 10) maar hij loopt al rondjes met zijn looprekje door de afdeling. Zondag is hij nog met mij meegeweest tot aan de lift, de eerste keer dat hij zo ver ging. Dus het gaat wel heel snel
)
