Vintage Hifi
Legacy Member
Om het niet een typische "Wie-was-er-nog?"-topic van te maken, smijt ik er mijn review bij, dat maakt het interessanter.
Het zag zwart van het volk voor Vorst Nationaal. Letterlijk en figuurlijk, want Indochine heeft de laatste jaren een steeds groter gevolg gekregen in Gothic-kringen. In tegenstelling tot sommige die er van 's middags of 's morgens al stonden, waren wij net op tijd. Desalniettemin konden we ons placeren bij vrienden die een paar meter van de ingang stonden. Toen de deuren opengingen werd er geduwd en getrokken voor als eerste binnen te zijn. Eenmaal binnen hadden we direct een aantal mooie plaatsen uitgekozen en kon het feestje beginnen...
Voorprogramma was "Oxygen"; een weinig interessante rockband met veel eentonigheid en weinig power. De zaal doet wat mee aan het verplichte handjesgeklap, maar iedereen zat eigenlijk te wachten op Indochine.
Het podium voor Indochine wordt klaargemaakt achter een gigantisch gordijn. Dat beloofde dus iets speciaals te worden. En inderdaad, bij de eerste noten van "La Promesse" worden er gigantische beelden geprojecteerd op 2 schermen, en het gordijn voor de band. Als de intro eenmaal gepasseerd is, viel een deel van het doek voor de band weg, en kregen we de band voor de eerste 2 songs met oogverblindend mooie projecties voor het spektakel. Gedurend het hele concert werden de songs dan verder voorzien op aparte schermen van (al-dan-niet knap) beeldmateriaal.
Het eerste deel van het concert tapt vooral uit het kraantje van "Alice & June", in mijn ogen één van de minste Indochine albums, en aan de ambiance te zien gaat het gros van het publiek hier mee akkoord. Er komt pas beweging in op nummers van Paradize zoals "Marilyn" en "Punker". Maar het dak komt pas los van Vorst Nationaal als Indochine de grote kanonnen uitstalt, de nummers van pre-"WAX". Op nummers zoals "3 Nuits par Semaine", "Miss Paramount" en "Monte Cristo", die waardig de stempel Indo mogen dragen, gaat het publiek uit z'n dak.
Bij de eerste bisnummers speelt Indochine een mooie akoestische set waarbij Nicola, Boris en Oli op akoestische gitaar begeleid worden door buffetpiano en drum voor een aantal van hun beste nummers. Een mooi moment om even op adem te komen van het geweld van de oude nummers.
Na de rust vliegen we er nog even helemaal in met o.a. "Punishment Park" en (het verplichte) "L'aventurier". Bij de afsluiter "Tallulah" krijgen een paar meisjes (en één jongen) uit het publiek de kans om Nicola te omhelzen. Leuk, maar een tikkeltje melig.
Na een welgemeende "Merci" en "Vive les flamands!" zat het er op voor de jongens van Indochine. En voor ons ook. Moe maar tevreden keren we terug naar huis. Teruggekeken op het concert was het een gemengde ervaring. Pas in de 2de helft werden de jongens van Indo wakker en kwam het feestje op gang. Routine, of ligt het aan het materiaal? Ik weet één ding: het publiek zou maar al te graag terugkeren naar de tijd van "INDO LIVE".
Ik geef nog even de playlist mee, voor zover ik ze mij herinner:
Romulus oordeelt: 3,5 sterren op 5. "Zeer leuk, afgezien van een paar minpuntjes."
