Archief - FIA Formula One 2016 - Austrian Grand Prix - July 3th

“Ein Wunderkind”, zei Niki Lauda, toen Limburger Max Verstappen (18) zondag in Spanje z’n eerste grand prix won. Háár Wunderkind, dacht Sophie Kumpen (41), thuis in Maaseik voor de televisie. Twee uur later ging in de Leeuwerikenstraat de telefoon: “Goh. Mama. Eigenlijk niet te geloven, hé.”

Sophie was zondag gewoon thuis toen het gebeurde. In haar eentje, op een stoel, voor de televisie. “Ik heb al bij genoeg wedstrijden in de pitbox gestaan om te weten: eigenlijk kijk ik liefst gewoon in de huiskamer. Je ziet het nergens beter dan op de televisie. Ik heb er een vast ritueeltje voor. Een kaars op de tafel. Smartphone in de hand. En dié stoel.” (wijst naar één van de eetkamerstoelen)

“Natuurlijk, had ik op voorhand geweten dat Max z’n eerste grand prix zou winnen, ik zou zijn meegegaan. Tijdens die laatste twee bochten heb ik op m’n stoel zitten juichen. Toen Max de finishlijn over reed, heb ik geweend. Ik heb zelfs bij z’n geboorte niet geweend. Het waren tranen van ontlading, denk ik. Eindelijk heeft hij kunnen laten zien, wat ik altijd al heb geweten dat hij kon.”

“Seconden later kwamen die eerste sms’en. ‘Sophie, we weten dat je het niet graag hebt, maar we komen nú!’ Allemaal vriendinnen. Ze hadden champagne bij. Het zijn Hollandse vrouwen, moet je weten. Kaas! Worst! Gehaktballen! Ja, ze waren voorzien.”

Baden in rijkdom

Toen Max zondag in Barcelona de Grand Prix Formule 1 won, was de hele wereld stomverbaasd. Nooit eerder heeft iemand op z’n achttiende dat gepresteerd. Laat staan binnen een nieuw team, in een gloednieuwe auto. Experten zoeken verklaringen. Genetica? Zou kunnen: vader Jos Verstappen was ook F1-piloot, en Sophie was tot haar 21ste wereldtop karten. “Hebben mijn ex en ik echt iets doorgegeven in onze genen? Ik weet het niet. Zou dat kunnen? Is daar ooit al onderzoek naar gedaan? De kinderen van Steffi Graf en Andre Agassi, bijvoorbeeld. Zijn dat goeie tennissers?”

Wat de rol van de genetica is? Vooralsnog onduidelijk dus. Maar dit staat wél vast: als Max er zondag de concurrentie afreed - en ook wel ’n béétje geluk had met twee toppers die uitvielen - was dat toch voorál een kwestie van jarenlange training. “Max heeft hier veertien jaar naartoe gewerkt. Hij was vier toen hij begon te karten. Jos en ik lééfden in die tijd nagenoeg op het circuit. Mensen denken wel eens dat we Max hebben gepusht. Dat is niet zo. Het kwam van hemzelf. Toen dat eenmaal gebeurde, was er geen houden meer aan. En eerlijk? Ik begrijp dat. Bij mij was het net zo. Die kick. Die adrenaline. Dat wordt al snel verslavend.”

Ooit leefde Sophie in eenzelfde wereld als Max vandaag. Ze was succesvol in het karten, en Jos maakte het in de F1. Het koppel woonde in Monaco en baadde in de rijkdom. Maar de scheiding, in 2006, zette dat leven op z’n kop. Max was acht, zijn zus Victoria zes. Er werd beslist: Max zou bij Jos blijven, Victoria bij Sophie. En terwijl Jos zich toelegde op de carrière van z’n zoon, zocht Sophie in Maaseik een job.

“Een heel harde periode”, zegt Sophie daarover. “Ik heb Max weinig gezien toen. Al snel is hij internationale successen beginnen te boeken en was hij met zijn vader veel in het buitenland. Ik heb dat ontzettend moeilijk gevonden. Maar ik wist óók: als we echt die grote droom van Max wilden najagen, dan was hij beter af bij Jos. Ik heb daar een knop voor moeten omdraaien. Er zijn veel nachten geweest dat ik lag te huilen in bed. Van verdriet, om het kind dat ik zo erg miste. Ik heb Max écht moeten loslaten. Ik ben vaak heel bang geweest dat ik hem zou verliezen. Nu hij achttien is, heb ik het gevoel dat dat allemaal verandert. Hij zoekt me vaker op, staat vaker onverwacht aan de deur. ‘Mama, laat ons gaan shoppen in Hasselt.’ Onlangs moest Max z’n rijbewijs halen. Hij moest een paar dagen rijden met een begeleider. Hij zei: ‘Ik wil dat met jóu doen, mama.’ Ik krijg meer en meer m’n plek als mama terug. Dat doet ontzettend veel deugd.”

