Archief - 'extreme' verlegenheid - de oplossing?

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
B

BoseBeats

Legacy Member
@SteveDotcom

Idd, het begint met 5 euro en het eindigt met...
Het is tenslotte mijn lief (nog) niet, en als minderjarige heb je niet snel geld tot je beschikking. Gelukkig is er nog fb-chat :applause:

En ja, het is een poezeke :) Op gebied van vrouwen ben ik niet kieskeurig, maar als ik dat 'wauw' gevoel niet heb, begin ik er ook geen relatie mee. Zij is nu heb 3de meisje waar ik dat 'wauw' gevoel bij heb. Ondertussen is het wel al gedaan tussen mijn maat en zijn mokke :p Hopelijk heeft dat geen invloed op de band tussen ons. En met ons bedoel ik: Mijn maat, zij en mijn maat zijn ex. Nu ja, ik ga er 100% voor gaan :love:
e

eXtreme

Legacy Member
BoseBeats zei:
Gisteren een vriendin van het lief van een maat leren kennen. Damn, twas liefde op het eerste zicht. Ik had totaal geen verlegen gevoel, ik zou zelfs durven zeggen dat zij verlegen was. Grotendeels hebben we dezelfde muziek- en kledijsmaak. Ze heeft zelf haar nummer aan mij gegeven, normaal moet ik daar altijd achter vragen :p Jammer dat haar geld op is en haar ouders niet willen herladen zolang de examens niet gedaan zijn. Ergens maar goed, anders zou ik er constant mee smsen :p Na de examens heb ik er een 'date' mee :love: Lang geleden dat ik nog zo gelukkig ben geweest
Klik om te vergroten...



De opeenvolging van uw berichten is wel licht hilarisch ja
B

BoseBeats

Legacy Member
Ok, nu ben ik echt verbaast... :oink:
Sinds enkele weken ga ik gaan lopen om mijn conditie wat te verbeteren en wat te vermageren. Ik woog 81kg en nu nog 72kg, ben 1m83 groot maar soit. Tijdens het lopen een meisje van school tegengekomen. Ik begroette ze met een vriendelijke lach. Stopt ze toch wel niet, dus stop ik ook. Effe een leuke babbel met gehad omdat ze niet wist dat ik ging lopen. Geeft ze mij haar gsm nummer toch wel niet op het einde :applause: Wel totaal mijn type niet :p

Je denkhouding kan je hele leven veranderen. Enkele weken geleden zou ik gepanikeerd hebben en staan stotteren hebben tot en met. Nu heb ik zoiets van; "ach ja, verpest ik het, dan is het zo. Er zijn nog genoeg mensen op de wereld."
D

Dubbelpunt

Legacy Member
De oplossing is juist het tegenovergestelde van wat je zou denken. Sociale activiteiten gaan opzoeken en dit als het kan 7 dagen per week. Genoeg internationale topacteurs die vroeger een probleem hadden met stotteren... en toch zijn ze er geraakt. Om maar een dom voorbeeld te geven. Gebruik uw gebrek en doe er iets nuttigs mee!
N

