Avondland zei:
Zou het een doodzonde zijn mochten we terugkeren naar het leven in de harmonie met de natuur ten koste van technologische vooruitgang? Ik verwacht hier een pittige discussie, niet in het minst met reacties van heer Epyon.
Nou nou, wat een uitdaging
. Helaas hoe langer hoe drukker in het echte leven en dus minder tijd om op een forum te discussiëren. Verwacht dus geen al te hoge antwoordfrequentie meer
.
In ieder geval, overduidelijk de romantische status quo ante gedachte van een reactionaire fantast, maar hadden we iets meer van een neofascist als Southgate verwacht?
De eerste fout is al dat het kapitalisme niet geschoeid is op het constant verwerven van nieuwe grondstoffen. Dat is een foutieve interpretatie van de momentele situatie. Het kapitalisme leeft bij gratie van het kunnen produceren en consumeren. Tot nu toe was het delven van nieuwe grondstoffen de meest rendabele manier om het systeem van produceren en consumeren te kunnen aandrijven. Eenmaal deze techniek zijn rendabiliteit verliest, zij het vanwege economische problemen (slinkende voorraden, oplopende prijzen) of politieke motieven (milieuzorg, vijandig gezinde regimes), zal het systeem simpelweg naar een andere techniek faseren.
In casu is de andere techniek
sustainable design, in het Nederlands nogal ongelukkig als 'duurzaam ontwerp' vertaald - de vertaling neemt imo de focus weg van de regeneratieve component van het concept, zoals de cradle-to-cradle methode. Hierin worden producten die aan het einde van hun levensduur zijn gekomen terug afgebroken in hun elementaire componenten en volledig herbruikt in nieuwe producten. Dankzij de grote vooruitgang in technologie is dit nu al mogelijk voor heel wat commerciële materialen en in de toekomst voor zowat alle andere stoffen. De enige significante grondstof die nodig blijft is energie, dewelke nu al op duurzame wijze kan opgewekt worden.
Er zijn al studies uitgevoerd die de rendabiliteit van duurzaam ontwerpen hebben aangetoond en sommigen gaan zelfs zo ver het de nieuwe big bang voor ons economisch model te noemen. Met duurzaam ontwerp creëer je immers een volledig nieuwe sector, nl. die van regeneratie, die even groot als die van de productie kan worden. Sommige optimisten zien dankzij duurzaam ontwerp onze economie dan ook zowat verdubbelen, wat het wegvallen van primaire economische activiteiten zoals het delven van grondstoffen ruimschoots zou compenseren.
Kortom, de kans lijkt zeer groot dat de huidige milieu-economische crisis de basis zal leggen voor een revitalisatie van ons kapitalistisch systeem.
De tweede fout die gemaakt wordt is ons huidige niveau van technologie als een hoogtepunt te beschouwen, alsof onze volledige wetenschappelijke geschiedenis naar dit punt in onze maatschappelijke ontwikkeling heeft geleid. Niets is echter minder waar. Op dit punt zitten we met gebrekkige, onvolledige, milieubelastende en sterfelijke technologie.
Mortal engines, zoals Shakespeare in
Othello zo mooi verwoordt. Ons huidig technologisch niveau is slechts een doorslagje, een tijdelijk prototype van wat het uiteindelijk moet zijn. Laten we dan ook niet teveel voorspellingen doen gebaseerd op onze huidige gebrekkige technologie, maar liever op technologie die al wat meer het maturiteitsniveau bereikt heeft.
Sustainable technology, technologie die zichzelf in stand houdt. Het is geen optimistische toekomstdroom meer, dat was het in de jaren '70, het is een realiteit die in labo's overal ter wereld al tastbaar gemaakt is. Het is een realiteit die sneller dan we kunnen vatten op ons afkomt. Technologie zal beter, kleiner, alomtegenwoordiger en ja, ook invasiever worden - maar daar tegenover ook duurzaam en harmonischer met mens en milieu. De snelheid van de technologische ontwikkeling en ook de onwetendheid van de bevolking over wat er staat aan te komen is soms beangstigend, maar daardoor nog meer fascinerend.
De derde fout die gemaakt wordt is dat natuur en technologie elkaar uitsluiten. Alsof we enkel in balans met het milieu kunnen leven door af te stappen van technologische ontwikkeling. Een behoorlijk bekrompen visie die imo van kortzichtige onwetendheid getuigt. Natuur en technologie zijn geen of/of verhaal, de twee kunnen perfect een harmonie vormen, bvb in biomimetica.