Nieuwe schoenen
“Ook met Jos is het contact eindelijk weer beter. Alles is op z’n plaats gevallen: Jos is hertrouwd en ook met mij gaat het goed. Toen Max zondag won, belde Jos me vanuit Barcelona. Nochtans, wij bellen bijna nooit. Maar op zo’n moment weet je toch: dit is óns kind. En dan is het fijn die emotie toch even met elkaar te kunnen delen en samen eens te kunnen huilen. Ik ben blij dat we dat telefoontje hadden. Het voelde goed om dat te kunnen doen. Ook voor Max.”

“Na de scheiding ben ik voor het OCMW gaan werken. Ik geloof dat de dingen in het leven met een reden gebeuren. Ik zie heel veel armoede. Ik zie de onderkant van de maatschappij. Ik vind het goed dat ik dat Max kan laten zien. We praten daarover. Ik wil dat hij weet dat er ook een ándere wereld is dan die van hem. Dat is goed om hem met de voetjes op de grond te houden. Als moeder ben ik er wel eens bang voor dat hij gaat zweven. Ik vind het mijn taak om dat te verhinderen. Ik zeg vaak: ‘Max, ga niét naast je schoenen lopen, jongen. Wees lief tegen de mensen, wees lief voor de fans. Als er twintig fans staan, deel dan geen vijf, maar twintig handtekeningen uit.’ Max wéét dat, hoe belangrijk dat is. En hij doet dat met de glimlach. Diep vanbinnen is hij heel down to earth. Max is een hele nuchtere jongen, eigenlijk. Hij heeft nu een Zweedse vriendin - ook iemand die racet. Als die twee hier binnenkomen: dat gaat er echt heel losjes aan toe. Iets eten, een kaartje leggen, wat kletsen. Max houdt heel erg hard van ‘gewoon’. Onlangs haalde hij een sponsorcontract met Puma binnen. Hij zei: ’Mama, dan krijg ik weer ‘n paar nieuwe schoenen!’ Ik vond dat mooi van hem. Dat hij zo blij als een kind kon zijn met een paar nieuwe schoenen.”

Gekkenhuis
Sinds zondag is het een gekkenhuis geweest. Zowel in Monaco als in Maaseik. “Zelfs ík ben de hele week overrompeld. Ik kreeg 1.500 Facebook-verzoeken. De telefoon stond niet stil. Er belden journalisten vanuit Amerika. Het mag echt stoppen nu. Het is niet omdat Max nu één keer gewonnen heeft, dat hij blijft winnen. We moeten daar allemaal nuchter in blijven. Het gaat nu al anderhalf jaar keihard voor Max. Ooit komt er ook eens een dip. Daar bereiden we ons maar beter op voor. Ik druk dat Max ook altijd op het hart. ‘Denk goed na en geniet, want het kan morgen allemaal gedaan zijn.’ Hij zegt dan: ‘Ja mama, ik weet het.’”

Nooit kan het plotser eindigen dan met een crash. Vorig jaar was Max daar dichtbij. Het gebeurde in Monaco. Zijn wagen: recht de bandenstapel in. Sophie stond erop te kijken. “Ik weet nog dat ik dacht: please, stap uit die auto. En hij stápte uit die auto - ongedeerd. Misschien gebeurt dat ooit niet. Of zal hij wél ernstig gewond zijn. Vanaf het ogenblik dat je kind een helm opzet, wéét je dat het mis kan gaan. Kijk naar Jules Bianchi, vorig jaar. Die crash was zó hard dat hij hersendood was. Ze hebben er de stekker moeten uittrekken. We praten daarover. Wat als zoiets ooit met Max gebeurt? Minstens zullen we weten dat het dan gebeurd is terwijl hij deed wat hij gráág deed.”

“Als ik kaarsjes brand, is dat dáárom. Opdat alles goed gaat. Maar je houdt er wél elke keer rekening mee dat het anders kan zijn. Vooral de start vind ik moeilijk. Na twee of drie rondes betert dat. Als ze allemaal al achter elkaar aan rijden. Moet ik Max zeggen dat hij niet mag racen’? Dat zou niet eerlijk zijn. Ik heb zélf circuits gedaan. Wie ben ik dan om mijn zoon tegen te houden? Gelukkig weet ik: Formule 1 is de laatste jaren steeds veiliger geworden. Er kan alsmaar minder misgaan.”

