Archief - eenzaam in relatie

Begrijp wel niet goed waarom je altijd met "iedereen" moet afspreken. Heb een vriendengroep van 4 man, en daar doen wij dat ook. Maar met studiegenoten spreken wij regelmatig af, en als er dan een paar niet kunnen is dat maar zo.

xTwL- zei:

Begrijp wel niet goed waarom je altijd met "iedereen" moet afspreken. Heb een vriendengroep van 4 man, en daar doen wij dat ook. Maar met studiegenoten spreken wij regelmatig af, en als er dan een paar niet kunnen is dat maar zo.

Klik om te vergroten...

Hier min of meer hetzelfde. Enkele goede vrienden voor het leven uit de tijd van het middelbaar, wij spreken toch al 16 jaar ofzo geregeld af, nu natuurlijk minder dan toen we allemaal vrijgezel en 18 jaar waren want dat is het leven. Dan enkele geweldige collega's of ondertussen ex-collega's die ik ook wel als vrienden voor het leven zou bestempelen.

Met die twee "vriendengroepjes" kom ik toe hoor, en ik ben ook vrijgezel geweest eind 20/begin 30, zonder problemen. Mijns inziens is het probleem vaak koppels die vergeten dat ze nog iets hebben zoals vrienden, en dan enkele jaren later uit elkaar gaan, terwijl de bruggen opgeblazen zijn. Dat ook al genoeg gezien hoor, en ik probeer dat te vermijden.

Vlinder2 zei:

Als hetero meisje heb ik nooit echt vriendinnen gehad in mijn leven en durf daar ook voor uit te komen.
Zelf ben ik 26 jaar, maar vaak gepest geweest. Nu heb ik twee vriendinnen, die ik zelfs nog niet veel zie. Soms wel de behoefte om meer vriendinnen te hebben, maar dat is nu voornamelijk omdat mijn relatie slecht gaat en ik het niet meer zie goedkomen. Dan kan het wel deugd doen om mijn hart te luchten en dat laatste mis ik wel. Bij mijn twee vriendinnen kan ik dat niet want die hebben ook geen ervaring met relaties en dat is dan wat moeilijker

Klik om te vergroten...

Oei gaat het niet goed? Het is dus niet tot samenwonen gekomen na al dat geplan en gestress over tuperware potjes etc?

Het probleem is ook dat mensen te weinig tijd hebben voor elkaar,het leven gaat hier snel full time jobs druk verkeer en dan willen de mensen gewoon wat tijd voor hun eigen.

Vlinder2 zei:

Wil je de echte waarheid misschien na u sarcastische opmerking ???? Mijn vriend heeft een hersentumor! Nu nog grappig?

Klik om te vergroten...

Het feit dat uw relatie slecht gaat omdat uw vriend ziek is is ook wel een sprong.

Ik ben een vrouw van 23 en heb buiten mijn partner ook niet echt vrienden - of toch niemand die ik als echte vriend beschouw. Wel wat kennissen, "maten" of collega's waar ik het goed mee kan vinden, maar niets dat ik langer dan een paar jaar zie duren. Vroeger in het middelbaar en aan de unief had ik wel vriendinnen (maar dan ook niet van die aard dat ik ze echt als hartsvriendinnen zou beschouwen), maar dan ook merk ik dat zodra de paden van elkaar scheiden, die vriendschap heel snel verwatert (voornamelijk omdat ik geen interesse heb om ze te onderhouden).

Ik ben sowieso wel heel introvert en zit veel in mijn eigen cocon, maar ben toch bang dat ik ooit spijt ga hebben dat ik niet meer moeite doe om contacten te leggen met mensen. Onlangs kreeg ik een bericht van iemand waar ik een paar jaar redelijk goed mee bevriend was in het middelbaar, dat ze spijt had dat ze me had laten vallen toen ik werd gepest. En toen dacht ik "misschien is dit het moment om de vriendschap terug een kans te geven", maar dan merk ik dat ik weer heel afhoudend en afstandelijk ben, en dan leidt het tot niets behalve wat oppervlakkig heen en weer geklets tot we elkaar weer wederzijds vergeten.

