Archief - Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen

Ik ben op zoek naar meningen van oudere mensen omtrent hun bewuste keuze om geen kinderen te hebben in hun leven. Jongere mensen zijn ook welkom om hun mening neer te schrijven. Dus voor alle duidelijkheid, enkel mensen die uit eigen wil de keuze maken. Als je gewoonweg niet kan omwille van een ziekte ofzo, ligt dat natuurlijk buiten je eigen wil.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Ik maak deze thread omdat ik net 30 geworden ben en iedereen in mijn omgeving aan kinderen begint. Terwijl ik dit helemaal niet zie zitten. Ik heb wel een vriendin, die wel kinderen wilt. Helaas denk ik nu om het uit te maken, omdat het geen zin heeft om haar kostbare vruchtbare tijd van haar af te nemen. Ze is nog maar 26, maar goed.

Misschien zou ik het wel leuk vinden, misschien niet. Maar ik ben gesteld op mijn eigen tijd, niet om te zuipen of op cafe te zitten of zulke zaken, maar omwille van bv:

- Ik heb graag rust en kalmte in mijn huis
- Ik slaap graag, en ben echt geen mens als ik niet geslapen heb
- Ik ga moeilijk om met stress en heb graag een stressvrij leven
- Ik ben een introverte persoon die weinig nood heeft aan sociaal contact
- Ik werk graag aan persoonlijke doelen die veel tijd in beslag nemen. Bv. gitaar leren spelen, fitness, leren programmeren terwijl ik dit voor mijn job niet nodig heb, etc
- Ik wil geen financiele problemen, ooit
- Ik wil graag focussen op mijn partner

Daarnaast heb ik angsten:

- Zal ik er spijt van hebben, later?
- Zal ik me eenzaam voelen?
- Zal ik een partner vinden (een vrouw) die ook geen kinderen wilt?

Mijn ouders reageren alvast niet goed, die willen me niet meer zien als ik het uitmaak met mijn vriendin omdat ik geen kinderen wil. Niet dat dat me kan schelen, het is wel jammer...

Ik heb zelf een kind, voelde die behoefte op mijn 30ste, daarvoor niet.

Mijn zus wilde nooit kinderen, totdat ze 35 was. Nu zal ze op 38,5jaar haar eerste (en enig) kind krijgen. Dus zeg nooit nooit.

Als je dat niet wil, bespreek het met je vriendin. Zij zal zelf wel uitmaken of ze bij je wil blijven zonder kind of ze naar iemand anders op zoek gaat. Dat hoef je voor haar niet te beslissen, op haar 26ste gaat ze dat wel weten.

Veertig voorbij en geen kinderen. Heb nooit een kinderwens gehad en heb dit ook heel duidelijk gemaakt aan m'n partner toen we er aan dachten te trouwen.

Redenen:
- kinderen krijgen is egoïstisch: welke garanties kan je hen bieden dat ze gezond zullen zijn, dat ze niet verkracht zullen worden, dat ze geen verkeerde vrienden zullen krijgen. Moest ik ze een goede toekomst kunnen beloven, zou ik er misschien wel aan denken. Maar dan nog, want zie volgende punten.
- je kan verdriet hebben omdat je geen kinderen hebt, maar er eerst hebben en ze dan kwijt spelen is nog erger.
- rust en vrede in m'n leven.
- gaan en staan waar we willen.
- het punt er niet van inzien. we sterven toch weer, dus waarom zou ik iemand dat aandoen? circle of life is pointless.
- de aarde zit al tjokvol en eigenlijk zou de aarde er beter van af zijn als er niet te veel mensen rondliepen. We zijn het enige soort dat zijn eigen thuis naar de knoppen aan het helpen is.
- rotte maatschappij.
- eerste jaren zit ge met iets wat voor niets blijt en waar vanalles uitloopt dat ge moogt opkuisen. De volgende jaren met iets dat niet wil eten wanneer het moet eten en niet wil gaan slapen wanneer het moet gaan slapen. Daarna zit ge met een puber die niets meer van u moet weten. En dan kan je hopen dat ze een goede partner vinden of ge zit ook weer met de miserie. En dan krijgen ze kleinkinderen waar ge weer mee opgezadeld wordt.
- schrik dat ze op mij zouden trekken (qua karakter en uiterlijk).

