FurtiveDuck
Legacy Member
Ik heb een zotte beschermengel en ben hem daarvoor echt dankbaar. 
'k Ben nu 17 en nog steeds niets gebroken en al talrijke keren aan ongevallen kunnen ontsnappen. De ongevallen gebeuren wel, maar ik kom er meestal helemaal oke uit. Langs de ene kant vind ik dat wel geestig, maar langs de andere kant ben ik er zeker van dat mijn geluk plotseling gaat op zijn. Mijn vrienden schudden de laatste tijd altijd hun hoofd als ik wat uithaal en er niets aan overhou, ze denken waarschijnlijk het zelfde.
Laatst reden we met een fiets waar ik langs achteren opstond langs een wandelpad. Komt er een madam met haar hond aan. In het midden staat er een paaltje. De hond gaat rechts van het paaltje, de vrouw links. Wij recht op die paal af. Ik over alles heen, recht op mijn gezicht. Niets. Vriend ligt enkele meters verder met een gebroken sleutelbeen.
Enige die echt pijn deed was een gekneusde pink (is al een tijdje geleden). We reden met een zelfgemaakte zetel op wielen met langs elke zijde ijzer als bescherming. Dat ijzer was een beetje zoals kippegaas, maar dan veel dikker en natuurlijk erg stevig (niet plooibaar). We gaan over de jump, scheef als geeneen, ik land op mijn zijkant en hou me vast met mijn handen aan die ijzers. Natuurlijk kwam m'n vinger terecht onder het ijzer, tussen de grond, mezelf en de zetel. 'k Dacht okee, no problem, maar 's nacht dan toch naar het Spoed gegaan om even te gaan checken. Deed echt massa's pijn, maar echte pijn zoals een gebroken been ofzo heb 'k nog nooit meegemaakt.
'k Ben nu 17 en nog steeds niets gebroken en al talrijke keren aan ongevallen kunnen ontsnappen. De ongevallen gebeuren wel, maar ik kom er meestal helemaal oke uit. Langs de ene kant vind ik dat wel geestig, maar langs de andere kant ben ik er zeker van dat mijn geluk plotseling gaat op zijn. Mijn vrienden schudden de laatste tijd altijd hun hoofd als ik wat uithaal en er niets aan overhou, ze denken waarschijnlijk het zelfde.
Laatst reden we met een fiets waar ik langs achteren opstond langs een wandelpad. Komt er een madam met haar hond aan. In het midden staat er een paaltje. De hond gaat rechts van het paaltje, de vrouw links. Wij recht op die paal af. Ik over alles heen, recht op mijn gezicht. Niets. Vriend ligt enkele meters verder met een gebroken sleutelbeen.
Enige die echt pijn deed was een gekneusde pink (is al een tijdje geleden). We reden met een zelfgemaakte zetel op wielen met langs elke zijde ijzer als bescherming. Dat ijzer was een beetje zoals kippegaas, maar dan veel dikker en natuurlijk erg stevig (niet plooibaar). We gaan over de jump, scheef als geeneen, ik land op mijn zijkant en hou me vast met mijn handen aan die ijzers. Natuurlijk kwam m'n vinger terecht onder het ijzer, tussen de grond, mezelf en de zetel. 'k Dacht okee, no problem, maar 's nacht dan toch naar het Spoed gegaan om even te gaan checken. Deed echt massa's pijn, maar echte pijn zoals een gebroken been ofzo heb 'k nog nooit meegemaakt.
ze verklaarden mij zot. 
).