Nova_

Legacy Member
Heb ik nu serieus die 20 pagina's allemaal gelezen :eek:
Ik kan mij echt 200% vinden in vele van jullie, altijd bezig zijn 'wat denken ze van me', niet als eerste een café durven binnengaan edm.. Heeft allemaal te maken met mijn o zo slechte jeugd volgens mij, en het lukt niet om mij daarover te zetten dus blijf ik sukkelen in die vicieuze cirkel. Kword 20 in mei en ik heb van mijn leven nog nooit een wildvreemde aangesproken, ik heb er gewoon de ballen niet voor. Normaal gezien ben ik met mijn verlegenheid niet bezig, maar sedert een paar maanden begint het wel zwaar door te wegen. Ik begin mij vragen te stellen als -ben ik wel 'normaal' , heb ik een ziekte ofzo , - kortom wtf scheelt er met mij.. Sinds kort zat ik te overwegen om coke te beginnen snuiven om zo mijn problemen -niet op te lossen in feite- maar te verbergen. Gelukkig heb ik één kameraad waar ik echt veel aan heb en die heeft me dat dan ook radicaal afgewezen want dan val ik van het ene probleem in het andere. Ik ging het er met mijn moeder over hebben, maar die minimaliseerde mijn problemen altijd in het verleden dus heb ik die gedachte maar laten varen. Een psycholoog is imo ook geen optie want myn persoonlijkheid is één grote fucked up heksenketel van stoornissen, hij/zij zou er niet wijs uit geraken. Op den duur wordt je als persoon radeloos omdat je overtuigd bent dat er niemand is die je kan helpen. s' Avonds zit ik dan op m'n balkon te trekken van mijn sigaretje en vraag ik me af hoe het nu verder moet. We zijn 19 jaar later(niet dat ik al 19 jaar sigaretjes rook op mijn balkon :p ) en ik heb nog altijd geen antwoord op die vraag. Ik heb op zeker 6 scholen gezeten in gans vlaanderen, ik had nergens een echt goede vriendenkring, ik voelde mij apart, anders. Vanaf mijn 18e heb ik het vertikt om naar school te gaan omdat ik letterlijk te benauwd was om mij de hele dag tussen al dat volk te mengen, met als resultaat dat ik nu geen diploma in handen heb. Enig positief lichtpunt is dat ik ondertussen al 1j en 4 maand een relatie heb met, mag ik zeggen, een bloedmooi meisje. Bij haar voel ik me goed en kan ik mezelf zijn, maar als we dan bv in Gent rondlopen en we komen iemand tegen die zij kent dan blokkeer ik helemaal, weet ik niet wat te zeggen enz. Achteraf hoor ik dan van mijn vriendin : ja ze vond u wel ne stillen.. :wtf:Wtf wil je dat ik tegen hun zeg? Ik ken ze totaal niet. , maar dat blijkt dus aan mij te liggen.
Ik weet, jullie zijn niet de doelgroep om mijn vragen zoals 'wat moet ik nu doen' op los te laten, maar ik wilde gewoon mijn verhaal kwijt :).
R

Rider

Legacy Member
Nova_ zei:
Heb ik nu serieus die 20 pagina's allemaal gelezen :eek:
Ik kan mij echt 200% vinden in vele van jullie, altijd bezig zijn 'wat denken ze van me', niet als eerste een café durven binnengaan edm.. Heeft allemaal te maken met mijn o zo slechte jeugd volgens mij, en het lukt niet om mij daarover te zetten dus blijf ik sukkelen in die vicieuze cirkel. Kword 20 in mei en ik heb van mijn leven nog nooit een wildvreemde aangesproken, ik heb er gewoon de ballen niet voor. Normaal gezien ben ik met mijn verlegenheid niet bezig, maar sedert een paar maanden begint het wel zwaar door te wegen. Ik begin mij vragen te stellen als -ben ik wel 'normaal' , heb ik een ziekte ofzo , - kortom wtf scheelt er met mij.. Sinds kort zat ik te overwegen om coke te beginnen snuiven om zo mijn problemen -niet op te lossen in feite- maar te verbergen. Gelukkig heb ik één kameraad waar ik echt veel aan heb en die heeft me dat dan ook radicaal afgewezen want dan val ik van het ene probleem in het andere. Ik ging het er met mijn moeder over hebben, maar die minimaliseerde mijn problemen altijd in het verleden dus heb ik die gedachte maar laten varen. Een psycholoog is imo ook geen optie want myn persoonlijkheid is één grote fucked up heksenketel van stoornissen, hij/zij zou er niet wijs uit geraken. Op den duur wordt je als persoon radeloos omdat je overtuigd bent dat er niemand is die je kan helpen. s' Avonds zit ik dan op m'n balkon te trekken van mijn sigaretje en vraag ik me af hoe het nu verder moet. We zijn 19 jaar later(niet dat ik al 19 jaar sigaretjes rook op mijn balkon :p ) en ik heb nog altijd geen antwoord op die vraag. Ik heb op zeker 6 scholen gezeten in gans vlaanderen, ik had nergens een echt goede vriendenkring, ik voelde mij apart, anders. Vanaf mijn 18e heb ik het vertikt om naar school te gaan omdat ik letterlijk te benauwd was om mij de hele dag tussen al dat volk te mengen, met als resultaat dat ik nu geen diploma in handen heb. Enig positief lichtpunt is dat ik ondertussen al 1j en 4 maand een relatie heb met, mag ik zeggen, een bloedmooi meisje. Bij haar voel ik me goed en kan ik mezelf zijn, maar als we dan bv in Gent rondlopen en we komen iemand tegen die zij kent dan blokkeer ik helemaal, weet ik niet wat te zeggen enz. Achteraf hoor ik dan van mijn vriendin : ja ze vond u wel ne stillen.. :wtf:Wtf wil je dat ik tegen hun zeg? Ik ken ze totaal niet. , maar dat blijkt dus aan mij te liggen.
Ik weet, jullie zijn niet de doelgroep om mijn vragen zoals 'wat moet ik nu doen' op los te laten, maar ik wilde gewoon mijn verhaal kwijt :).
Klik om te vergroten...

Coke voor u te helpen bij het maken van sociaal contact? :o

Als er nu één drug is dat van een sociaal gebalanceerd, interessant individu een schuimbekkende, onuitstaanbare, raaskallende, agressieve klootzak kan maken...is het die wel.

Probeer liever eens een biertje van hoge gisting :)
l

lantaarnpaal

Legacy Member
spliffrider zei:
Coke voor u te helpen bij het maken van sociaal contact? :o

Als er nu één drug is dat van een sociaal gebalanceerd, interessant individu een schuimbekkende, onuitstaanbare, raaskallende, agressieve klootzak kan maken...is het die wel.

Probeer liever eens een biertje van hoge gisting :)
Klik om te vergroten...


²²

of probeer een "niet-gevaarlijke" drug als je het eens wilt proberen, maar coke:wtf:
M

Maser00

Legacy Member
Een psycholoog is imo ook geen optie want myn persoonlijkheid is één grote fucked up heksenketel van stoornissen, hij/zij zou er niet wijs uit geraken.
Klik om te vergroten...
En dan? Daar zijn die mensen toch juist voor opgeleid...
T

Trine

Legacy Member
Maser00 zei:
En dan? Daar zijn die mensen toch juist voor opgeleid...
Klik om te vergroten...
er waren mensen in deze thread, ik denk de OP, die ook naar psycholoog ging en daar niks resultaat uit kreeg.
P

Ph Sp

Legacy Member
Verlegenheid kunt ge ook niet oplossen door naar een psycholoog te gaan...
O

Oli4V

Legacy Member
eXtreme zei:
;)

Sporten heeft ook effect op uitstraling hé..!:)
Klik om te vergroten...

Zeker, als ik aan het lopen of skaten ben voel ik mij ook altijd goed en koning van de wereld (qua gevoel dan, niet dikdoenerig bedoeld).
K

Kroket

Legacy Member
Nova_ zei:
Een psycholoog is imo ook geen optie want myn persoonlijkheid is één grote fucked up heksenketel van stoornissen, hij/zij zou er niet wijs uit geraken.
Klik om te vergroten...
Ik denk dat dat maar een gedacht is, problemen zoals die van u krijgt een psycholoog dagelijks mee te maken :). 't is zoals je zelf zegt, een vicieuze cirkel, en hoe meer je er mee bezig bent, hoe moeilijker hij wordt om te doorbreken. Leef gewoon je leven (lijkt makkelijker gezegd dan gedaan) en houd in je achterhoofd wat je al bereikt hebt, waar je in uitblinkt (je vriendin bv, je zou geen zo'n lange relatie hebben als je op een of andere manier 'minderwaardig' was), en onthoud ook dat mensen rondom jou lang niet zo hard op dingen letten als jijzelf, en iedereen zijn onzekerheden heeft, maar dat niet laat merken.
p

platzak

Legacy Member
verlegenheid valt niet op te lossen door een psycholoog, maar hij/zij kan je wel helpen om je gedachten te ordenen zodat je met een rustig gemoed in de wereld kunt staan. In het geval van nova_ kan dit volgens mij wel nuttig zijn.

Je mate van introvertheid/extravertheid is volgens mij aangeboren. Ikzelf ben eerder introvert van aard: ik zal nooit ergens op tafel staan dansen, ik heb ook moeite met het contact maken met onbekenden. Door de jaren heen heb ik geleerd wat me ligt en wat me niet ligt. Ik moet bv. niet naar lawaaierige feestjes gaan want dan keer ik helemaal in mezelf, ik hou het beter gemoedelijk en gezellig. Ook al ben ik niet de meest sociale persoon, ik ben jaren bij de scouts geweest. Daar heb ik veel plezier gehad: ik hoefde er niet de meest uitgesproken persoon te zijn om erbij te horen; in een groep heb je kleppers en stillere mensen, ik behoorde tot die 2e groep en heb me hier nooit ambetant over gevoeld.

Boodschap: leer jezelf kennen, word je bewust van je kwaliteiten, pluis uit waar en wanneer je je het beste voelt. En besef ook dat je de mate van "extravertheid" niet evenredig is met de mate van "geluk".
s

sneeuwzwart

Legacy Member
platzak zei:
verlegenheid valt niet op te lossen door een psycholoog, maar hij/zij kan je wel helpen om je gedachten te ordenen zodat je met een rustig gemoed in de wereld kunt staan. In het geval van nova_ kan dit volgens mij wel nuttig zijn.

Je mate van introvertheid/extravertheid is volgens mij aangeboren. Ikzelf ben eerder introvert van aard: ik zal nooit ergens op tafel staan dansen, ik heb ook moeite met het contact maken met onbekenden. Door de jaren heen heb ik geleerd wat me ligt en wat me niet ligt. Ik moet bv. niet naar lawaaierige feestjes gaan want dan keer ik helemaal in mezelf, ik hou het beter gemoedelijk en gezellig. Ook al ben ik niet de meest sociale persoon, ik ben jaren bij de scouts geweest. Daar heb ik veel plezier gehad: ik hoefde er niet de meest uitgesproken persoon te zijn om erbij te horen; in een groep heb je kleppers en stillere mensen, ik behoorde tot die 2e groep en heb me hier nooit ambetant over gevoeld.

Boodschap: leer jezelf kennen, word je bewust van je kwaliteiten, pluis uit waar en wanneer je je het beste voelt. En besef ook dat je de mate van "extravertheid" niet evenredig is met de mate van "geluk".
Klik om te vergroten...

In deze tekst kan ik mijzelf ook perfect vinden. Ik weet van mijn eigen dat ik in een groep nooit haantje de voorste zal zijn, maar altijd op de achtergrond zal blijven. Drukke lawaaierige feestjes hebben mij ook nooit gelegen en draaiden meestal uit op ergens gewoon maar wat staan en mij niet echt amuseren. Dat is ook de reden waarom ik daar tegenwoordig nooit meer naar toe ga, maar eerder met enkele vrienden gewoon in een rustig café iets ga drinken. Ik heb momenteel ook volledig geaccepteerd dat ik de "stillere" ben in de groep, en ik wil hier momenteel zelfs niks aan veranderen. Ik ben volkomen gelukkig met hoe mijn leven nu is en ben bewust van mijn andere kwaliteiten.
g

glashelder

Legacy Member
platzak zei:
En besef ook dat je de mate van "extravertheid" niet evenredig is met de mate van "geluk".
Klik om te vergroten...
Dit!

Mensen denken soms dat ik superongelukkig ben of dat er iets 'scheelt' met mij omdat ik niet graag uitga, maar ik heb daar gewoon geen behoefte aan? Ik vind het prima om met een vriendengroepje een beetje te zitten babbelen in een café, een hele avond, maar om één of andere reden heb ik veel vrienden die uitgaan in luide danscafé's... Ik zou niet weten wat ik daar zou moeten doen. Eén keer meegeweest, ben het afgetrapt na een uur. In elkaars oor zitten schreeuwen en voor de rest met een cola in de hand de hele tijd rechtstaan... Nee, laat maar.
H

Huxley

Legacy Member
Nova_ zei:
Heb ik nu serieus die 20 pagina's allemaal gelezen :eek:
Ik kan mij echt 200% vinden in vele van jullie, altijd bezig zijn 'wat denken ze van me', niet als eerste een café durven... kwijt :).
Klik om te vergroten...

Zo erg zal het wel niet zijn, ge hebt ten slotte een vriendin.

Der zijn nu eenmaal mensen die stiller, afwachtender zijn en extraverte mensen die onmiddelijk dingen verzinnen om over te praten.
N

Nova_

Legacy Member
Allereerst merci aan degene die hun tijd erin gestoken hebben mij van antwoord te dienen.
@Huxley, Zo erg zal het wel niet zijn ; ja dat zegt mijn moeder ook als ik haar ermee confronteer. Wat ik wil zeggen is dat de mensen in mijn omgeving, mijn laat ons zeggen probleem, niet willen erkennen/onder ogen zien want ze steken hun kop in het zand. Zij denken ook 'het is zo erg wel niet'. Maar wat weten zij ervan? Wat weet jij ervan? Weet jij wat er in mijn hoofd omgaat op zulke momenten? Tuurlijk niet, en de mensen in mijn omgeving ook niet. Dus zeg mij niet hoe erg het wel of niet is, want je kent me helemaal niet.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan