Archief - Tour de France 2009

F e r o x zei:

Het einde van de RVZ is gewoonweg te laat voor een prof. Die basis moet er al veel langer liggen, om dan meer specifiek te trainen. Dat laatste was er gewoon nooit bij Ullrich (behalve in zijn jonge jaren).

Klik om te vergroten...

dadash zei:

Zijn winters waar inderdaad slecht maar tegen het einde van de RVZ was hij het meeste overgewicht wel al kwijt. Het grote probleem was dat 2 weken later aan de start van de Tour hij alweer een kilo of vijf was bijgekomen die hij dan in de eerste helft van de Tour moest kwijt spelen. Tegen dat die dan uiteindelijk weg waren had hij al 5 minuten aan zijn broek. Had hij na de RVZ gewoon de wilskracht gehad om 2 weken lang als een pater te leven op zijn eentje ging dat al heel veel schelen. Zolang hij in een wedstrijd was was er weinig aan de hand toen kon de ploeg hem goed in de gaten houden maar eens hij naar huis ging begon de miserie. Met wat extras kilos uit de winter komen overkomt velen wel das voor slecht voor het voorjaar maar normaal heb je daar tegen de Tour nog weinig last van. Ulrich kwam aan in de winter verloor die dan weer in de voorbereiding op de Tour om die dan vlak voor de Tour weer aan te komen wat dodelijk is natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Tweak37 zei:

Bron?

Klik om te vergroten...

frisenfruitig zei:

Deze topic noemt dan tour de france 2009 :').

Klik om te vergroten...

Wat verwacht u van Ullrich in de Ronde van Frankrijk?

Het zou me niet verbazen als hij wint. Maar het zou me nog minder verrassen als hij niet wint. Kijk, Ullrich blijft een klasse apart. Hij doet in vier dagen waarvoor een ander vier weken nodig heeft. En als je dan die tijdrit zag in de ronde van Italie, dat is natuurlijk onvoorstelbaar, daaraan zou hij zich moeten optrekken. Alleen: vorig jaar won hij de Ronde van Zwitserland, dat was eigenlijk nog een grotere stimulans. Maar vervolgens staat Ullrich met drie kilo meer aan de start van de Ronde van Frankijk. Dat is toch moeilijk te begrijpen. En ik snal al helemaal niet waarom ze hem dan in die lange proloog voor Lance Amstrong lieten vertrekken. Als je alles rustig op een rijtje zet, dan wist je toch dat de kans dat hij ingelopen zou worden reëem was.

Klik om te vergroten...

Slagschip

Daar reed geen mens in de vlakte van Pisa, dat was een slagschip. Het gevaarte Ullrich deed aan de Bismarck denken en die had een waterverplaatsing van 40.000 ton. Need, dit wordt niet het zoveelste Ullrich-staat-te-vetstuk. Jan zag er gewoonweg ontzettend patent uit. Een rugpartij als de Nürburgring zo breed, een stel kuiten om de heuvels van de Taunus te effenen. Tegen deze Bismarck was in de Girotijdrit geen kruis gewassen. Vermenigvuldig de schouderbreedte van Basso met twee en je komt niet eens aan die van Ullrich. Ongelijk die strijd. Maar zeggen dat deze Ullrich de Tour winnen, kom nou. In de Ronde van Zwitserland vorig jaar walste Janneman specialisten als McGee, Rogers en Cancellara met gemak plat. Ook toen met indrukwekkende schoften, maar toch op competitiegewicht. Vier dagen droeg hij geel. Om dan als klimmer te bezwijken, het slagschip kansloos gekelderd door de ijverige Rogers en de gecontesteerde Aitor Gonález. De tijdrijder Ullrich was springleven, de klimmer zo dood als een pier. Bleek ook in de Tour. Ullrich werd derde.