Op dit moment verdoezelt mijn relatie veel, omdat ik gelukkig ben met mijn partner en aan hem ook heel veel heb. Maar als er hem ooit iets overkomt, weet ik niet op welke "support group" ik ga kunnen rekenen. En dat vind ik een heel egoïstische redenen om vrienden te zoeken, gewoon voor als er ooit iets met mijn relatie gebeurt. Want ik weet dat ik weer weinig moeite ga doen om initiatief te nemen en dat ik gewoon een slechte vriend zou zijn.

coldplayke zei:

Ik ben een vrouw van 23 en heb buiten mijn partner ook niet echt vrienden - of toch niemand die ik als echte vriend beschouw. Wel wat kennissen, "maten" of collega's waar ik het goed mee kan vinden, maar niets dat ik langer dan een paar jaar zie duren. Vroeger in het middelbaar en aan de unief had ik wel vriendinnen (maar dan ook niet van die aard dat ik ze echt als hartsvriendinnen zou beschouwen), maar dan ook merk ik dat zodra de paden van elkaar scheiden, die vriendschap heel snel verwatert (voornamelijk omdat ik geen interesse heb om ze te onderhouden).

Ik ben sowieso wel heel introvert en zit veel in mijn eigen cocon, maar ben toch bang dat ik ooit spijt ga hebben dat ik niet meer moeite doe om contacten te leggen met mensen. Onlangs kreeg ik een bericht van iemand waar ik een paar jaar redelijk goed mee bevriend was in het middelbaar, dat ze spijt had dat ze me had laten vallen toen ik werd gepest. En toen dacht ik "misschien is dit het moment om de vriendschap terug een kans te geven", maar dan merk ik dat ik weer heel afhoudend en afstandelijk ben, en dan leidt het tot niets behalve wat oppervlakkig heen en weer geklets tot we elkaar weer wederzijds vergeten.

Op dit moment verdoezelt mijn relatie veel, omdat ik gelukkig ben met mijn partner en aan hem ook heel veel heb. Maar als er hem ooit iets overkomt, weet ik niet op welke "support group" ik ga kunnen rekenen. En dat vind ik een heel egoïstische redenen om vrienden te zoeken, gewoon voor als er ooit iets met mijn relatie gebeurt. Want ik weet dat ik weer weinig moeite ga doen om initiatief te nemen en dat ik gewoon een slechte vriend zou zijn.

Klik om te vergroten...

Ik zie issues in volgende zaken. Je ziet vrienden als een gereedschap om zwaktes in jouw leven te verstevigen. Waarschijnlijk heb je daardoor niet echt vrienden, omdat je ook geen vriendschap geeft, mensen voelen dat sneller dan je denkt, en dan ben je maar gewoon Coldplayke, dat meisje waar we perfect zonder kunnen. Ik hoop dat je in gaat zien dat vrienden belangrijker zijn dan een partner, en aan jezelf gaat werken om die mentaliteit om te draaien.

Want als je vriend weg valt, dan zie ik dit in een klassiek geval van eenzaamheid en depressie eindigen, omdat je naar mijn gevoel niet gelukkig bent met enkel jezelf.
Het is nooit te laat om fouten in te zien, en aan jezelf te werken om wél een gelukkig leven te leiden, ZONDER je daarvoor iemand nodig hebt. Pas daarna kan je IMO echte vriendschappen opbouwen.

boomheadshot zei:

Het probleem is ook dat mensen te weinig tijd hebben voor elkaar,het leven gaat hier snel full time jobs druk verkeer en dan willen de mensen gewoon wat tijd voor hun eigen.

Klik om te vergroten...

beetje compenseren eh... de ene week werk ik maar 36-37u, de andere week kunnen er da 50 zijn. Dan heb ik ook wel eens wat tijd met men vriendin nodig of je begint serieus naast elkaar te leven zoals wij ooit al eens hebben.

Ik moet ook men vrienden wel eens teleurstellen met de vermelding dat ik al ne serieus drukke agenda heb en ook wel eens rustig met die van ons wil thuis zitten. Als er dan eens wat meer tijd over schiet ben ik sowieso int weekend op cafe met maten.