Terug van roadburn en het was, zoals te verwachten, zalig.
Na wat zoeken in Tilburg de 013 gevonden, leuk complex, geschikt voor een festival als dit en het geluid zat ook heel strak. Het rook er overal ongelooflijk hard naar weed en iedereen zat blijkbaar halve liters hollands bier te drinken. Ik vraag me af hoe zij de muziek ervaren hebben. :')
Er waren vééél platen te vinden, als ik het geld had was ik hoogstwaarschijnlijk met 90% ervan gaan lopen. Volgend jaar dan maar best sparen alvorens ik naar roadburn vertrek.
Alle optredens aflopen is beetje teveel van het goede, ik heb veel te veel gezien, tussen 16u en 2u had ik geen tijd meer om zelfs iets te eten. Veel te veel bands die ik wou zien en vaak toch zware keuzes moeten maken.
De vrijdag vielen vooral ISIS, Groundhogs en Earthless op.
ISIS speelde een soort van 'best of'set en die kon ik wel goed smaken. Dulcinea als opener (met wat geluidsproblemen wel

) zette me meteen al in de sfeer. In Fiction, So Did We, twee nummers van oceanic, 1 van celestial & 'The Red Sea' (!!). Ik ben niet echt goed met songtitels op optredens.

Voor de
Groundhogs kan ik vooral zeggen dat de prijs naar energiekste bejaarde naar hun drummer gaat. Ik schat hem 65, licht kalend maar met lang grijs haar en een bierbuikje, die kerel sloeg nogal zwaar door. De muziek was ook heel goed, psych blues rock en hun afsluiter 'cherry red' was een hoogtepunt.
Dan
Earthless, normaal ging ik nog naar Mos Generator hierna, maar de groep dacht er anders over. Anderhalf uur volledig gekke psych stoner, wat een trip! De visuals brachten me meteen terug naar de seventies. De drummer bleef nonstop spelen en ik vraag me nog steeds af hoe je na zo lang spelen nog steeds allemaal samen van ritme kan veranderen zonder maar één blik te gunnen aan elkaar. Topoptreden en een fantastische afsluiter van de dag.
Dan nog even bij een djset van orange goblin blijven plakken, jammergenoeg moest ik de trein halen om 2u.
Zaterdag begon ik met een korte postrockintermezzo van
Long Distance Calling, goed om 10 minuten wakker te worden want dan volgde
Electric Orange. Weeral een fuzzed out psych krautrocktrip, hippies op het podium, de halve zaal die danst, dikke fun, dat was het.
Na Electric Orange volgde
Jesu, de zaal zat afgeladen vol voor het eerste solo optreden van Justin Broadrick. Hij wil zich meer concentreren op de ambient jesu dan de rock jesu, daarom geen drummer of basgitarist, maar alleen justin met gitaar en laptop. Ik weet niet echt wat ik ervan moet denken, in De Kreun vond ik het een heel goed optreden terwijl ik hier me meer afvroeg waar hij mee bezig was. Technisch zat het goed in elkaar, maar ik miste iets...
Jesu gedaan, op naar
Boris, meeste weten hier wel dat ik megafan ben van Boris, toch stelde het optreden wat teleur. Véél materiaal van hun nieuwste plaat 'Smile', niet dat het niet goed is, maar ik hoopte op stukken uit Flood, Feedbacker, Akuma No Uta, Heavy Rocks... Pink klonk heel strak en het openingsnummer van hun nieuwe cd ook. Ik vond het optreden relatief goed tot de laatste twee nummers. Ze gingen over in elkaar, een halfuur muziek, 君は傘をさしていた en de bonustrack van 'Smile'. En dat ging heel goed, de laatste tien minuten gevuld met drones en gitaarnoise, de drummer die in het publiek springt...

Jammer van het vele nieuwe materiaal, maar voor herhaling vatbaar!
Omdat ik de trein moest halen, was het optreden van
Cult Of Luna het laatste dat ik heb gezien. Ik ken de groep van naam en heb de cd's wel eens beluisterd, maar meer zei het mij niet. Het optreden zelf was ongelooflijk strak en intens, de energie spatte van het podium en het geluid zat supergoed. Finland was mijn persoonlijke hoogtepunt. Ik zal me toch eens moeten verdiepen in de groep.
Tot zover Roadburn 2008, volgend jaar ga ik zeker opnieuw (of ik probeer het toch). De muziek kan al niet verkeerd zijn, de hopen stonede stoners zijn vriendelijke en rustige

D) mensen. Roadburn 2009, een 9livesbusje en we huren samen een bungalow, wie gaat mee?
(mijn geschrijf trekt op niets, maar ik heb een zwaar slaaptekort momenteel)