Archief - Jupiler Pro League 2013-2014 - Deel 2

WAAROM BLAUW-ZWART ONDER VERHAEGHE EN MANNAERT EEN TRAINERSKERKHOF IS GEWORDEN

Bart Verhaeghe wil coaches met faam en status, maar dwingt ze nadien in een keurslijf en zet er dan nog eens een schoonmoeder (Mannaert) bij. Delegeren is Mannaerts manco en dus mengt hij zich in zowat alle zaken. Van het commerciële over de PR tot het sportieve. En vooral dat laatste maakt van Club een trainerskerkhof.

Adrie Koster, Christoph Daum, Georges Leekens en Juan Carlos Garrido. Vier trainers, vier zerken. En op iedere begrafenis dezelfde grafrede: "Het was op." Wat maakt dat trainers bij Club Brugge sinds de komst van Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert zo snel sneuvelen? En dat één van hen (Daum) met veel plezier zélf in het graf sprong? Wij plozen de archieven uit, staken ons licht op bij ingewijden en (ex-)werknemers van Club en kwamen tot een verrassende rode draad: bemoeizucht en controledrang aan de top van 'het bedrijf'. Bart Verhaeghe, januari 2011 "Het kader waarin één man patriarchaal het sportieve beleid bepaalt, kan lukken, maar mij lijkt het een heel gevaarlijk scenario. Dat soort vogelpik kunnen wij niet langer maken tegenover onze fans - Club Brugge wil een duurzame club zijn." Zoals het water zich langzaam maar zeker een weg slijpt doorheen een rots, zo snijdt de tijd zich ook onverstoorbaar door grote woorden. En holt ze uit tot er niks meer van overblijft. Bart Verhaeghe wou van Club Brugge een duurzame club maken door er een 'constructief overlegmodel' te installeren, maar creëerde daarmee vooralsnog de meeste onstabiele eersteklasser van België met een ongekend spelers- en personeelsverloop. Een club waar - om het met de woorden van Verhaeghe te zeggen - regelmatig gevogelpikt wordt. Soms werd een coach gehaald op gevoel (Leekens), dan weer na doorgedreven testen (Garrido). Soms werden spelers binnenstebuiten gekeerd door een uitgebreid scoutingsapparaat (Jordi Figueras), dan weer kwamen ze na een babbel met een bevriende makelaar (Oscar Duarte).

Bart Verhaeghe wou géén kader waarin één man alles voor het zeggen heeft, maar creëerde met Vincent Mannaert wel een algemeen manager die zich in alle geledingen van de club te pas en te onpas laat gelden en die daar van hem alle macht toe krijgt. "Ik heb geen probleem om toe te geven dat Vincent machtiger is dan ik", zei Verhaeghe ooit. "Vincent is elke dag op de club, hij is dominant aanwezig en doet dat uitstekend." Wij horen andere geluiden. "Velen zijn bang van Vincent", klinkt het bij meer dan één bron binnen en buiten Club. Delegeren is Mannaerts manco en dus mengt hij zich rechtstreeks - en soms te voortvarend - in zowat alle zaken. Van het commerciële over de PR tot het sportieve. En vooral dat laatste maakt van Club een trainerskerkhof. Bij zijn aanstelling krijgt een nieuwe Club-coach veel mooie woorden te horen, maar niet veel later ontwaakt hij in een harde realiteit. Eentje waarin de algemeen manager - maar ook de voorzitter en de sportief directeur - mee aan tafel schuiven als het over opstellingen gaat en waarin het wenslijstje van een coach grotendeels door de papierversnipperaar verdwijnt. "De club is voortaan de baas, niet de trainer", zei Verhaeghe al bij zijn intrede in 2011. Koster, Daum, Leekens, Garrido. Ze hebben allemaal meegemaakt wat dat inhoudt. Discussies over de manier waarop de voorbereiding moet ingevuld worden, over wie moet spelen, over de intensiteit van de trainingen en over transfers. Werkelijk alles wordt besproken in de wekelijkse teammeetings. Koster moest er opboksen tegen de mening van Verhaeghe, Mannaert, Mariman en Vermant. Bij Daum en Leekens ging het enkel om Mannaert en Verhaeghe. Garrido kreeg er Gretarsson bovenop. En als het over nieuwe spelers ging, mocht ook hoofd scouting Roel Vaeyens - een boezemvriend van Mannaert - aanschuiven.

"De normaalste zaak van de wereld", vinden ze bij Club, waar ze prat gaan op die 'clash van meningen en ideeën'. Eén man mag het beleid niet bepalen, weet u nog. De realiteit is echter dat die manier van werken een trainer langzaam maar zeker doodknijpt. Wéér uitleggen waarom je speler X opstelde en niet speler Y. Wéér ijveren voor de komst van een diepe spits. En vervolgens wéér moeten vaststellen dat je mening er nauwelijks toe doet. Alle coaches worstelden met die manier van werken. Herinner u de verbazing van Christophe Daum over de verkoop van Nabil Dirar. Of de komst van Bakenga. Daum doodleuk: "Ik kende hem niet." Drie maanden later diende Daum moegetergd zijn ontslagbrief in. Als hij niet mocht meebeslissen over zijn eigen kern, dan zat hij liever bij zijn gezin in Keulen. Auf Wiedersehen, Vincent en Bart. Ook Leekens merkte al snel dat een trainer bij het 'nieuwe' Club Brugge vooral heel veel moet uitleggen aan mensen met een andere titel en een veel kortere staat van dienst. Verhaeghe gaf ooit in een interview zonder omwegen toe dat hij Leekens wou 'omscholen': "Georges is altijd gewoon geweest om veel zelf te beslissen, vandaag werkt hij in een overlegmodel. Ik hoop dat hij daar op z'n 63ste nog naar kan evolueren." Vijf weken na die uitspraak stond Leekens op straat.

Garrido kwam sowieso al verzwakt Club Brugge binnen. In de lange sollicitatieprocedure was hem meermaals meegedeeld dat er bij Club een strikt 'overlegmodel' heerste en als werkloze coach zeg je dan vooral: 'Daar kan ik me helemaal in vinden!' Wist de Spanjaard veel dat een overlegmodel zó vermoeiend kon zijn. Hij kwam het voorbije jaar dan ook meermaals in aanvaring met z'n bestuur en met Mannaert in het bijzonder. Garrido duldde geen inmenging in zijn opstelling of tactiek, pikte het niet dat Mannaert graag zijn zegje kwam doen in de kleedkamer en stelde zich ernstige vragen bij het aankoopbeleid. Dat beleid wordt volgens Club altijd - u raadt het al - in overleg gevoerd en dat is ook effectief het geval, maar in werkelijkheid krijgt de sterkste formatie binnen de club - in casu: het duo Mannaert - Vaeyens - uiteindelijk het vaakst zijn zin. Toen Garrido tijdens de stage in Manchester zijn moed bij elkaar raapte en op tafel sloeg over de transfers, werd hem dat niet in dank afgenomen. "Ongehoord", vond het bestuur en het kwam tot een clash. Garrido besefte dán al dat hij zichzelf door zijn démarche intern nog wat meer in de isoleercel had gestoken. Twee maanden later werd hij naar 'death row' geleid en op dezelfde elektrische stoel gezet als zijn voorgangers. Het duo Verhaeghe - Mannaert heeft zo al vier trainers versleten. Vier mannen met een ander karakter, een andere voetbalvisie en een andere manier van communiceren.

Maar met één constante: ze hadden dezelfde bazen. Ziet u de rode draad? Bij zijn aanstelling zweerde Verhaeghe dat hij wist hoe een voetbalclub in de 21ste eeuw moest geleid worden. Geen 'ouderwetse' aanpak met een trainer die alles voor het zeggen heeft en slechts sporadisch rapporteert aan zijn 'president'. Wel een duidelijke hiërarchie met een trainer die rapporteert aan een sportief directeur en een sportief directeur die nadien de algemeen manager brieft. Die laatste mag het dan aan de voorzitter gaan uitleggen. Zo'n structuur kan uitstekend werken als iedereen zich strikt aan zijn takenpakket houdt en zich kan schikken naar zijn rol. De coach is er voor de wedstrijdtactiek en de dagelijkse trainingen, de sportief directeur en scoutingscel voor de transfers en de algemeen manager geeft de mensen onder hem zuurstof, vertrouwen en ruimte om rustig te kunnen werken. Wie zo'n structuur wil handhaven, moet echter de juiste mensen op de juiste plaats zetten. Als bepaalde schakels voortdurend uit hun rol vallen (een trainer die zélf z'n transfers wil bepalen in combinatie met een algemeen manager die geen afstand kan nemen) dan stuikt het hele kaartenhuis in elkaar. Zie Koster, zie Daum, zie Leekens en zie Garrido. Bart Verhaeghe wil coaches met faam en status, maar dwingt ze nadien in een keurslijf en zet er dan nog eens een schoonmoeder bij. Van Michel Preud'homme is alom geweten dat hij gruwt van 'overlegmodellen' en dat hij het best functioneert als hij zelf de touwtjes strak in handen heeft. Benieuwd of Verhaeghe voor MPH wél zijn visie overboord gooit. Dat sportief directeur Arnar Gretarsson met moeite bij de contractbesprekingen betrokken was, is een teken aan de wand. De functie van Gretarsson zou wel eens heel snel kunnen evolueren naar die van 'sportief manager', belast met alle randzaken, maar níet met transfers. Als Bart Verhaeghe nu ook nog Vincent Mannaert wat korter aan de leiband houdt, dan zou het kerkhof aan De Klokke wel eens gespaard kunnen blijven van z'n vijfde zerk. In het andere geval gaat het ongetwijfeld naar een nieuwe, trage doodstrijd.

