Archief - Wat is je all time favoriete band?

Zal voor mij toch altijd NOFX blijven. Punk In Drublic was de eerste cd van een harder genre dat ik ooit hoorde (was toen nog een cd van m'n zus) en was eigenlijk meteen verkocht, vooral door nummers zoals Don't Call Me White & The Brews. En zonder die cd was ik waarschijnlijk ook nooit naar (over 't algemeen) harde muziek gaan luisteren dusja

En live is het ook gewoon altijd een feest, een soort mengeling van een live optreden en stand-up comedy

Bart Religion zei:

De helft van die nummers staat niet op London Calling?

Klik om te vergroten...

I know Twas mijn opsomming van nummers die minstens even goed zijn als Train In Vain, en dan als laatste "de rest van London Calling" als in: alles is gewoon top

Sdc zei:

The Division Bells is het album dat me PF heeft leren ontdekken, maar eigenlijk is The Final Cut mijn lievelingsalbum. Hun allereerste cd's met Syd zeggen me weinig buiten enkele nummers. Ze zijn iets te chaotisch voor me.
Ik heb ook de solo albums van DG toen hij nog voor PF speelde, maar die zijn minder imo. On an island is qua sfeer ook schitterend, maar textueel minder. Je merkt dat zijn vrouw er achter zit

En het is raar, zo luister ik bijv. meer naar Depeche Mode dan naar PF, maar toch is PF belangrijker in mijn leven en ben ik er meer door beïnvloed.

Klik om te vergroten...

The Final Cut is nu net het hoogtepunt van Roger Waters' egocentrisme imho

Om het met de woorden van Waters te zeggen: daddy, what else did you leave for me? Ik heb PF ontdekt (passief) omdat mijn vader het veel draaide vroeger, maar pas sinds enkele jaren geleden ben ik er ook effectief naar gaan luisteren.

Ik kan in feite van veel andere artiesten/groepen zeggen dat ze mij beïnvloedden in die zin dat ik direct nieuwsgierig was naar meer van hun repertoire: Joe Bonamassa, Peter Green, Rodrigo y Gabriela, Miles Davis, John Coltrane, Django Reinhardt, Jeff Beck, Steffen Schakinger (nog niet echt bekend, maar zeker de moeite om te checken),...

Van Django Reinhardt kan ik zelfs zeggen dat ik altijd direct goedgezind word van zijn muziek, waarschijnlijk heeft dat te maken met die typische zigeunergroove. Toen ik Joe Bonamassa's werk voor het eerst hoorde ging ik na een aantal songs gehoord te hebben al op zoek naar concert tickets, en ik had nog sjans ook want een paar maanden later stond hij in Antwerpen (Elizabethzaal) op het podium

Skyscraper zei:

Duidelijk dat gij nen jonge knaap zijt.

Eén favoriete band heb ik niet, al komt nine inch nails/trent reznor wel dicht in de buurt (al luister ik er niet zo enorm vaak meer naar, blijven gewoon platen die enorm goed in elkaar zitten).

Klik om te vergroten...

Al een geluk dat gij zo volwassen zijt hé

Zymp zei:

Gast? Live op niks trekken?
Das mijn tweede favo (live-) groep, na de Foo Fighters en net voor Muse.
Die zijn echt geniaal.

Klik om te vergroten...

QOTSA met Grohl live is awesome, met Castillo zuigt het gewoon.

Slowdive. <3

slowdive - catch the breeze (live) - YouTube

QOTSA en Veil of Maya

Oasis = terecht mijn all time favo band. dat wordt ik nooit beu
voorts nog:
RATM
Rammstein
Qotsa
rival sons
---
niet all time fav maar ook steengoed: Noel Gallagher's high flying birds, Beady Eye
Channel Zero, Mastodon

favo band AC/DC (kamer hangt vol)
en live gezien
echt ik blijf kiekevel krijgen van hun songs

Godspeed You! Black Emperor

Kid_C zei:

Godspeed You! Black Emperor

Klik om te vergroten...

Dit.

En

IK WIL CIRQUE ROYAL NU

Bands are lame.
Geef mij maar een Philip Glass of een James Holden!

Als het echt een band moet zijn dan is het zonder twijfel The Velvet Underground. Dat rauwe geluid dat zij wisten te produceren is nog even fresh als het was einde 60s. De gulden middeweg tussen de liefde van de hippies en de rage van de punks. Stevige psychedelische ondertoon, maar weg met de perfecte harmonieen en in de plaats daarvan een dikke middelvinger richting alles dat er mis is met de wereld. Grenzen verleggen en normen doen vervagen. Warhol's factory was een wilde plek; drug gebuik, sexueel radicalisme, alle vormen van kunst; muziek, film, schilderen, beeldhouden, ... en dat alles werd er vermengd tot een chaotisch geheel, een gevaarlijke cocktail. Het heeft sommigen groot gemaakt en anderen volledig geruineerd. In zekere zin vind ik dat terug in hun nummers; hoe dat balanceren op het randje van de afgrond je enorme highs kan bezorgen, maar dat als je jezelf daarin verliest, de lows zeer diep kunnen gaan.