=> dus eigenbelang en ook belang van het kind.

Al dan niet kinderen willen is een persoonlijke keuze. Ik had een gigantische kinderwens als twintiger, tegen dat ik 32 was, was die nood weg...

Ondertussen weer wat jaren verder en 1 dochter die zeer welgekomen én bewust gekomen is. Voor mijn man was 1 ding zeker : als ik absoluut geen kinderen wou, had een langdurige relatie geen kans... Eerlijkheid is dus essentieel naar je partner toe.

En leer commentaar van anderen negeren, die zal je altijd krijgen.
Wil je geen kinderen? Ge zult t u nog beklagen!
Wil je maar 1 kind: dat gaat rotverwend zijn/wacht maar, die goesting voor een 2de komt er zeker nog!
Wil je er 2: ge moogt dan beginnen stoppen he, je hebt nu wat iedereen wenst!
Wil je er 3 of meer: je weet niet waaraan je begint/ alez, zo marginaal... /dat is toch financieel niet meer verantwoord den dag van vandaag!

Ga je eenzaam zijn, het u beklagen,... Dat kan niemand zeggen. Maar als je nu plots vader zou worden, lijkt het me dat je dat nóg meer zou beklagen

tonightwedance zei:

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze

Klik om te vergroten...

bijzonder slechte genen in de familie en da wou ik niemand aandoen, breekpunt bij 2 relaties
Nu zit ik zelf met zo'n smerige ziekte en ben ik single

Sowieso niet voor één kind gaan. Ik had graag een broer of zus van mijn leeftijd gewild, en volgens mij komt dat ook de sociale ontwikkeling v/h kind ten goede.

Ik ben 23 en wil absoluut geen kinderen. Zeg nooit nooit, maar ik zie dit alleszins niet snel veranderen.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen?

Alles wat Tonerider zegt, + Ik vind kinderen gewoonweg niet leuk en ik kan er niet mee overweg. Je hebt mensen die echt geboren mama of papa zijn, die heel goed met kinderen kunnen praten, hun leefwereld begrijpen, ... ik kan dat niet. Mijn kind zou niet veel plezier aan mij als moeder hebben denk ik, en ik zou er niet gelukkiger van worden om moeder te zijn.

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?

Nee.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief

Ofwel negatief ofwel onverschillig. Mijn moeder kent mij goed genoeg en heeft geaccepteerd dat ik echt geen kinderen wil, bij mijn pa gaat het er iets moeilijker in precies. Mijn schoonouders laten ons voorlopig nog met rust, maar die zie ik over x aantal jaar wel beginnen aandringen...

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?

In eerste instantie wou mijn vriend wel kinderen en ik niet, en zei hij me dat ik nog wel van gedachten zou veranderen (we zijn samen sinds mijn 16de, dus hij dacht dat het misschien te vroeg was voor mij om al moedergevoelens te hebben). Ondertussen is hij volledig van idee veranderd en is hij de laatste jaren een absolute "kinderhater" geworden

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen

Introvert.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?

Ik denk het niet, maar zoiets kan je nooit met zekerheid zeggen. Laat ik het zo zeggen: ik hoop van niet.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Op kantoor is het soms moeilijk meepraten met al die collega's die al kinderen hebben, of die recent zijn begonnen

coldplayke zei:

Op kantoor is het soms moeilijk meepraten met al die collega's die al kinderen hebben, of die recent zijn begonnen

Klik om te vergroten...

Sommigen praten over niets anders meer. Ik snap heus wel dat hun bestaan rond die kinderen draait en waar het hart van vol is etc, maar toch. Bij collega's die maar af en toe iets vertellen over hun kinderen vind ik het toch makkelijker om oprecht geïnteresseerd te zijn

Mijn vrouw wilde geen kinderen en dan ineens wel ... mij maakte het niet uit, wat je niet hebt mis je ook niet. Nu heb ik zoon en dochter en het is niet te onderschatten.
Ben je niet zeker begin er dan niet aan. En spijt ... als je later terugkijkt op je leven ga je altijd van zaken spijt hebben.