Opening: La Promesse
Dunkerque
Ceremonia
Alice & June
Marilyn
Adora
Punker
Gang Bang
Ladyboy
J'Ai Demandé A La Lune
Morphine
Electrastar
June
3 Nuits Par Semaine
Medley:
Miss Paramount
Monte Cristo
Stef II
Astroboy
Eerste bisnummers:
Crash Me
Akoestische set:
Un Singe en Hiver
Révolution
Salômbo
La Colline Des Roses
Volgende bisnummers:
Punishment Park
Pink Water 3
L'Aventurier
Talulla
Het zag zwart van het volk voor Vorst Nationaal. Letterlijk en figuurlijk, want Indochine heeft de laatste jaren een steeds groter gevolg gekregen in Gothic-kringen. In tegenstelling tot sommige die er van 's middags of 's morgens al stonden, waren wij net op tijd. Desalniettemin konden we ons placeren bij vrienden die een paar meter van de ingang stonden. Toen de deuren opengingen werd er geduwd en getrokken voor als eerste binnen te zijn. Eenmaal binnen hadden we direct een aantal mooie plaatsen uitgekozen en kon het feestje beginnen...
Voorprogramma was "Oxygen"; een weinig interessante rockband met veel eentonigheid en weinig power. De zaal doet wat mee aan het verplichte handjesgeklap, maar iedereen zat eigenlijk te wachten op Indochine.
Het podium voor Indochine wordt klaargemaakt achter een gigantisch gordijn. Dat beloofde dus iets speciaals te worden. En inderdaad, bij de eerste noten van "La Promesse" worden er gigantische beelden geprojecteerd op 2 schermen, en het gordijn voor de band. Als de intro eenmaal gepasseerd is, viel een deel van het doek voor de band weg, en kregen we de band voor de eerste 2 songs met oogverblindend mooie projecties voor het spektakel. Gedurend het hele concert werden de songs dan verder voorzien op aparte schermen van (al-dan-niet knap) beeldmateriaal.
Het eerste deel van het concert tapt vooral uit het kraantje van "Alice & June", in mijn ogen één van de minste Indochine albums, en aan de ambiance te zien gaat het gros van het publiek hier mee akkoord. Er komt pas beweging in op nummers van Paradize zoals "Marilyn" en "Punker". Maar het dak komt pas los van Vorst Nationaal als Indochine de grote kanonnen uitstalt, de nummers van pre-"WAX". Op nummers zoals "3 Nuits par Semaine", "Miss Paramount" en "Monte Cristo", die waardig de stempel Indo mogen dragen, gaat het publiek uit z'n dak.
Bij de eerste bisnummers speelt Indochine een mooie akoestische set waarbij Nicola, Boris en Oli op akoestische gitaar begeleid worden door buffetpiano en drum voor een aantal van hun beste nummers. Een mooi moment om even op adem te komen van het geweld van de oude nummers.
Na de rust vliegen we er nog even helemaal in met o.a. "Punishment Park" en (het verplichte) "L'aventurier". Bij de afsluiter "Tallulah" krijgen een paar meisjes (en één jongen) uit het publiek de kans om Nicola te omhelzen. Leuk, maar een tikkeltje melig.
Na een welgemeende "Merci" en "Vive les flamands!" zat het er op voor de jongens van Indochine. En voor ons ook. Moe maar tevreden keren we terug naar huis. Teruggekeken op het concert was het een gemengde ervaring. Pas in de 2de helft werden de jongens van Indo wakker en kwam het feestje op gang. Routine, of ligt het aan het materiaal? Ik weet één ding: het publiek zou maar al te graag terugkeren naar de tijd van "INDO LIVE".
Ik geef nog even de playlist mee, voor zover ik ze mij herinner:
Romulus oordeelt: 3,5 sterren op 5. "Zeer leuk, afgezien van een paar minpuntjes."
Opening: La Promesse
Dunkerque
Ceremonia
Alice & June
Marilyn
Adora
Punker
Gang Bang
Ladyboy
J'Ai Demandé A La Lune
Morphine
Electrastar
June
3 Nuits Par Semaine
Medley:
Miss Paramount
Monte Cristo
Stef II
Astroboy
Eerste bisnummers:
Crash Me
Akoestische set:
Un Singe en Hiver
Révolution
Salômbo
La Colline Des Roses
Volgende bisnummers:
Punishment Park
Pink Water 3
L'Aventurier
Talulla