JPV
Legacy Member
sneax zei:Wat bedoel jij met "emotionele belasting"? Dat ze erge dingen moeten zien, met moeilijke gevallen moeten omgaan, die moeilijk van zich af te zetten zijn?
Of eerder emotioneel strategisch denken (mensen inschatten, intuïtie, weten welke emotie te acteren om je ding te krijgen, etc...)?
Voorbeelden van zowel mij als m'n vriendin uit ons werkveld (niet noodzakelijk mezelf, maar ook directe collega's):
- bedreigd worden met een wapen (wegens een schorsing bij de RVA voor enkele weken)
- kind die letterlijk tegen ander kind zegt dat hij haar iets in haar kop gaat schieten (papa loopt met een kogel in hoofd rond na mislukte zelfmoordpoging)
- te horen krijgen dat lid bij de RVA iedereen die hem zijn uitkering zal ontnemen, het niet zal overleven (heb hem uiteindelijk tegen de muur moeten duwen vanaf dat hij agressief gedrag vertoonde tegenover de RVA-persoon).
- kind die plots geplaatst wordt in een instelling van dag op dag. Begeleiding is er 's avonds en 's ochtends, overdag moet hij "zich maar redden", (maw: op de kap van de leerkracht).
- volwassene die aangeeft dat hij zichzelf iets gaat aandoen (en je effectief 2 dagen later als overleden ziet)
- kind die fysiek agressief is en dreigt de leerkracht te schoppen (terwijl m'n vriendin zelf zwanger was)
- kind die verwaarloosd wordt door ouders en waar je nauwelijks medewerking krijgt om huiswerkbegeleiding of emotionele zorg in te stellen
Bij alles kan je zeggen "je moet dat niet aantrekken". Soms klopt dat. Personen die tegen mij bezig zijn dat ze geen eten meer hebben (of geld om eten te kopen), dat kan ik van me afzetten (omdat ik ze dan ook altijd doorverwijs naar de juiste instantie en dan het gevoel heb "ik heb genoeg gedaan"). Maar een wapen op jouw gericht of iemand (gelukkig zonder enige kracht) die iemand anders bedreigt, dat onthou je wel lang. Kinderen die in problemen zitten waarmee je dag in dag uit gecontacteerd, dat kan je ook niet van je afzetten.