Meh, ik had geen echte kinderwens want ik dacht ook nooit echt aan een lange relatie. Die kwam er dan toch, onderwerp van kinderen kwam ter sprake en ik was het wel genegen. We zijn nu anderhalf jaar verder met de tweeling en die twee horen lachen en 'papa!' roepen als ik thuis kom is het beste van de dag, elke dag. De hoop werk en verantwoordelijkheid die er bij komt is het helemaal waard.

Maar goed ik heb chance dat ik in een land leef nu waar de combinatie met werk VEEL makkelijker is dan in België, dat we beide ok verdienen, dat de kindjes geen serieuze problemen hebben, etc

En ik heb geen probleem met mensen die geen kinderen willen, ik heb wel een probleem met mensen die dat niet kunnen zeggen zonder te spreken in termen van 'crotchfruit' of ' parasieten of wat dan ook.

Tonerider zei:

Veertig voorbij en geen kinderen. Heb nooit een kinderwens gehad en heb dit ook heel duidelijk gemaakt aan m'n partner toen we er aan dachten te trouwen.

Redenen:
- kinderen krijgen is egoïstisch: welke garanties kan je hen bieden dat ze gezond zullen zijn, dat ze niet verkracht zullen worden, dat ze geen verkeerde vrienden zullen krijgen. Moest ik ze een goede toekomst kunnen beloven, zou ik er misschien wel aan denken. Maar dan nog, want zie volgende punten.

Klik om te vergroten...

Met deze reden heb ik precies toch wel wat problemen..
Je kan het dan net zo goed omdraaien en zeggen dat het egoïstisch is van u om geen kinderen te nemen terwijl je er misschien wel kan krijgen t.o.v. andere die er willen, maar geen kunnen krijgen.
Als ik uw redenen zo bekijk, dan moet je toch zelf enorm slecht gezind zijn dat je zelfs op de wereld bent gekomen?

Voor mij beslist ieder zelf of ze kinderen wilt of niet, maakt mij echt niet uit. Maar bovenstaande reden vind ik op zijn minst gezegd toch wel heel raar.

Booka Shade zei:

Met deze reden heb ik precies toch wel wat problemen..
Je kan het dan net zo goed omdraaien en zeggen dat het egoïstisch is van u om geen kinderen te nemen terwijl je er misschien wel kan krijgen t.o.v. andere die er willen, maar geen kunnen krijgen.
Als ik uw redenen zo bekijk, dan moet je toch zelf enorm slecht gezind zijn dat je zelfs op de wereld bent gekomen?

Voor mij beslist ieder zelf of ze kinderen wilt of niet, maakt mij echt niet uit. Maar bovenstaande reden vind ik op zijn minst gezegd toch wel heel raar.

Klik om te vergroten...

hoe kan dat nu egoïstisch zijn t.o.v. degene die er wel willen, maar geen kunnen krijgen. Moet ik er maken en ze weggeven aan hen? Het feit dat ik er geen wil, doet geen fluit aan hoe zij zich voelen.

Ik ben slecht gezind op de maatschappij en de aard van de mens.

Ik ben redelijk blij dat ik leef, alhoewel ik vanuit een evolutionair standpunt gezien en ook astronomisch/tijdsgerelateerd besef dat ik m'n leven eigenlijk niets is t.o.v. de tijdlijn en wel eens afvraag wat het punt is om 80 jaar te moeten afzien door bepaalde ziektes/letsels/gebreken/verlies van geliefden/etc en in een maatschappij te leven waarbij ge 45 jaar een job gaat moeten doen die ver van het essentiële in het leven afstaat, om dan uiteindelijk oud en bejaard te moeten zijn en ge iemand nodig hebt om uw gat te komen afvegen en u alleen maar verder te voelen aftakelen.
Maar voor de rest ben ik wel gelukkig. Ik geniet van eten, drinken en vriendschappen. Maar besef langs de andere kant dat het er weinig toe doet. Binnen 2 generaties weten ze al niet meer dat ik bestaan heb.

Dus ja, het is dubbel.

