copy/paste van op facebook
Kleine kanttekening, hij zegt hier ergens dat er 75% niet akkoord is met de acties. Ik las net dat een andere poll op 59% uitkwam... soit, zeker een meerderheid en ergens tussen de 60 en 70% waarschijnlijk. Ik zeg het maar omdat ik weet dat er bepaalden, bij gebrek aan argumenten over het geheel, zich zouden focussen op dit ene - volgens hen verkeerde - cijfertje:
Iedereen die er nog over denkt te staken de komende actiedagen, lees dit en denk nog maar eens heel goed na... Alle krediet aan de opsteller, Frank Meulemeester:
"Na enkele extra dagen van nog meer sociale onrust, en heen en weer geslinger van verwijten tussen twee kampen, besluit ik nog eens in mijn pen te kruipen, of eigenlijk bijzonder heftig op mijn toetsenbord te tokkelen.
Vooral om te voorkomen dat ik mezelf, alweer, verwikkel in allerlei emotionele discussies waar geen einde meer aan komt.
Ik besluit om, nogmaals, een aantal feiten en vooral cijfers op een rijtje te zetten. Om nogmaals een aantal dingen ‘op te rakelen’ voor de mensen die kennelijk de afgelopen drie jaar in België vergeten zijn.
Graag, met veel plezier, begin ik uiteraard over de verkiezingen en vooral de uiteindelijke regering die daaruit voortgekomen is en drie jaar lang ons land bestuurde.
December 2011: Een regering wordt, eindelijk, gevormd door 6 partijen, die samen, u leest het goed, 47,95% van de kiezers (of 3.129.710 op 6.527.367) vertegenwoordigen. Meer dan de helft van de Belgische kiezers is niet vertegenwoordigd in onze Federale Regering. Na de bekendmaking van de beleidsnota van de regering DiRupo volgt een periode van drie maanden wilde stakingen ten gevolge hiervan.
Bruno Tobback (Voorzitter S.PA) doet tijdens deze periode een aantal bijzondere uitspraken:
21 december 2010:
"Ik begrijp de ongerustheid van wie morgen op straat komt. Maar ik snap ook het ongenoegen dat deze staking oproept. Het belangrijkste is echter dat we de maatregelen uit het regeerakkoord doorvoeren. Dat is de enige manier om onze welvaartstaat veilig te stelllen."
"Stakingen zijn nooit een goede zaak: ze vloeien voort uit mislukt overleg. En overleg is net wat we nodig hebben.”
26 januari 2011:
“Een nationale staking is een atoombom”
Een akkoord wordt gevormd, en de sociale kalmte daalt weer neder. Drie jaar lang regeert DiRupo 1 met de glimlach. Volgens sommigen biedt deze regering de crisis beter het hoofd dan eender wie ooit had gekund. Banen worden gecreëerd, en de welvaart herleeft. De druk voor ondernemers wordt lichtjes opgevoerd, en deze slikken zonder morren. Een vermogensbelasting komt er niet, en er is geen haan die daarnaar kraait. Een gelimiteerd aantal arbeiders krijgt toegevingen over de leeftijd van brugpensioenen, en na het akkoord tussen bonden en regering, slikt de rest heel braaf de rode koek van ACLVB. Dat zijn de subjectieve vaststellingen. Sta me toe even de absolute cijfers hieraan toe te voegen.
In drie jaar tijd stijgt de werkloosheid in absolute cijfers (Q2 2011 versus Q2 2014) van 319.684 naar 405.082. Een absolute stijging van 85.218 werklozen. Reëel gezien een stijging van 26,64%
De inactieven (mensen die niet werken maar geen uitkering krijgen) daalt van 2.386.939 naar 2.361.364, een daling van 1,07%
De werkenden dalen van 4.508.305 naar 4.498.507, een daling van 0,22%
De totale groep “beroepsactieven” (15-64 jaar) gaat daarmee van 7.215.090 naar 7.264.953, een stijging van 0,69%
Kort samengevat zijn er dus 85.236 werklozen bijgekomen, 25.575 inactieven weggevallen en 9.798 werkenden weggevallen. Er verdwijnen dus niet alleen banen, er komen sneller mensen bij dan er banen “gecreëerd” kunnen worden.
In dezelfde periode worden een aantal opmerkelijke aankondigingen gedaan op economisch vlak in de automotive industrie.
24 oktober 2012: Ford kondigt aan de vestiging in Genk te zullen sluiten. De 4.257 werknemers die nog restten van de, ooit indrukwekkende (1993) 14.000 zullen eind 2014 zonder werk te komen zitten.
