Let op! Tis mijn verslag, maar dan verbloemd en let ook op! Tis objectief en ik heb wel dingen te rechtuit verwoord. En tis niet dak bep. stijlen wou afbreken maar tis gewoon mijn ding niet. grtz
I Love Techno Indoor
http://festivalitisbelgium.be/festivals/ilovetechnoindoor/index1.htm
13 november 2004, Flanders Expo, Gent
Eindelijk was het zover. Zaterdagavond 13 november. Het grootste Belgische Techno-event kon beginnen. De avond voordien had ik Tomaz tijdens Republika op Studio Brussel ILT nog de pensenkermis onder de techno-events horen noemen. Het is nu eenmaal zo dat ILT pakken groter is dan het gemiddelde techno feestje en dat het ook veel technotoeristen aantrekt. Maar dat neemt niet weg dat het ook dit jaar weer een line-up was om je vingers van af te likken.
Onderweg weer massas politie tegengekomen, langs elke invalsweg. Maar voor de rest was het een vlotte rit. Het gevoel als je in Flanders Expo aankwam was weer onbeschrijflijk. Een parking vol auto's met langs alle kanten beats en mensen die duidelijk klaar waren om een feestje te bouwen. Na een snelle entree langs de vip/press-ingang was het tijd om te gaan shaken op de wondere wereld van de techno-beats.
Om half acht arriveerden we in de Orange Room. Wat me meteen opviel, was dat er dezelfde decoratie werd gebruikt als op het outdoor-event en ILT-Indoor 2003. Maar daar storen we ons natuurlijk niet aan. Het kon alleen iets bonter. In de Orange Room opende Redhead, die de anthem alsook de laatste ILT-cd in elkaar heeft gemixt, "I Love Techno". Heel veel volk stond er nog niet maar Redhead wist het publiek toch op te zwepen, met wat we van hem gewend zijn: een goede en stevige set. Redhead is het in mijn ogen aan het maken.
Half negen, Joris Voorn was al een halfuurtje plaatjes aan het spinnen dus het werd tijd dat we ons eens naar de Red Room begaven om de producer van ‘Incident', één van de beste funky techno plaatjes van 2004, bezig te zien.
En ik moet zeggen dat dit één van de hoogtepunten van mijn avond was. Het kwam geregeld tot climaxen en je zag dat het publiek dit wel kon smaken.
Daarna begaf ik me even naar de Blue Room voor Fred Nasen. Nog zo'n Belgisch talent op de affiche. Maar voor tech-house was het nog veel te vroeg op de avond...
Even later heb ik eens de I Love Techno–toer gedaan. De Foodcorner was op zelfde plaats als vorig jaar, maar nu achter een doek. Drankbonnetjes en eetbonnetjes waren hetzelfde wat ik als een groot pluspunt beschouw.
In het midden van de zaal had je een Coca-Cola-tent met RnB. Mijn mening daarover is vrij simpel. Zoiets hoort niet thuis op een evenement zoals dit.
Elf uur gepasseerd, hoog tijd om terug naar de Red Room te gaan, want Steve Rachmad was daar aant het draaien. Zalig gevarieerd setje, goede opbouw en opnieuw één van de hoogtepunten.
Maar zoals te verwachten begon toen ook de immense drukte: volle zalen of halfvolle zalen waar je niet meer in mocht staken de kop op. Jaja, ik had het verwacht, maar toch is het weer spijtig dat je door zoiets wel een paar dingen mist. Complet! Volzet! Ga naar een andere zaal! Dat kreeg je dan te zien. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat men niet zoveel tickets had mogen verkopen. Vorig jaar waren er 25000 danslustigen aanwezig . Je had toen ook wel eens een zaal die volzet was, maar laten we dat beschouwen als "aangenaam vol".
Door de drukte ben ik niet tot bij The Prodigy geraakt. Hun optreden was zo een succes dat er zich honderden mensen aan de inkom schaarden. Het heeft een kwartier tot halfuur stilgelegen wegens veiligheidsredenen. Dit is wat ik na hun optreden te horen kreeg: "Super set! Kaskrakers zoals "Breathe", "Firestarter", "Narayan", "Smack my bitch up", "Poison",... passeerden de revue!" Het was gewoon een te grote naam voor een event als dit. Maar als je ziet dat al hun laatste optredens voor een klein publiek waren, kan je besluiten dat ze dit zelf wilden.