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Tonerider zei:

hoe kan dat nu egoïstisch zijn t.o.v. degene die er wel willen, maar geen kunnen krijgen. Moet ik er maken en ze weggeven aan hen? Het feit dat ik er geen wil, doet geen fluit aan hoe zij zich voelen.

Ik ben slecht gezind op de maatschappij en de aard van de mens.

Ik ben redelijk blij dat ik leef, alhoewel ik vanuit een evolutionair standpunt gezien en ook astronomisch/tijdsgerelateerd besef dat ik m'n leven eigenlijk niets is t.o.v. de tijdlijn en wel eens afvraag wat het punt is om 80 jaar te moeten afzien door bepaalde ziektes/letsels/gebreken/verlies van geliefden/etc en in een maatschappij te leven waarbij ge 45 jaar een job gaat moeten doen die ver van het essentiële in het leven afstaat, om dan uiteindelijk oud en bejaard te moeten zijn en ge iemand nodig hebt om uw gat te komen afvegen en u alleen maar verder te voelen aftakelen.
Maar voor de rest ben ik wel gelukkig. Ik geniet van eten, drinken en vriendschappen. Maar besef langs de andere kant dat het er weinig toe doet. Binnen 2 generaties weten ze al niet meer dat ik bestaan heb.

Dus ja, het is dubbel.

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Klik om te vergroten...

Dat is voor mij allesbehalve egoïsme.. Gewoon voor uw kind zorgen, meer kan je niet doen.
Ik hoop dat je dan ook nooit geen huisdieren hebt gehad, want dat is identiek hetzelfde.

Moeten alle keuzes dan verstandelijk zijn? Ik heb mijn vrouw ook niet gekozen uit verstand, maar uit gevoel, vriendschappen zijn ook puur gebaseerd op gevoel,.
Jij ziet enkel het negatieve ervan. De liefde die je hen geeft en terugkrijgt, zin geven aan het leven, hen levenslessen meegeven, hun zien opgroeien, de afhankelijkheid, ..
Nogmaals, dat jij geen kinderen wilt is geen probleem. Alle andere redenen die je wist op te sommen, daar snap ik je wel in.

Tonerider zei:

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Klik om te vergroten...

Dat kan je evengoed omdraaien hé. Je kan je kind niet beschermen voor alles inderdaad, maar anderzijds zet je een persoontje op de wereld die ook fantastische dingen kan beleven.
Als je alleen maar aan de negatieve zaken denkt, dan moet je ook geen relatie beginnen met iemand.

Ik vind egoïsme altijd een rare woordkeuze in dit geval. Je krijgt er veel voor terug, maar je geeft er ook veel voor op.

Sentiment, gevoel, verstandelijk, ... uiteindelijk zit het vooral gewoon in onze natuur (net zoals bij andere beesten). Ofwel geef je toe aan die natuur, ofwel niet. Allebei goed.
Je kan een fantastisch leven hebben mét of zonder kinderen. Evenals een miserabel leven.


@Topicstarter: Je omgeving heeft altijd een mening, maar je moet gewoon doen waar je zelf zin in hebt. Niets ergers dan mensen die een kind op de wereld zetten, maar dat eigenlijk niet willen. Denk dat eerlijk zijn naar je partner toe altijd een goed idee is. Best dat je het op tijd op tafel gooit. Zeker als je er zelf 100% uit bent.

@coldplayke: 23 is toch redelijk vroeg om die conclusie definitief te trekken. Niet verschieten als je er over een paar jaar helemaal anders over denkt ;-)
Op die leeftijd zit een minderheid met z'n hoofd al bij kinderen. Ik was daar toen ook hoegenaamd niet mee bezig.

Toch een aantal vrouwen in mijn vriendenkring die op die leeftijd ook verkondigden: kinderen? nooit van mijn leven!
Ondertussen hebben ze allemaal (meerdere) kinderen...

Booka Shade zei:

Dat is voor mij allesbehalve egoïsme.. Gewoon voor uw kind zorgen, meer kan je niet doen.
Ik hoop dat je dan ook nooit geen huisdieren hebt gehad, want dat is identiek hetzelfde.

