glashelder
Legacy Member
Burrid zei:Ik moet toegeven dat ik zelf aan het twijfelen was. Want ik wist niet hoe het verloop ging zijn. Ging ze zich aanpassen of hetzelfde blijven. Doordat ze al vaak gezegd had dat ze ging veranderen, maar het uiteindelijk nooit gebeurde, had ik vrede genomen met het feit dat het gewoon zo zou blijven. Ik zou dan gewoon geprofiteerd hebben van de kleine dingen.
Dat lijkt me sowieso niet een echt handige positie om in te verkeren binnen een relatie, zo'n beetje "pakken wat je krijgen kan" en voor de rest vrede nemen met wat er mis is.
(En ja ja, hoor wie het zegt.)
Dus ja. Misschien heeft zij de stap gezet die jij niet durfde zetten?

In de liefde is het (helaas?
) niet allemaal ratio wat de klok slaat. En dan mag je best verdrietig zijn om de goeie herinneringen.
op een of andere manier komt zoiets vanzelf, als je er open voor staat. Concentreer u nu gewoon op wat belangrijk is. Na de examens zult ge waarschijnlijk in een 'zwart gat' vallen, maar focus u dan op de dingen die ge minder hebt kunnen doen door de tijd die ge in haar gestoken hebt?