Probleem is imo dat platformen als datingsites de illusie wekken dat het keuzeaanbod onbeperkt is. Ik merk dat bij mezelf ook, waar iemand die je gewoon op straat zou ontmoeten bij een aangenaam diepgaand gesprek een lange indruk zou achterlaten, weet je bij een leuke online date dat er nog 300 andere matchen zijn die je eerst kan afchecken alvorens jouw move te wagen. Je hoeft daar zelf niet de meest aantrekkelijke persoon voor te zijn, er is in zo'n visvijvers snel genoeg voldoende keuze. (
Volgens psychologen is 2018 zelf een topjaar aan uiteengespatte relaties, zelden zo'n vaak terugkomende hulpvraag. Nog grotere vijver dus
.)
Ik merk bij mezelf dat ik minder snel enthousiast een online gesprek zal aangegaan, want die 'hey hallo, hoe gaat het' vraag staat bij 10 anderen ook te blinken. En dat is ongetwijfeld bij de tegenpartij exact hetzelfde verhaal, want evenzeer zelfgestartte conversaties komen niet altijd van de grond.
Wanneer er meerdere dates met iemand volgen, blijf ik twijfelen want tegenover dat pakket aan leuke matchende eigenschappen staan er ook een paar eigenschappen die mij minder liggen en misschien kan een volgende persoon wel nog beter matchen.
Ik geloof wel dat het een tool is om nieuwe mensen te leren kennen en ik twijfel niet dat er vele gelukkige relaties uit kunnen ontstaan,
maar ik blijf het toch een beetje een verderf van de spontane amoureusiteit vinden. Zou mij niet verbazen dat zelf voor mensen in een relatie, het ergens de tijdsgeest creëert dat er zoveel andere opties zijn dan te blijven investeren in uw relatie.
Ik heb inmiddels geen online dating profiel meer. Maar wel nog altijd de twijfel tussen meerdere personen die allemaal een leuke nieuwe partner lijken, heel waarschijnlijk wordt het alsnog geen van hun

. Ik heb een aantal vrienden die hun partner online leren kennen hebben en ik weet nog goed dat die ook lang getwijfeld hebben alvorens uiteindelijk voor hun partner te kiezen.
Vandaar beetje mijn bedenking bij die buitenlandse ontmoeting

.