werkloosheidsuitkeringen als sociaal vangnet zijn maar facade
de werkelijke bedoeling is het inkapselen van marginalen en criminaliteit
de nederlandse serie 'probleemwijken' schept een beeld:
'als wijle nie rondkomen dan pikken we maar ne fiets, ze moeten de uitkeringen maar optrekken!'
'tjah, nie iedereen is gemaakt om hele dagen te werken éh'
uitkeringen (na verloop van tijd) afnemen van die mensen brengt hen bij criminaliteit, waar ik uiteraard ook gene fan van ben
nu is het wel goed mogelijk dat de kost van toegenomen criminaliteit en vervoling van die groepen marginalen hoger is dan de huidige uitkeringen, maar ik verlies hier niet graag het morele aspect uit het oog
wat met rechtvaardigheid en rechtszekerheid? of voor al die liberalen hier; wat met gelijkheid?
en op middelange termijn zal de kost van de pety crime fighting zich dubbel terugbetaling in de vorm van sociaal kapitaal en politiek vertrouwen enerzijds, en anderzijds uiteraard een grote groep werklozen die terug gemobiliseerd zijn op de arbeidsmarkt
praktische manier om de huidige marginalen aan het werk te zetten:
afnemen van uitkeringen
1. ze gaan werken (ze moeten wel)
2. ze begaan criminele feiten
==> 2. recedivisme zwaarder straffen maar steeds werkstraffen (die een pak lichter zijn) erbij stellen
mensen waar nog iets mee aan te vangen is zullen de werkstraf nemen en zo een beroep leren (waar gerust een attest van mag zijn zodat hun plaats op de arbeidsmarkt verzekerd is)
vul de gaatjes zelf maar op, het is een simpel, rechtvaardig en doeltreffend systeem, het vergt enkel wat politieke moed (ik zie dat zelfs vlaams belang en groen hier bang van zijn...) en korte tot middelangetermijnsinvesteringen van de gemeenschap
verder mag ook gedacht worden aan de grond van het probleem, daarom het volgende ter intellectuele oefening:
"liberalisme en socialisme kunnen niet zonder elkaar bestaan"
