Sturtewagen beschrijft het perfect:
Stuitend is dat uit niets blijkt dat de kardinaal onthutst of gerevolteerd is over de ernst van de feiten. Ze hoeven niet in herinnering te worden gebracht, hij kent ze. Maar het gaat wel om het onvoorstelbare: een man die een kind van zijn vijfde tot zijn achttiende systematisch heeft verkracht, is een kwarteeuw lang bisschop geweest en is het tot op die aprildag nog steeds! Toch komt het niet bij de kardinaal op de enige aangewezen conclusie te trekken. Deze man kan geen seconde langer aanblijven en moet in het openbaar zijn totale verantwoordelijkheid opnemen.
Niets van dat alles. De kardinaal soebat en smeekt: wat voor goeds doet het om Vangheluwe op een jaar voor zijn pensioen tot ontslag te dwingen? Wie wordt daar beter van? Hij heeft zich hier toch verontschuldigd? Wat wil je nog meer? En uiteindelijk: het gaat hier toch niet om chantage? Dodelijk is het gewriemel waarmee de kardinaal zijn persoonlijke verantwoordelijkheid probeert te ontlopen: hij is niet bevoegd en was dat zelfs niet toen hij nog aartsbisschop was. Alleen de paus kan optreden. Maar de paus is ver en heeft het druk, hoor.
Hoe de kardinaal het gesprek stuurt en wat hij zegt, is al beklemmend genoeg. Het meest onverdraaglijke is echter wat hij niet zegt en niet doet. Tijdens de bijeenkomst is er geen enkel moment waarop de kardinaal het slachtoffer als beschadigde, hulpbehoevende mens benadert. Hij ziet hem als een gevaar, als een bedreiging. De schrijnende gevoelsarmoede die van hem uitgaat, staat haaks op zijn publieke imago.
Eigenlijk is dit het moment waarop de politiek zijn verontwaardiging mag beginnen tonen. CD&V is op dit moment nog de leading force in de lopende regering, waar zitten ze? Vooral Leterme, voor hem is het geen ver van z'n bed show hoor.