Vuitton voor zus
Sophie - binnenhuisarchitecte van opleiding - was 21 toen ze de topsport vaarwel zei. “Jos en ik zagen elkaar zó weinig, dat ik voor m’n huwelijk koos. Nu denk ik wel eens: ‘Wat als?’ Toen ik de keuze voor Jos maakte, heb ik ‘nee’ gezegd tegen een topaanbieding van de Formule Opel Lotus. Wat als ik ‘ja’ had gezegd? Ik was goéd destijds. Al weet ik óók: dan had ik Max en Victoria niet gehad. De droom die ik zélf heb moeten opbergen, realiseert Max nu in mijn plaats. Dat voelt goed. De offers zijn niet voor niks geweest. Want offers: die hebben we allemáál gebracht. Ook Victoria. Ons hele leven heeft in het teken van Max gestaan. Soms vind ik dat erg voor Victoria. Ik kan me daar best schuldig om voelen. Het moet voor Victoria niet altijd gemakkelijk geweest zijn om in de schaduw van haar broer te staan. Mijn dochter doet haarzorg nu. Twee weken geleden heeft ze mèches gezet bij me. Ze is één van de besten van haar klas. Ik ben ontzettend fier op haar - éven fier als op Max. Maar soms knaagt het wel eens: Victoria was als kind héél goed in karten. Wat als Jos in háár evenveel had geïnvesteerd als in Max? Ze had het heel ver kunnen brengen, want ik denk dat ze beter is dan ik. Ik had het fantastisch gevonden. Als een vrouw iets kan betekenen in de autosport, is dat toch nog altijd straffer dan wanneer een man dat doet. Alleen, het is anders gelopen. En nu ze zestien is, hoéft het voor haar ook niet meer zo. Ze is gelukkig zoals ze is. Ze krijgt van mensen heel vaak de vraag waarom ze niet is zoals haar broer. Maar dan denk ik: laat haar in haar waarde.”

“Zeker nu Max ouder wordt, beseft hij die dingen. Hij wéét dat z’n zus alles heeft opgeofferd voor hem. Ze komen heel goed overeen. Max zal altijd zorgen voor Victoria - een moeder voelt zoiets. Al lachend hebben ze ooit een afspraak gemaakt. Victoria wilde al lang een handtas van Louis Vuitton. ‘Maar van mama krijg ik die niet’, had ze tegen Max gezegd. En dus zei Max: ’Als ik m’n eerste punten in

de F1 pak, krijg je er eentje.′ De dag waarop Max die punten scoorde, heeft hij Victoria mee Düsseldorf-stad in genomen. Ze hebben toen samen die tas gekocht. Victoria zeult haar Vuitton sindsdien overal mee naartoe. Dat doet Max deugd, zie ik. Ook voor hém heeft die tas emotionele waarde: ze staat symbool voor die eerste punten.”

Kinder-chocolade
Zijzelf: bediende bij het OCMW. Haar zoon: ‘rising star’ in Monaco. “Of Max veel geld verdient? Heel veel, ja. Maar hij heeft een manager, die hem helpt om dat te beheren. Dat is goed. Onlangs miste Max zijn vliegtuig. Meteen boekte hij een nieuw ticket. Ik, met mijn loon, zou dat niet kunnen. Maar ik ben blij dat hij het wél kan, en er tóch in slaagt om zorgzaam om te springen met zijn geld. Op Moederdag stond hij plots voor de deur. Hij had een verrassing. Hij wist dat ik aan het uitkijken was naar een nieuw klein wagentje. Hij heeft me die dag meegenomen naar de garage en heeft een auto voor me gekocht. Hij zei: ‘Mama, voor alles wat jij voor mij gedaan hebt.’ Ik zie hem dat ooit misschien ook nog wel doen voor z’n zus. Onlangs wilde ze hem zien rijden in Bahrein. Toen heeft hij gezegd: ‘Je ticket ligt klaar, zus.’ Het is mooi dat hij dat doet. Hij moét dat niet. Maar het is zijn manier om iets terug te doen.” Donderdag was Max 24 uur op Belgische bodem: het moment waarop Sophie hem eindelijk tegen haar borst kon drukken. “Ik heb gevraagd: Max, je komt toch? Hij zei: ‘Tuurlijk, mama. Kook je iets lekkers voor me?’ Ik heb carpaccio gemaakt, een slaatje en wat pasta. En als dessert: zijn guilty pleasure. Topsporten is altijd diëten, maar wat is nu één Kinder-chocolade? Er liggen er hier áltijd in de kast voor hem.”

Volgende week staat Max voor z’n volgende uitdaging: de Grote Prijs van Monaco. Sophie gaat kijken en neemt een paar familieleden mee - autosport zit bij de Kumpens in het bloed, Sofie is de nicht van racer Anthony Kumpen. “Max legt de lat hoog. Vorig jaar in Monaco is hij gecrasht. Daar kwam kritiek op. ‘Was hij niet te jong?’ Hij vindt dat hij iets te bewijzen heeft nu. En ik weet wel: hij heeft z’n moeder daar niet per se bij nodig. Maar ik vind het wél fijn om er voor hem te zijn.”

“En. Euh. Het geeft me de kans om ineens ook nog eens langs dat appartement van hem te gaan. Ik richtte het destijds in. Tóch eens gaan kijken. Of die jongeman van achttien er geen zootje van heeft gemaakt.”