bladwijzer zei:
Ik heb al operaties meegevolgd in 3 belgische ziekenhuizen, met talloze chirurgen en anesthesisten, en nog nooit een operatie gezien waar men de ogen niet dichtplakte. Overigens is het perfect mogelijk om te dromen tijdens narcose.
Ik blijf erbij dan ook bij dat je niet moet uitsluiten dat je alles gedroomd hebt, en dat je geest je beduvelt
. Zeker omdat het u al 2 keer overkomen zou zijn, bij totaal verschillende operaties (zoals je zelf aangeeft).
Trouwens, het lijkt mij onmogelijk dat je 'eventjes wakker wordt', terug indommelt en je dat achteraf nog herinnert. Patiënten herinneren zich nooit iets van de eerste minuten/kwartier dat ze wakker zijn na operatie. Ik heb al een paar gevallen van awareness gelezen, en dan gaat dat meestal om patiënten die door de spierverslappers niet kunnen bewegen, maar wel niet volledig verdoofd zijn.
Nog 1 iets: het bewustzijn van de patiënt kan tijdens operaties gemeten worden aan de hand van enkele elektroden op het hoofd. Dit is echter niet zo eenvoudig te interpreteren, zeker geen waterdicht systeem, en wordt lang niet in alle ziekenhuizen gedaan.
Uw 'adrenaline' wordt nergens gemeten, en heeft ook allesbehalve iets te maken met uw bewustzijn. Integendeel, de adrenaline-respons op stress en pijn wordt volledig onwillekeurig geregeld, door het orthosympatisch zenuwstelsel.
Typisch zie je bijvoorbeeld dat tijdens het maken van de insnede in de huid bij volledig verdoofde patiënten, de hartslag even stijgt. Ook al ben je niet bij bewustzijn, je lichaam voelt nog steeds de pijn en zal hierop reageren.
Voilà, ik dacht ook dat men ogen standaard dichtplakte.
Anderzijds nogmaals, het was in een dagziekenhuis en de operatie was volledige routine in principe, zowel voor mij als voor de chirurg. (Beide al de operatie meegemaakt, identiek dezelfde ook. ^^). De anesthesist heeft me vooraf aan de operatie (dus maanden ervoor ofzo) dan ook maar twee minuten gezien.
Het is absoluut niet als een droom, het is ook geen herinnering achteraf. Het ging heel simpelweg als volgt:
men deed me in slaap, de anesthesist zei nog "denk aan iets prettig want hoe ge erin gaat, komt ge er ook uit" en zei toen iets tegen iemand die verderop stond dat die iets moest doen of toedienen ofzo en bam ik was weg.
(...)
ineens voelde ik me heel erg kut, zag ik lichten, groene mannetjes om me heen (chirurgen, verpleegkundigen of anesthesisten of wat dan ook, geen aliens voor alle duidelijkheid ^^) ... nog op de operatietafel, tiens, denk je dan. en je voelt je gewoon kut, voelt iets in je mond/keel, maar alles voelt verschrikkelijk dof. Je kan je niet bewegen (ook na de operatie in de recovery kon ik me nog een tijd niet bewegen).
Ze zeiden dingen tegen mekaar (wat ik hierboven beschreef) en klonken redelijk gejaagd/verbaasd, ... ene kwam naar me toe, tikte tegen mijn schouderzijkant en zei "mevrouw, mevrouw" en op de één of andere manier heb ik een reactie pogen te geven (zonder stress ofzo want ik was veel te verdoofd). Mogelijk heb ik er een kreun uitgeslaan.
Toen deed hij teken van iets aan een andere verpleegkundige en niks meer ...
(Het waren trouwens dezelfde mensen etc als die ik zag bij het binnenkomen in de zaal, niets vreemds.)
Véél later (naar mijn gevoel) werd ik wakker op de recovery en idd, ik herinner me zelfs het wakkerworden ofzo daarvan niet.
Het eerste bewuste besef dat ik toen had, en dus ook de eerste herinnering die ik heb is dus dat van de monitor.
Normaal gezien maken ze je thans echt wakker na je operatie/bij aankomst in de recovery en meestal herinner ik me dat, maar dat is nu dus niet het geval geweest.
In de recovery toen ik weer terug wat normaal was (ik kom altijd vrij snel bij, het was ook maar een lichte narcose - zoals gezegd routine en een operatie die ik denk geen twee uur heeft geduurd) dacht ik ook terug aan mijn ervaring in de operatiezaal en dat het eigenlijk wel bizar was.
Ik verwachtte de anesthesist te zien, zodat die er iets van zei. Maar die kwam niet. Toen de verpleegkundige (of anesthesist?) naar de afdeling belde waar ik zou moeten worden opgenomen briefte ze me over mijn problemen en hoorde ik ze zeggen "ze is ook wakker geworden tijdens de operatie dus" :-s.
Dat heeft echter niemand tegen mij verteld. Sowieso zonder twijfel ook omdat ze ervan uitgaan dat ik het niet meer weet.
Wat ik dan vermoed, is dat het gewoon heel op het einde is gebeurd, wie weet zelfs toen ze die plakkers weghaalden? :-/ In dat geval was het eigenlijk niet echt erg. Of men nog druk bezig was of niet kon ik trouwens totaal niet inschatten. Op die plaats was het enige wat ik voelde een heel dof gevoel / het gevoel dat er iets lag of drukte. Dat was ook de eerste gewaarwording die ik had (naast het zien van de lampen). Maar op dat moment was ik nog zo high dat ik toen helemaal niet besefte dat ik daar geopereerd werd. Ik dacht enkel: vreemd dat ik daar iets voel (en in mijn keel).
In de recovery, toen ik heel goed bijgekomen was dacht ik, achja, logisch, want ik ben daar geopereerd.
).
) werk? (Ik weet niet zeker of ik die vraag beantwoord wil zien.)
