reteiP zei:
@ grim:
ja het is wel geniaal maar je moet het audiovisueel brengen

, ik weet het,
Goed, dit terzijde, ik ben plots in ne donkerdere moet geraakt, we zullen het maar de hormonen noemen voor het gemak. In elk geval dacht ik aan iets gedicht-achtigs dak geschreven had een paar maand geleden, tis ni van mijn gewoonte (zoals ge zult zien), maar kwestie van mijn zwam-vrienden ff in mijn ziel te laten kijken eh, daarjuist een nogal deprimerend gesprek gehad vandaar
Dus volgende fragment is niet grappig, of althans toch zo niet bedoeld.
U weze gewaarschuwd
(theeft gene titel, tbegint dus direct eh)
Hart verschrompelt, groeit de herinnering aan je lach het verlangen naar de volgende ontmoeting, je adem tegen mijn gezicht, je neus tegen mijn kaak, je stralende ogen, je zachte aanraking, ik ben lief, ik ben een vriend, de eeuwige vriend, alleen maar niet helemaal, toch genoeg, om meer te willen, maar vrienden willen niet, vrienden geven, hoe kan ik je overtuigen, dat er meer in zit, of droom ik maar, laat het dromen stoppen, maak de droom waar, neem de droom niet van me af, de gedachte aan het gemis van een wandeling met jou maakt mij onzeker, lam, treurig. Mijn hart heeft zich aan jou gehecht, verlaat mij, en mijn hart gaat mee. Dan blijf ik alleen achter, zonder jou, zonder mezelf.
_____
This girl will be the end of me.
Ik ga hier ongetwijfeld spijt van krijgen, maar euhm, hoe vonden jullie mijn poging tot poëzie? Dat kwam echt vanuit het hart (wat niet wegneemt dat er geen enkele -dt fout instaat).