Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
dacuba zei:Een heel lange reis?
Avondland zei:Zou ik ook doen. Als je 'rock bottom' bereikt (een traumatische gebeurtenis waarbij je alles lijkt te verliezen), is het eens tijd om iets te doen waarbij je genoeg tijd hebt om alles op een rijtje te zetten en onderweg nog eens een stuk van de wereld te zien. Existentieel reizen noem ik dat, omdat je niet zomaar een toerist bent maar een avonturier.
En dat reizen: als je het kan (tijdsgebrek, andere verplichtingen), zeker doen, reizen kan spotgoedgkoop, zeker niet laten tegenhouden door sociale gebreken die je denkt te hebben.

Xoliul zei:Vind ik ook. Echt gewoon een hele ommeslag doen.
Hier, laat dit je inspireren;
One Tandem, One Camera, Twenty Thousand Miles Of Possibilities :: Take A Seat

Fireflies zei:Ik mag niet klagen qua vriendenkring, maar ik zie mezelf ook niet een café binnenstappen voor mensen te leren kennen. Ik ben zeker niet verlegen, maar dat zie ik me gewoon nooit doen. De meeste vrienden die ik heb leer ik kennen via andere vrienden.
Wat je misschien kan doen is inderdaad een sportclub zoeken. Fitness, voetbal (desnoods als supporter?), tennis, etc. opzoeken en daar wat de sociale janus uithangen.

Thorondor zei:Op café alleen gaan drinken en voor get weet zevert er wel iemand tegen u. Gebeurt wel vaker als ik ergens vroeger ben dan men maten en zo toch al wa interessante mensen leren kennen.

mudsliptones zei:Vrienden maken zint me eigenlijk niet, want dan krijgen we weer hetzelfde gedoe, eens je eens een weekje geen initiatief neemt vergeten ze je al. Ik kan dat niet meer aan.

mudsliptones zei:We zijn nu 6 dagen verder en ik voel me echt leeg. Bijna niks eten, overgeven, wenen.
Ben gisteren en vandaag voor meubels moeten gaan zien (moet toch een bed hebben). Dat is gewoon niet te doen. Niet qua geld, maar ik kan het niet aan. Ik snap haar gewoon niet... 9 jaar dag in dag uit plezier en nu dit. Wie mijn vrienden zijn weet ik nu ook. 1 iemand heeft me gecontacteerd, iemand die ik al jaren niet meer had gezien, maar die ons beiden wel op zijn facebook heeft staan en had gezien dat haar status veranderd was... verder niemand.
Soms komt ze thuis (ze is appartementje aant zoeken) en dan houd ik me sterk, of probeer ik toch. Maar ik kan het echt niet aan. Haar gaat het voor de wind, nieuwe job, nieuwe vriendin dan, en vrienden die haar steuenen, haar gsm staat niet stil, terwijl de gebeten hond weer willoos alleen achterblijft. Mensen zijn gewoon van nature klootzakken en dan bedenk ik mij waarom ik eigenlijk zoveel afzie. In heel mijn leven heb ik 1 iemand tegen gekomen waarvan ik echt dacht van, dit is nu een pracht persoon, eerlijk, geen leugens, geen achterbaks gedoe. Ik dat is ze ook, maar nu ben ik ze kwijt en zit ik weer alleen. Vraag me echt af waarvoor ik nog verder moet. Werken, slapen en dan terug werken. Vrienden maken zint me eigenlijk niet, want dan krijgen we weer hetzelfde gedoe, eens je eens een weekje geen initiatief neemt vergeten ze je al. Ik kan dat niet meer aan.
mudsliptones zei:wat positief?? ik heb niks meer buiten mijn werk.
zal blij zijn dat ik er ben dan voel ik me iets beter. Ik zit hier gewoon zo slecht, mijn maag, mijn benen, mijn hoofd. Ik hou zoveel van haar. mensen die zo breken na 4 jaar als het al een jaar echt niet goed gaat hebben het al moeilijk, voor mij is dit echt hel, ik zag haar nog even graag als toen en dacht echt samen oud te worden
. Probeert gewoon dingen te doen da ge uw gedachten wa kunt verzetten 