angelus2002 zei:
Dikke zever hé!
Als je kopiert, steel je. Punt. Je steelt in de eerste plaats intelectuele rechten, want je maakt er gebruik van zonder toestemming. In de tweede plaats steel je inkomsten, want de artiest misloopt hier zijn inkomen dat JIJ wel had moeten betalen, als je legaal naar zijn muziek had willen luisteren.
Als je het niet wil kopen omdat het te duur is, moet je er ook maar niet naar horen... Kosten-baten analyse noemt dat.
Ik ben zelf geen heilig boontje in deze materie, maar je moet het ook niet gaan goedpraten met argumenten die kant nog wal slaan...
Intellectuele rechten steel je niet, daar pleeg je inbreuk op, ze stelen zou betekenen dat jij plots over die rechten bezit (want stelen kan je enkel van iets dat je bezit) en dus die rechten zou kunnen gaan uitoefenen. Dat opperen slaat dus nog meer kant noch wal.
Doen ontlopen van inkomsten is ook niet gelijk aan stelen, de actie is wederom niet hetzelfde als het wegnemen van bezit. Anders zou men van een concurrent op een markt moeten zeggen dat deze van de ander inkomsten steelt. Hoewel dit metaforisch soms wordt gebruikt, is er daar geen sprake van het strafbare feit stelen.
Stelen van informatie is een redelijk ridicuul begrip. Hoe kan men iets stelen (= het wegnemen van bezit), wanneer men het niet wegneemt, maar kopieert.
In kromme analogiëen met de tastbare wereld ligt ook het probleem van de muziekindustrieën: het model dat de muziekindustrie hanteert om muziek te verkopen, is hetzelfde model dat men gebruikt voor tastbare zaken (namelijk een product op de markt brengen en het doen verkopen door reclame). Dit model werkt echter helemaal niet voor informatie, doordat dit de eigenschap heeft dat het zo snel gekopieerd kan worden zonder dat men iets wegneemt van een ander.
Dat probleem heeft men getracht op te lossen door auteursrechten in te voeren, maar door het invoeren van de auteursrechten ging men volledig aan het probleem voorbij: informatie is niet hetzelfde als tastbare objecten en wordt dus door mensen ook niet als hetzelfde gezien. Juridische constructies die ze gelijkwaardig trachten te schakelen, enkel maar omdat men dan hetzelfde marktmodel zou kunnen hanteren, gaan dus niet werken doordat mensen het verschil tussen beide zaken zullen blijven zien (al dan niet bewust).
Overigens is het inconsistent om in het ene geval wel te vergelijken met de reëele wereld en op het andere moment niet. Wanneer ik morgen zie dat mijn buurman een handige bezemsteel heeft en ik maak die na voor mijn eigen gebruik (merk op dat hier een transfer van informatie merkbaar is, van de compositie van de bezemsteel naar mijn bezemsteel), dan doe ik wettelijk niets verkeerd (ervan uitgaande dat er geen patent opzit natuurlijk, maar dat is nog een andere zaak ...), doe ik hetzelfde met muziek, door de cd van mijn buurman te kopiëren op mijn audiocd, en zo dus de informatie te transfereren, dan pleeg ik plots een strafbaar feit. Dat is een inconsistentie en toont wederom aan dat informatie en tastbare begrippen twee compleet verschillende begrippen zijn die verschillend moeten behandeld worden, en niet door een juridische constructie gelijkgeschakeld worden, dat werkt niet.
Nog een analogie met de reëele wereld is de bouwer van een toilet (originele bedenker is Godfried Willem-Raes in zijn essay "Absurdity of copyright", hoewel ik zijn essay niet volledig geslaagd vind is deze analogie dat wel): iemand maakt het toilet en wordt betaald voor die arbeid, iemand plaatst het toilet en wordt betaald voor die arbeid, maar niemand wordt betaald als ik of vrienden of kennissen het toilet gebruiken. Bij muziek gaat dat plots anders, daar worden mensen betaald voor het opnemen van de muziek, worden mensen betaald voor het persen van de cd en moeten mensen plots nog eens betalen wanneer men de muziek wilt afspelen voor andere mensen. Weer een voorbeeld van de inconsistentie van mensen die over stelen van muziek praten.
We zouden moeten gaan naar een ingeperkte versie van auteursrechten (met op zijn minst naburige rechten, rechten om iets af te spelen en dergelijke verwijderd), of naar helemaal geen auteursrechten. We moeten ons afvragen of informatie-creatie wel bedoeld is om tot een industrie te worden gemaakt. Industrie-muziek wordt gemaakt met als doel veel luisteraars te krijgen, daardoor zitten we opgescheept met die talloze nummers die hetzelfde klinken, omdat ze "aangenaam" klinken voor de modale mens. En door Sabam zitten we met al die industrie-nummers opgescheept op de radio (want door het forfaitaire bedrag dat radio-zenders moeten betalen voor het afspelen van muziek, zou het niet zo slim zijn om nog eens extra te gaan betalen voor een track van iemand die niet bij Sabam is aangesloten).
Het is dus niet ongeargumenteerd om te stellen dat het afschaffen van auteursrechten (en het daaraan gekoppelde verdwijnen van de industrie) tot een algemene verbetering van de muziek op radio & televisie zou kunnen leiden, doordat muziek dan wordt gemaakt door liefhebberij, niet door winstbejag.
Dan rest de vraag, wat met de artiesten? Die zouden hun brood moeten verdienen met optredens, arbeid dus en als sessie-muzikant (zoals er velen zijn!). En componisten met nummers die op aanvraag worden geschreven (filmproducenten, reclamefilmpjes, ..., zoveel mogelijkheden voor componisten). Hetgeen wat met de meeste goede componisten en muzikanten, niet de slaven van de muziekindustrie, vandaag de dag reeds het geval is overigens.
Misschien meer on topic, maar het is wel duidelijk zeker, ik ben een heftig tegenstander van dergelijke industrie-gelobbyde taksen die met geen enkele valabele argumentatie kunnen verdedigd worden.