Moeten alle keuzes dan verstandelijk zijn? Ik heb mijn vrouw ook niet gekozen uit verstand, maar uit gevoel, vriendschappen zijn ook puur gebaseerd op gevoel,.
Jij ziet enkel het negatieve ervan. De liefde die je hen geeft en terugkrijgt, zin geven aan het leven, hen levenslessen meegeven, hun zien opgroeien, de afhankelijkheid, ..
Nogmaals, dat jij geen kinderen wilt is geen probleem. Alle andere redenen die je wist op te sommen, daar snap ik je wel in.

Klik om te vergroten...

Archaos zei:

Dat kan je evengoed omdraaien hé. Je kan je kind niet beschermen voor alles inderdaad, maar anderzijds zet je een persoontje op de wereld die ook fantastische dingen kan beleven.
Als je alleen maar aan de negatieve zaken denkt, dan moet je ook geen relatie beginnen met iemand.

Ik vind egoïsme altijd een rare woordkeuze in dit geval. Je krijgt er veel voor terug, maar je geeft er ook veel voor op.

Sentiment, gevoel, verstandelijk, ... uiteindelijk zit het vooral gewoon in onze natuur (net zoals bij andere beesten). Ofwel geef je toe aan die natuur, ofwel niet. Allebei goed.
Je kan een fantastisch leven hebben mét of zonder kinderen. Evenals een miserabel leven.

Klik om te vergroten...

mijn vrouw heb ik gekozen (als ik dat woord mag gebruiken) op basis van gevoel, maar toch ook verstand. Komen onze levensdoelen overeen, wil ze kinderen, kan ik iets voor haar betekenen. En ik denk dat als mensen ook wat meer zouden nadenken bij hun keuze van partner, i.p.v. af te gaan op vlinders in de buik of hetgeen zich onder de buik bevindt er al wat meer relaties zouden standhouden. Verliefdheid en mooie snoetjes verdwijnen mettertijd. De carrosserie vervalt, het innerlijke niet. Dus dan kan je beter even nadenken. Bovendien leefde ze al als ik haar heb ontmoet, dus het is geen extra leven op aarde. Dus imo is dat een heel andere keuze dan kinderen krijgen.
(en ook verliefdheid is dikwijls egoïsme, daarom dat ik ook m'n verstand gebruik en me afvraag wat ik voor haar kan betekenen; maar dat is dan weer een andere discussie)


En ik had een huisdier (gekregen), maar die is ondertussen naar betere oorden (niet figuurlijk) want ik werd er zenuwachtig van. Verder heb ik wel een aantal dieren in de buurt, maar die hebben zichzelf aangemeld en die geef ik liefde en als het me uitkomt eten, maar mogen geen poot binnen zetten. Maar ik heb ze ook niet bewust op de wereld gezet. Ook hier is verstandelijke keuze weer belangrijk voor me: ik zou graag een huisdier hebben, maar de tijd die ik er moet insteken, de hygiëne, maar ook het feit dat het beestje hele dagen alleen moet zitten, doen me er van afzien.

Bovendien loopt de vergelijking mens/dier volledig mis in mijn ogen. Dieren planten voort uit instinct (en wij helpen ze aangezien we willen eten), mensen hebben verstand die het mogelijk maakt om te denken of het wel goed is om ons voort te planten. Om een kosten/baten analyse te maken. Moeder gans zit er niet mee in dat ze zes kuikens verliest, moeder de vrouw vergeet het heel haar leven niet dat ze een baby verliest. Ik heb van dichtbij dat rouwproces gezien: neen, laat maar.
Het argument dat we maar beesten zijn, is een zwak argument. Qua intellect staan we er mijlenver boven. (alhoewel sommigen zich gedragen alsof ze er mijlenver onder zitten). Maar heel ons wetsstelsel bewijst dat we ons ervan bewust zijn dat we meer zijn en ons niet enkel door impulsen of gevoelens mogen laten leiden. Geen pedofilie toegelaten, geen seks in het openbaar, moord is verboden, recht van de sterkste geldt niet op seksueel gebied, diefstal is verboden, ... allemaal bewijzen dat we dierlijk gedrag niet tolereren. Dus ja, verstand moet het winnen van gevoelens (wat het laatste zeker niet uitsluit, maar eerder begeleidt)

En liefde terugkrijgen is ook maar af te wachten. Genoeg kinderen die op een bepaalde leeftijd hun ouders niet meer zien staan. Ge moet hier maar eens de ergernis-thread doorlezen en zien hoeveel er in boel liggen met ouders/broers/zussen. (altijd de schuld van de anderen natuurlijk).
Voor mij blijft het de gok niet waard. Bovendien mankeer ik geen liefde in m'n leven. De liefde die ik van een eventueel kind zou krijgen mis ik aldus ook niet.

