Hier hetzelfde verhaal als bij Trebby. Terwijl het voordien omgekeerd was ben ik sinds mijn 20e (ik word deze week 26) zowat ononderbroken vrijgezel geweest met vorig jaar een korte en zeer ongezonde relatie.
Denk dat ik niet mag klagen over mijn uiterlijk, al besef ik wel dat ik zelden een zelfzekere indruk geef. Versierd worden door meisjes door oogcontact te maken is mij dan ook nog nooit echt overkomen. 't Is al wel eens gebeurd dat er een meisje op me af kwam, maar ik ben niet het type man dat hier onmiddellijk op inpikt om de situatie vervolgens naar zijn hand te zetten.
Afgelopen donderdag op Pukkelpop nog een situatie meegemaakt waarbij ik met een kameraad op de grond het programmaboekske aan 't doornemen was, toen plots twee Nederlandse meisjes passeerden en vroegen of we geen alternatief voor Eminem wisten omdat ze daar niet naartoe wilden. Uiteindelijk zijn we met ze meegegaan naar de Club, maar niet veel later hebben we ze maar achtergelaten. Mijn kameraad heeft tenslotte een vriendin en ikzelf was veel te nuchter (yup) en moe om een gesprek aan te knopen.
Tijdens de afgelopen 6 jaar heb ik ook al wel een aantal keren oogcontact gehad met een meisje dat dan eens naar mij lachte, maar op zo'n momenten blijf ik vaak (helaas) veel te rationeel nadenken en ga ik excuses zoeken om er toch maar niet mee te moeten gaan praten en in m'n "comfort zone" te kunnen blijven en het risico om een blauwtje te lopen, te kunnen vermijden. Dan begin ik altijd te denken dat ze misschien toch naar iemand anders lachte en dat ze waarschijnlijk wel al een vriend heeft, dat ze wellicht te ver woont, etc. Bovendien ben ik ook nooit zo goed in openers, dus laat ik het hele "jagen" all together maar achterwege.
Aangezien op één na iedereen in m'n vriendenkring al iemand heeft ga ik bovendien ook niet vaak meer weg, dus àls we als eens naar een fuif ofzo gaan is 't ook niet zo dat ik mij daar in m'n element voel.
Zeker nu ik na twee maanden en een vijftal (leuke) dates met een kennelijk al even onzeker meisje als mezelf merk dat er ook daar geen schot in de zaak komt omwille van allerlei twijfels van beide kanten, begin ik mijzelf serieus in vraag te stellen. (Alsof ik dat nog niet genoeg deed.. hmm...)
Long story short; de stap naar een datingsite ligt niet veraf, want via de "gewone" weg lijkt het voor mij tegenwoordig quasi onmogelijk te zijn geworden om contacten met vrouwen te leggen, laat staan onderhouden.
Maar net zoals hierboven al gezegd vind ik die eerste indruk, de "coup de foudre" ook iets essentieel. Over het web iemand leren kennen lijkt me zo onpersoonlijk en vooral onnatuurlijk?