Tsjerno zei:
Kaakverbreding:
Iedere dag gedurende tweetal maanden zat er een soort van toestel in mijn mond waar iedere dag met een sleuteltje aangedraaid moest worden. Afschuwelijk gevoel. Het weghalen van dat toestel was zonder verdoving om het nog eens af te maken. Botsen met een vork of lepel daartegen voelde ik doorheen heel mijn schedel.
.
Heb ik vorig jaar ook gehad, maar ik herinner mij tog niet dat het echt pijnlijk was. Vorige week is mijn onderkaar naar voor gezet (moet jij ook nog doen hé). Dit is echt nog verveelender. De eerste dagen hangt uw mond vol met elastikskes om het toe te houden. Je kan dus niets eten tenzij je je mond met veel kracht open trekt, maar met die breuken doet dat wel zeer. Nu zijn de meeste al kaporgesprongen, maar toch doet het nog pijn om iets hards te eten. Corn flaks gaat juist

.
Maar mijn pijnlijkste moment was 4 of 5 jaar geleden. Ik was op een morgen aan het tafeltennissen met een neef. Het balletje vloog weg van de tafel en ik ging het halen. Ik liep wat om sneller te zijn. Als ik na een pas of 2 op mijn rechterbeen wil steunen schoot er ineens een enorme en stekende pijn door mijn knie, dit nog samen met het gevoel dat mijn knie de verkeerde kant ombuigt. Het werd eventjes zwart en ik liet mij op de grond vallen. Terwijl ik dan aan het creperen was zaten mijn broer en neef wat te kijken en begonnen ze na 5 sec verder te pingpongen

.
Na nog heel wat gedoe van "het zal wel niets zijn" en "Ik kom dat elke dag tegen" werd het toch niet beter.
's avonds dan maar naar het ziekenhuis gegaan omdat het nog enorm veel pijn deed als ik het bewoog en ik er nog niet op kon steunen (ik kom mijn been zelfs niet strekken). Daar (na ook wat misverstanden -> duurde dus nog langer) dan ontdekt dat een stuk bot vanonder aan mijn dijbeen afgebroken was (5 bij 3 cm groot en een 3 mm dik als ik mij niet vergis) en zich midden tussen mijn scheenbeen, knieschijf en dijbeen bevond (daarom ook dat ik hem niet kon strakken, bot zat in de weg)t
Een uurtje later is het operatief terug gezet. Dan moest ik nog 3 dagen in het ziekenhuis doorbrengen, 3 maanden in de plaaster, na 6 maanden er terug op mogen steunen. Pas na een jaar kon ik terug "normaal" lopen. De hele tijd moest ik ook naar de kynesitherapie volgen om mijn knie terug te leren buigen. Naa die 3 maanden in de gips te gelegen hebben waren alle spieren en pesen verkort waardoor ik hem niet meer kon buigen.
Nu nog ondervind ik hier last van (mss het 2de pijnlijkste). Af en toe slaag ik mijn knie nog om (een 2 à 3 keer per jaar)(dan plooit mijn knie naar rechts ipv naar achter). Mijn pezen worden dan uiteengerokken en door de terugklap vliegt mijn scheenbeen tegen mijn dijbeen. Doet echt geen deugd. Dan kan je die dag niet meer normaal stappen van de pijn, en pas een 5 dagen later voel je er niets maar van.