Dat is zowat de situatie waar ik mij nu doorgeworsteld heb. I know, every person is different, but still. Om mijn situatie even te schetsen: we hebben een relatie van 6-7 maanden gehad, nadat ze het met haar ex-vriend had uitgemaakt (na een relatie van bijna 3 jaar) om direct een relatie met mij te beginnen. Die gevoelens van haar waren nog niet helemaal weg, wat zorgde voor ups en downs. Still, na 7 maand besloot ik dat het zo niet meer verder kon en zijn we als vrienden uit elkaar gegaan. Dit lukte echter ook niet. Verschillende awkward momenten, boos zijn op elkaar omdat we sms-en met anderen / iets gaan drinken met iemand anders. Andere momenten dan toch weer liggen zoenen, 'everything is gonna be allright' momentjes. Tussen die momentjes enorm veel kut-momenten. Veel down voelen, haar missen, etc. Dan besloten om je '1' dan maar te doen, gezien 2 echt niet lukt als ge't niet serieus doet. (was bij het geval althans)
4 mag je uitsluiten, standvastigheid wordt misschien beloond op korte termijn, maar daar bereik je op lange termijn niet veel mee. 3: die gevoelens gaan echt niet weg, er blijft iets speciaals en er zullen momenten zijn wanneer je beiden weer naar een relatie wilt gaan. Korte termijn, all right. Lange termijn, no-go.
Imho, kies voor 1. Ik heb dit nu ook gedaan en we zijn nu 2 maand verder. Geen contact, niets. Verwijderd uit gsm, van FB, eigenlijk alles. Met mij gaat't veel beter. Amper down-momentjes omdat'k haar mis. In't begin echt moeilijk. Via Facebook-account van een vriendin toch haar profiel dagelijks checken, chat-historie herlezen, sms-en herlezen.. maar dat ebt weg. 100% zeker.