En ik weet ook dat m'n idee zwart is i.v.m. kinderen. Maar het is wat het is, en voor mij is dat de realiteit. Ik ben gelukkiger zonder, want ik heb een heel lijstje met redenen om er geen te hebben.
Ik amuseer me genoeg met m'n vrouw en m'n hobby's. Maar ieder doet wat hij of zij wil.

Ik wil geen kinderen van mezelf. Ik weet niet waarom, het trekt mij zo niet? Zo'n wezentje dat 100% van mij en mij alleen (en mijn partner, natuurlijk) afhankelijk is van alles van begin tot einde, tot ik sterf, ik krijg er beetje de kriebels van eerlijk gezegd Ik zou ook ergens wat bang zijn dat ik iets verkeerds doe per ongeluk en het kind later jarenlange therapie moet volgen door mij, haha. En de romantische gevoelens, een kind van mezelf en mijn partner, iets dat uit 'ons' komt, dat heb ik helemaal niet. Het idee dat een kind biologisch van mij is, vind ik écht raar.

Nu ja. Maar wij willen wel kinderen. We hebben ons een aantal maand geleden ingeschreven om pleegzorg te doen. We hebben ruimte, tijd, liefde en mogelijkheid genoeg om een kind in nood (al dan niet kortdurend) van wat structuur en stabiliteit en een goeie gezinssituatie te voorzien. Dat trekt mij veel meer dan een kind van mezelf.

Voorlopig heb ik mij daar bij niemand voor moeten verantwoorden, simpelweg omdat mijn vriendin transgender is en waarschijnlijk compleet onvruchtbaar. De meesten nemen dus aan dat wij pleegzorg willen doen omdat het voor onszelf niet lukt. Misschien waren we sneller voor de optie 'eigen kind' gegaan als het een mogelijkheid was geweest, maar ik vind het helemaal niet erg dat we voor pleegzorg gaan, het voelt ook niet als een 'vervanging van', of zo.

Ik kan mij een leven mét en een leven zonder kinderen inbeelden. Op dit moment heb ik er geen, maar ik sta op het punt in het huwelijksbootje te stappen en ga wellicht volgend jaar of het jaar nadien aan kinderen beginnen. Waarom? Niet omdat het van mij wordt verwacht, maar omdat ik het een natuurlijke, gezonde gang van zaken vind om jezelf "voort te planten" en nieuw leven te schapen. Het is ergens iets "heiligs" waaraan ik graag wil deelnemen. Een volk dat geen kinderen meer maakt is een gedoemd volk. Het is dan ook een kleine versie van je partner en jezelf, dat je met veel liefde wil ontvangen en op weg wil sturen naar een zinvol bestaan. Ik ben zelf ooit kind geweest en als ik nu de foto's van mijn ouders zie met mezelf als klein kind vult dat mij wel met een kinderwens, omdat ik een geweldige jeugd heb gehad. Is het egoïstisch? Ja, maar dat is ook de beslissing van geen kinderen te krijgen. Daar is ook niets mis mee. Ik beschouw mezelf niet als dé grote kindervriend en haat een teveel aan kindermuziek, maar een kind van jezelf is toch nog iets totaal anders dan een kind van een ander. Ik merk dat nu ook heel sterk wanneer ik mijn petekindje zie of het metekindje van mijn vriendin: die zijn "bijna" van ons en daar voel ik wel heel wat voor, wat het maakt dat ik het zie zitten om zelf een kleine op de wereld te laten zetten.