Dan maar naar Ricardo Villalobos in de Yellow Room. Deze room stond voor Minimal. En met zijn opzwepende minimal sounds kreeg hij het volk echt wel in beweging. Het was iets te rustig voor mij maar hij heeft me toch aan het shaken gezet. De Yellow Room was ook zowat de enige room die ik heel de avond niet volzet heb weten zijn. Misschien dat de feestgangers het toch allemaal te plat vonden. Of lag het aan de rare ingang. Want die was aan de achterkant van het podium. Aangezien het het drukst is in de buurt van de dj, moest je jezelf dus door het volk wringen om een goed plaatsje te vinden.
Ondertussen was het al één uur. Tijd voor een nieuwe lading dj’s. En wat voor een lading! Eerst zijn we voor de zoveelste keer naar de Red Room afgezakt. Justin Berkovi ging daar een live-set afleveren. En wat voor één! Een combinatie van het dieper werk en pompertjes.
Het was: "Hoe promoot ik het best mijn nieuwe cd (‘passion’)!" En hij is daar dik in geslaagd ook! Zijn setje had wel veel en diepe bass, maar dat was juist zalig. Berkovi, één van de toppers van I Love Techno.
Berkovi beëindigde zijn zet en het was dan lopen richting Orange Room. Pet Duo deed daar zijn ding! In het zomerverlof had dit Braziliaans koppel me aangenaam verrast. Ze losten mijn verlangens dan ook in. Het was een snel setje! Het geluid bleek er bij momenten jammer genoeg niet door te komen. Zo’n techno hoort gewoon hard te staan.
Na al dat geraas van Pet Duo hadden we nood aan iets rustigs. Dus dan maar naar de Green Room. Een room waar ik voordien nog niet in geraakt was. Daar stond één van dé elektro-girls van het moment te spinnen. Miss Kittin!
En net zoals de vorige keren vond ik haar echt wel goed! Zeker als ze zingt. Het is niet echt zuiver te noemen maar het publiek werd er wel zot van. Verder hebben we ook wel een paar van die typische Miss Kittin-platen horen passeren. Een geslaagd setje!
Later op de avond zijn we ook nog bij Sven Väth gaan piepen. Maar zoals ik verwachtte veel bekende platen en dus niet zo speciaal in mijn ogen. Voor velen zal hij het nog steeds doen, maar mij kon het echt niet boeien.
Door omstandigheden heb ik jammer genoeg twee namen gemist die ik dan weer wel had willen zien. Anthony Rother met een pracht van een laatste album "Popkiller…. one million miles away from God (father)", en Dave Clarke die toch ook al heel wat bommen van platen heeft uitgebracht.
Dan maar naar de Orange Room. Want ik was daar met wat volk dat blijkbaar nog vol energie zat. Dj Amok mocht daar afsluiten. Amok is een dj die balanceert op het randje van schranz (heel snelle, harde en repetitieve techno) en hardcore. Amok gaat rechtdoor en zal nooit ergens onnodig afslaan! Je ziet er wel de mafste dansbewegingen: o.a. de bekende langlaufers. Jaja, als je het echt hard wou moest je in de Orange Room zijn!
Het werd me toch allemaal wat teveel en ik besloot om me nog eens naar de Green Room te begeven. Daar was Dr. Lektroluv met bijhorend kostuum en telefoonhoorn aan het plaatjes draaien . Ik ben helemaal geen fan van hem of zijn cd’s maar na zo'n avond kon ik gewoon niets anders meer aan. Achteraf had ik wel spijt dat ik niet meer naar Michael Mayer ben gaan zien, maar ik was moe, moe en nog eens moe...
Over het algemeen was I Love Techno perfect georganiseerd! Gratis water, snelle bediening, vriendelijke security, ….maar toch waren er een paar punten waar het wat misliep. Vooral het geluid (niet hard genoeg), de decoratie (was platjes en niet veel veranderd) en de immense drukte speelden me soms parten.
Maar uiteindelijk kan je zoiets verwachten van een event dat zo groot is als I Love Techno en mag ik besluiten dat het qua line-up en muziek een geslaagde editie was. Een leuk avondje, en zeker voor herhaling vatbaar!