Februari 2012: Renault kondigt aan dat de laatste 42 mensen die in Vilvoorde aan het werk zonder baan komen te zitten. Dit na een afvloeing van 400 mensen in 1997, en 3.960 voor de sluiting in 1997
December 2010: Tijdens de volle discussie over het regeerakkoord, na meer dan 500 dagen zonder federale regering, gaat de Opel fabriek in Antwerpen definitief dicht. Dit besluit werd genomen in Januari van dat jaar, na een lange periode van sociale onrust en een eerdere afslanking in 2007. 2.377 jobs gaan verloren na een lange strijd tussen vakbonden en directie. In oktober worden nog eens 1.300 afvloeiïngen bevestigd. De fabriek gaat definitief dicht. Een nieuwe investeerder voor de fabriek in Antwerpen werd niet gevonden.
In geen van deze drie ooit indrukwekkende vestigingen is een investeerder op de internationale markt geïnteresseerd.
Tijdens de regeerperiode van Di Rupo 1 gaan 41.486 bedrijven in België failliet. In de drie jaar die daarvoor gingen waren dit er 27.466. Een stijging van maar liefst 43,8%
In dezelfde periode worden 206.848 nieuwe bedrijven opgericht. In de drie jaar die daarvoor gingen waren dit er 298.630. Een daling van maar liefst 44,3%
Last but not least, in deze drie jaar stijgt de staatsschuld met 18 miljard Euro. Een stijging van 33.729€ naar 35.402€ per inwoner. Een gemiddeld maandloon schuld per hoofd komt er voor de burgers bij.
November 2014: Na een relatief korte maar hevige regeringsonderhandeling wordt de regering Michel 1 gevormd. Deze bestaat uit 4 partijen die 55,38% van de kiezers vertegenwoordigen. (3.735.327 van de 6.744.547). Een regeerakkoord wordt bekendgemaakt,waarin alle communautaire toegevingen achteruit worden geschoven, en wordt aangekondigd dat iedereen 42 jaar lang of tot zijn of haar 67 zal moeten werken. Voor de meeste laaggeschoolde arbeiders betekent dit een loopbaan tot 60 jaar.
De vakbonden, aangesterkt door de extra inkomsten sinds de acties in 2010/2011 roepen massaal op om het werk neer te leggen.
1,5% van de bevolking legt de economie vier maandagen op rij lam. Werkende mensen worden zonder schaamte verhinderd om hun job uit te oefenen, en bijgevolg verplicht een zuur verdiende vakantie dag af te staan. Volgens de peilingen is maar liefst 75% van de bevolking niet akkoord met deze acties.
De geschatte kost voor de economie loopt op tot 2 miljard. Belangrijk punt van algemene verontwaardiging is de notionele interestaftrek, die ons land 2,9 miljard euro per jaar kost en naar schatting 2 miljard opbrengt.
Mr. Tobback & Di Rupo, die bij de vorige stakingsgolf opriepen tot sociaal overleg en de meerwaarde van een economische put, die de staking achterlaat, sterk veroordeelden, roepen eveneens op tot staken.
Kop van jut zijn de vermogensbelastingen en pensioenleeftijd. Na drie jaar beleid waarin de stijging van de werkloosheid en faillissementen, de daling van het aantal nieuwe ondernemingen en de stijging van de staatsschuld alle records hebben gebroken, dringen de vakbonden aan op een hogere financiële druk voor de ondernemingen, met name de werkgevers, en het verhogen van belastingen voor de vermogenden om de put van 389 miljard euro te vullen.
Ondanks de forse daling in het aantal nieuwe ondernemers, wilt de CD&V, onder druk van de vakbonden, de laatste incentive die ondernemers nog kan stimuleren het risico te nemen, terugschroeven.
Ik zou willen zeggen dat ik geen standpunt in neem. Ik zou met veel plezier zeggen dat ik geloof dat de vakbonden gelijk hebben. Maar met de beste wil van de wereld, na deze cijfers opgezocht en bekeken te hebben, begrijp ik de logica van het sociaal protest niet meer.
En ik vraag nogmaals aan elke staker: wat denkt u voor mekaar te krijgen maandag, en hoe denkt u dat dit onze economie op lange termijn, ten behoeve van de armen in de maatschappij, alsook uw kinderen en kleinkinderen, opnieuw kan doen bloeien?
Want ik weet het niet meer..."