En toch werd de tijdrijder Ullrich in Noirmoutiers door Amstrong belachelijk gemaakt. De Amerikaan liep de Duitser een eind voor de streep in. Ach ja, Jan had daags voordien de achteruit van ploegleider Kummer vakkundig verbrijzeld. Maar nog opmerkelijker was het feit dat hij tussen Zwitserland en de Tour een kilo of drie bijschranste. Onbegrijpelijk, tenzij je weet dat Ullrich een ongebreidelde compensatiedrang heeft. Of hij nu leeft in de roes van de zege of met de angst voor het falen, Jan Ullrich voelt een onweerstaanbare behoefte aan zelfbeloning of verdoezeling. Je kan het de weinig karaktervaste jongen nauwelijk kwalijk nemen. In de ijzeren DDR-Sportschule van Berlijn werd hij opgevoed in een systeem van straffen en belonen. En ja, stuurman Pevenage heeft nu al jaren opgeofferd om Ullrich op de fiets te houden. Pientere Rudy weet overigens al veel langer dat Jan met al zijn evaluatievrees aan harde bevelen geen boodschap heeft. Met zacht hand duur het langer en wat langer duudt, is lucratiever. Maar denk nu niet dat Ullrich bij iedere dip of roes in de chocoladekast duikt. Het edele druivenvocht doet het 'm ook. Neem nu de Ronde van Lucca van 2001. Ullrich won de derde rit voor Michele Bartoli in de pletsende regen. Daar mocht een mens toch al eens op toesten. Deed Jan ook, in het mondaine hotel Cesare in Lido di Camaiore. Brunello di Montalcino voor de hele ploeg. Jan is een gulle man. Voor het slapengaan vroeg Ullrich de barman stiekem nog een nieuwe fles. Nog voor middernacht stond Jan daar weer, voor nog een fles van dure Toscaanse wijn. De kans is klein dat hij die Brunello aan de geraniums geschonken heeft. Ullrich reed die Ronde van Lucca uit en werd zes dagen later wereldkampioen tijdrijden in Lissabon. Hij was toen 27.

Drie jaar later werd Jan Ullrich vierde in de Tour. In een zeldzame opwelling van ambitie zette hij zijn zinnen op de olympische titel. Weg-of tijdrit, maakte niet uit. Na een oliedom stormramoffensief werd hij op de weg pas negentiende. Nu was het in Athene bloedheet, maar het spreekt voor zich dat een nacht zwaar doorzakken in het zicht van de tijd niet hielp. Ullrich werd vernerderd. Zevende op anderhalve minuut van een weliswaar fris doorbloede Tyler Hamilton. Jan was toen dertig en herstellen ging al zo vlot niet meer. Toch won hij met het grootste gemak de lastige Coppa Sabatini. Ullrich zou dan wel wereldkampioen worden. Bij wijze van stimulans kon een kleine compensatie er wel af. Met enkele ploegmaats bezocht hij de hacienda van Angelo Gaja, de grootste Italiaanse wijbouwer. Ullrich, ondertussen al een kenner, proefde Gaja's buitengewoon lekkere Barbaresco. Jan was zo onder de indruk dat hij prompt duizend flessen bestelde. U leest het goed: 1000 flessen. Inkoopprijs pet fles: 85 euro. Angelo Gaja vermoedde een grap, maar merkte de gretigheid in Jans blik. "Daar zet u een verdieping van een huis mee recht, meneer Ullrich." Maar Jan versaagde niet. De Barbaresco's zouden er komen. Of er een verband is met zijn forfait voor het WK is niet bewezen. Feit is wel dat Ullrich buikloop als officiële reden gaf.

Terug naar de Bismarck. Die zal in de twee tijdritten van vijftig kilometer wel twee minuten voor Basso uitvaren. Tot grote vreugde van de Tourorganisatie die na Amstrong weer vol op de Duitse markt mikt. Of dat genoeg is om de tegenstand op drie aankomsten boven af te houden valt te betwijfelen. Ullrich wordt op 2 december 33 en het lijf dijt volkomen logisch tot steeds bredere proporties uit. Te breed om soepel te klimmen. Machtsklimmers is immers zelden een lange hoogconjuctuur beschoren. En ook dit nog: de Bismarck ligt op een diepte van ongeveer 4700 meter, ten westen van Frankrijk in Franse wateren.

Klik om te vergroten...

dadash zei:

Is toch geen geheim dat Jan Ulrich na de RVZ zich graag eens in de chocolade smeet en dat wat flessen wijn er altijd in gingen. Die 5kg is misschien wat veel maar hij kwam allezins kilos bij. Dat zag je toch? In de slotTT van de RVZ reed hij beter dan in de proloog van de Tour.

En alsof iemand controle had over Ulrich? Das geen kwestie van aan lot over laten. Je kan toch moeilijk een babysit sturen. Bovendien waren de enige die Ulrich in zijn buurt dulde ook nog eens ja-knikkers zoals Pevenage.

Dat zijn winters verre van ideal waren is zeker waar maar dat gebeurd zelfs de beste zie Bettini die kwam ook de laatste jaren telkens met een buikje uit de winter maar kon dan tijdens het seizoen wel volop voor zijn vak leven en kwam er toen altijd wel weer door. Ulrich kwam niet alleen slecht uit de winter hij herviel ook nog tijdens het seizoen.

Klik om te vergroten...

DekadeZ zei:

HLN Wielrennen - Bruyneel: "Ik ga ervan uit dat we starten in Tour" (872247)

Hopelijk kunnen ze die garanties voorleggen aan de UCI. Als Astana niet meedoet ga ik zelfs gewoon niet kijken >_<

Klik om te vergroten...