© 2013 De Persgroep Publishing

Bron: HLN

Klik om te vergroten...

Normaal gezien komt Brandon Mechele zondag (14u30) tegen RSC Anderlecht opnieuw aan de aftrap bij Club Brugge. Het Nieuwsblad sprak met de 20-jarige verdediger. "Als ik de lijn doortrek, zal ik onder Michel Preud'homme mijn kans wel krijgen", zei hij.

"Vooral in het begin van het seizoen was ik zenuwachtig en vatte ik moeilijk slaap. Maar die stress ebt stilaan weg." Hoe kijkt Mechele aan tegen de partij tegen Anderlecht? "We moeten niet onderdoen voor Anderlecht. Zondag maken we uit wie de beste is. En dat zullen wij zijn. Zondag na de match zullen we een feestje bouwen."

Mechele kent zijn kompaan Björn Engels nog van de Topsportschool. "Het coachen gaat ook vlotter. Met Björn kan dat in het Engels. Met Oscar Duarte doe ik dat in het Engels en dat is toch moeilijker."

Lees verder: "Zondag tegen Anderlecht maken we uit wie de beste is. En dat zullen wij zijn" - VoetbalNieuws.be

Klik om te vergroten...

BleKKie zei:

In het stadion ook, voor een match, het is allemaal zo gemaakt en geforceerd (filmkes, belachelijk interviews waar niemand in geïnteresseerd is, ik schaam me zowat elke match dood aan al die zever), waar is de spontaniteit gebleven??

Klik om te vergroten...

BleKKie zei:

Kijk, nu doen ze (bij Club zelf) of het is de messias, om hem binnen een paar maanden terug buiten te gooien??
Zoals trd zegt, het beleid staat me minder en minder aan, het degouteerd me gewoon, al dat gezeik, die loze voorspellingen/woorden. "Geen woorden, maar daden", totaal het omgekeerde ja. Club is de grap van 1e klasse geworden en dit heeft niets met prijzen te maken, gewoon die belachelijke filmpkes, uitspraken, zowat alles stoort me tegenwoordig aan Club.

In het stadion ook, voor een match, het is allemaal zo gemaakt en geforceerd (filmkes, belachelijk interviews waar niemand in geïnteresseerd is, ik schaam me zowat elke match dood aan al die zever), waar is de spontaniteit gebleven??

Klik om te vergroten...

Time zei:

Is Preud'Homme niet de eerste in dat rijtje met temperament? Dat gaat nog snel vonken geven als Mannaert zich weer niet kan houden.

Klik om te vergroten...

Rikie zei:

Tja, gouden schoen staat al vast zeker?

Klik om te vergroten...

Romelus zei:

Waarschijnlijk zie ik iemand over het hoofd want ik kan niet meteen iemand bedenken. In de periode januari-mei was Anderlecht niet goed, maar werd het wel kampioen. Vooral dankzij Biglia en Mbokani, die zijn nu weg. Suarez was plat, dus die maakt geen kans.
Bij Club enkel Lestienne die top was naast Bacca, maar Bacca is weg.
Standard was te wisselvallig en er blonk niet echt 1 persoon uit. Genk? Vossen verdiende hem vorige keer, maar nu is hij toch wat minder.
Dan heb je eigenlijk enkel nog Zulte en daar is het inderdaad Thorgan Hazard die de klok slaat.
Er zijn nog drie maanden te gaan, maar voorlopig komen enkel Hazard en Lestienne in aanmerking imo.

Klik om te vergroten...

Kenneke10 zei:

Gouden schoen zal tussen lestienne en hazard gaan , verder zie ik niemand die dit jaar een constante in zijn spel heeft.

Mboyo, maar aangezien die maar PO2 gespeeld heeft zal die ook niet super veel punten krijgen.

Klik om te vergroten...