Een kind maken zal zonder twijfel mijn meest angstaanjagende project zijn dat ik in mijn leven ga aanvatten, omdat het zo omvattend is en zo'n grote impact hebt op je leven. Het zou me minder angst aanjagen als ze me sebiet op een vliegtuig richting Afghanistan zetten om daar drie weken te gaan trekken in de bergen met een dubieuze opiumverslaafde gids. En toch wil ik het doen. Waarom die angst? Ik ben iemand die veel tijd voor zichzelf wil vrijmaken: ik heb een sociaal leven en ik steek ook heel veel tijd in bijvoorbeeld het lezen van boeken. Ik wil niet dat dat wegvalt en wil mezelf ook niet helemaal wegcijferen ter wille van een kind. Dat hoeft echter helemaal niet en tijd kan je maken. Een andere zorg is de financiële, maar als ik zie hoe mensen met een armzalig loontje er toch in slagen hun kinderen de nodige zorgen te geven, moet ik mij daar niet teveel zorgen over maken.

Archaos zei:

@coldplayke: 23 is toch redelijk vroeg om die conclusie definitief te trekken. Niet verschieten als je er over een paar jaar helemaal anders over denkt ;-)
Op die leeftijd zit een minderheid met z'n hoofd al bij kinderen. Ik was daar toen ook hoegenaamd niet mee bezig.

Klik om te vergroten...

Awel ja, dat is toch hetgene dat ik zeg? Dus ik trek die conclusie niet definitef? Natuurlijk kan ik daar niet zeker van zijn dat dat niet gaat veranderen. Ik moet wel zeggen dat andere vrouwen van mijn leeftijd die ik persoonlijk goed ken al heel lang zeggen dat ze wél kinderen willen. Dat mannen daar op die leeftijd nog niet mee bezig zijn, kan ik geloven, maar mijn ervaring met vrouwen is toch anders.

En eerlijk gezegd vind ik het niet leuk als iemand die mij niet of nauwelijks kent mij zegt "wees er maar niet zo zeker van, op uw leeftijd kan je dat niet weten, dat zal waarschijnlijk wel veranderen!!!" Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen Ik vind dat precies wat onbeleefd, niet?

Het lijkt me sowieso beter om spijt te hebben dat je geen kinderen hebt gekregen, dan spijt te hebben dat je er wel hebt gekregen.

Ik ben ook 30 jaar. Vroeger vond ik het vanzelfsprekend dat ik kinderen wou. Mijn vriendin wou echter niet persé kinderen en hoe langer en nuchterder ik erover nadenk, denk ik ook niet dat kinderen echt voor ons zijn weggelegd. Maar, ik blijf wel open staan voor het idee, misschien verandert mijn mening nog.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze Kinderen passen niet echt in ons leven. Wij zijn vaak uitgeput van een werkweek, ik kan me amper inbeelden dat ik daarna nog voor een kind moet zorgen
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt? Nee
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief Meeste negatief, waarom is mij nog steeds een raadsel
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt? Bij ons is het eigenlijk andersom gebeurd, dus nee, niet moeilijk
- Hoe ben je qua karakter? Introvert, ik heb heel weinig nood aan sociaal contact en hou mij liever gewoon op mijn gemak op mezelf bezig
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen? Zou kunnen
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was? geen ervaring mee
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze? Continue sociale druk (dit zal jij ook wel ondervinden). Compleet absurd.

@Glashelder, niet verkeerd oppakken maar jouw gezinsituatie is nu toch niet bepaald "standaard"? Van mij mag je absoluut pleegkinderen opvoeden, maar ik kan me inbeelden dat de bevoegde instanties nogal lastig gaan doen over heel het transgender verhaal?

coldplayke zei:

Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen Ik vind dat precies wat onbeleefd, niet?

Klik om te vergroten...

Heh, ik heb dat dus wel eens voorgehad. Paar maanden nadat ze geboren waren was ik bij een klant en die vroeg vlakaf: awel, geen spijt van?

Dan knipper je toch ook wel even

Tonerider zei:

Verstandelijk is er geen enkele reden.

Klik om te vergroten...

Oh ik ga niet zeggen dat we daarom kinderen hebben, maar de verstandelijke reden is dat iemand voor mijn pensioen moet betalen. En de meesten die geen kinderen hebben rekenen gewoon op die van iemand anders om dat te doen

Weerom, geen waarde oordeel, gewoon even een verstandelijke reden aanhalen