Hier, lees dit eens:
AUGUSTUS/SEPTEMBER 2020
We hebben het financieel management gehad:
32 miljoen voor Jonathan David. Top.
We hebben het sportief management gehad:
11 nieuwe spelers (al dan niet van de juiste grootte) waarvan de waarde van de meeste niet meteen in het oog springt, een ontslag van een populaire trainer na 2 matige wedstrijden, de aanstelling van een nieuwe die regelrecht tegen de aard van de Gantoise indruiste, een ontslag na 25 dagen, een derde trainer die tijd krijgt tot Kerstmis.
We hebben het communicatiemanagement gehad waar iemand die blijkbaar toch niet op pensioen is sprak van “geprivilegieerde supporters”.
We hebben het veiligheidsmanagement/organisatorisch management gehad dat sprak van bubbels op een persconferentie die weken na andere clubs kwam.
Een degelijke uitleg. Totdat de emails met tickets er kwamen en kinderen van hun ouderen werden gescheiden.
We hebben het belanghebbendenmanagement gehad waarbij een vertegenwoordiging van (een deel van) de supporters een enquête mochten organiseren, dat goed deden, er hun werk in staken, om dan blijkbaar weinig van de conclusies en gemaakte afspraken terug te zien op het moment van ticketverdeling.
Ik heb het wat gehad.
Het is tijd dat op de vierde verdieping van de Ghelamco de ramen worden opgezet. Dat de wijze van het beheren, het managen van KAA Gent scherp tegen het licht gehouden wordt.
De klassieke, vertrouwde werkwijzen werken niet meer. Ze zijn ontoereikend om de beoogde doelstellingen te halen. De eerste ambitie van het seizoen (Champions League) mogen we al laten varen (mits een mirakel, maar wie gelooft dat nog?) en dat lag niet enkel aan het voetbal zelf.
Het is een tijd voor scherpe zelfanalyse, conclusies trekken en actie.
Gaat dit over personen? Nee. Gaat dit over Ivan De Witte en Michel Louwagie buiten? Nee.
Dit gaat over een aanpak, een plan, een strategie in alle geledingen, een moderne topclub waardig. Een aanpak die er nu - ondanks alle harde werk, alle inspanningen, alle moeite, zweet en lange dagen, de liefde voor de Gantoise - niet is of die niet blijkt. En zeker niet de zelf veropgestelde resultaten oplevert. De titel dateert van 2015.
Als dat delegatie inhoudt, het zij zo.
Als er ruimer moet gedacht worden, het zij zo.
Als medewekers meer verantwoordelijkheid moeten krijgen, het zij zo.
Als dat nieuwe gezichten betekent, het zij zo.
Als dat minder gezellig is, het zij zo.
Als dat een voldragen supportervertegenwoordiging is, het zij zo.
Tussen supporters en de leiding van een club is er een band, een onuitgesproken afspraak, een deal, een contract. Een supporter geeft de club van zijn hart zijn passie, zijn geroep en getier, zijn hoop en zijn centen. In ruil verwacht hij prestaties, redenen om content te zijn, om met maten een pot te pakken, plezier, voldoening en respect. Van de leiding van zijn club verwacht hij dat zij de zaak beheren als een goede huisvader, met kunde, inzicht, professionaliteit en de ratio die een supporter, die ziende blind is, ontbeert.
Samen is dat een ongelooflijke combinatie die tot wonderen in staat is, in het bal der kampioenen of op het meest heilige voetbalgras.
De Gantoise is momenteel een crème brûlée. Na het ontslag van Boloni, het mea culpa van de voorzitter en de terugkeer van Peter Balette was er terug een laagje vertrouwen, een blik op de toekomst, een idee van one family, neuzen opnieuw in dezelfde richting.
Veel is er echter niet nodig om dat fijne laagje eendracht te doorprikken en de teleurstelling/onbegrip/woede die er nog steeds is, naar boven te brengen. Een ouder gescheiden van zijn kind is voldoende.
Zo speel je geen kampioen. Zo breng je geen vreugde in de Ghelamco. Zo zorg je er niet voor dat je supporters een goed gevoel krijgen in deze eenzame, desolate coronatijden.
Dat laatste is momenteel misschien nog het ergst van al.
We geraken hier allemaal als Buffalo’s wel door. Maar niet zonder veranderingen. Anders sleept de beer, zo groot en trots op die zonnige dag in Gent, zich voort, waggelend naar een winterslaap.
Niemand wil dat. De spelers niet, de staf niet, iedere werknemer van de Gantoise niet, het bestuur en de leiding niet, de supporters niet.
Stil staan is achteruit gaan. Het is tijd voor een stap vooruit. De oude wijzen werken niet.