Het debuut van de samenwerking met diens vriendin Yoko is een totaal andere dan zijn volgende platen onder deze samenwerking. Waar zijn volgende albums worden begeleid door hemzelf en zijn vriendin Yoko, gebeurt dit hier onder begeleiding van instrumenten en Yoko haar rare geluiden. Een instrumentale plaat dus, voor degene die het nog niet door hebben. Ad Brouwers smeekt bijna om deze plaat niet op zijn muzikaliteit te beoordelen, dus dat doen we even niet. Moesten we dit oordelen op muzikaliteit, dan hadden we direct dit album gedegradeerd tot een amateuristisch in elkaar geflanste plaat dat zelfs een kind van vijf met een vinger in zijn neus kan maken. Daardoor is de kans dat ik deze plaat nog eens opzet microbisch klein.
De bedoeling van deze plaat ontgaat me ook. Hier wordt geen boodschap overgebracht, iets dat we wel moeten kunnen verwachten van John Lennon. Genietbaat is het allesbehalve. Moest ik ooit worden gevangen genomen door één of andere groep psychologen die psychopathische trekjes hebben, dan bestaat er geen beter middel om me krankzinnig te maken. Misschien is dat wel de bedoeling van John Lennon. Misschien zijn de luisteraars proefpersonen voor een onderzoek die Lennon startte, maar nooit voltooide. Ik kan nog duizenden complottheorieën neerpennen , het resultaat blijft hetzelfde. De bedoeling van deze plaat ontgaat me nog steeds.
Als we even wat dieper op het geluid dat deze plaat voortbrengt ingaan, dan komen we rare geluiden tegen. Geluiden die best kunnen worden gebruikt in een film. Die film zou dan uiteraard over mentaal zieke mensen gaan. Naast deze vreemde geluiden horen we ook de rare geluiden die Yoko voortbrengt. Yoko heeft dus officieel bewezen dat deze dame een vijs los heeft. En dan nog maar te zwijgen over het moment dat Yoko plots begint te kreunen (duidelijk te horen op het tweede deel van de plaat). Net alsof deze plaat opgenomen is tijdens het grote moment. Dit zou dan direct de hoes verklaren natuurlijk. En ik ben niet echt een voorstander van naar iemand zijn gekreun te horen, ik zorg er liever zelf voor.
Dan wil ik het ook hebben over deze hoes. Ik had daarnet een discussie met mijn andere ik en we zijn tot de conclusie gekomen dat dit een revolutionaire hoes is. Een beetje zoals de hoes van Electric Ladyland gemaakt door held Jimi Hendrix. Maar waar daar de tetten (lees : borsten en mijn excuses voor mijn onbeleefd taalgebruik) primeerden, werd hier het menselijk lichaam tentoongesteld. Yoko had haar wel even mogen scheren, maar bon, schaamhaar was in de jaren '70 een teken van rijkdom. Als we nog dieper de hoes analyseren, dan willen die twee Adam & Eva imiteren. Weliswaar de Britse Adam en de Japanse Eva. Wat ik ook wel noemenswaardig vindt, is dat we preutser en preutser werden met de jaren. Tegenwoordig moet je niet afkomen met zo een hoes, want dan krijg je alle mogelijke politieke partijen, godsdiensten en stichtingen achter jouw. Partijen gecreëerd door bezorgde huismoeders die geen seks willen voor het huwelijk. Godsdiensten die seks niet willen zien als tijdverdrijf, enkel als voorplanting. En stichtingen die niet in zien dat we in de moderne tijd leven. En dan nog maar te zwijgen over (zal ik het zeggen ?) socialistisch partijen en de conservatieve media. Helaas voor hen, want zij zijn namelijk te laat. De pornoindustrie is alive and still kicking!
En ik denk dat ik even John Lennon links laat liggen. Want ik ben hier weer volledig tilt aan het slaan en begin ik de mening van Lennon te delen. Geen schande, maar totaal ouderwets, al zijn er wel sommige dingen die tegenwoordig nog steeds van toepassing zijn. Na het lezen van dit alles hier, kom ik plots tot de conclusie dat deze plaat wel heel erg veel teweeg brengt en dit alles misschien wel de bedoeling geweest is. Ik vind het vreemd dat ik zo een vreemde tekst schrijf, enkel en alleen door wat kabaal. Een beoordeling op deze plaat plakken vraagt weer een inspanning dat zelfs God als moeilijk zal bestempelen. Het is en blijft kabaal, muzikaal is het niets en er worden geen teksten gebruikt (wat natuurlijk een feit is bij instrumentale platen). Maar toch, dat dit kabaal me zo inspireert om zoiets neer te pennen is geweldig. Een drie en een half op vijf.
ad: