Graspop: van bezoeker tot muzikant
Tips
Met de festivaltips van Sam (voor meer informatie kan u de reportage ‘Leef als een koning, denk als een schooier’ raadplegen) in het achterhoofd trok ik naar Graspop, eens kijken of zijn tips écht werkten.
Even recapituleren; wat was zijn belangrijkste tip alweer ? Was het nu ‘Voorbereiding is alles’ of ‘richt uw ogen steeds op de grond’ ? Aan de voorbereiding kon ik toch niets meer doen, dus hield ik mijn ogen op de grond. Na nog geen 10 minuten had ik prijs! Mijn Buit? Een festivalbandje!
Het bleek zelfs om meer dan zomaar ‘een festivalbandje’ te gaan! Het zwarte bandje had andere kleuren en een andere tekst dan het bandje dat ik rond mijn pols had. Pas toen viel mijn frank; het ging om een backstage bandje!
Voorbereiding is alles
Met de ogen op het bandje gericht schoot er een idee in mijn hoofd: ‘Zou ik met dit bandje Kiss kunnen bewonderen van op de mainstage ?’. Met dit doel voor ogen trok ik het festivalbandje aan. Mijn hart klopte in mijn keel en ik begon een tactiek te bedenken.
Ik legde mijn plannen voor aan mijn vrienden, en vroeg waarop ik zeker moest letten, zodat de security niet te lastig zou gaan doen. Het gerucht gaat namelijk de ronde dat Graspop het best bewaakte festival is. En dus stond ik in voor een complete transformatie. Medewerkers kunnen zich op graspop dagelijks douchen. Ik zou vrij vlug door de mand vallen indien ik hier geen rekening mee zou houden. Zonder aarzelen knipte ik ook mijn festivalbandje door, hees ik mij in een nieuwe, propere T-shirt en begaf ik mij richting backstage.
Op de bus naar het festival was het al opgevallen. Elk festival heeft plaatsen waar je als gewone bezoeker niet binnen kan. Maar misschien me dit met dit nieuwe bandje wel lukken. Onzeker – maar kalm – kwam ik aan de ingang van de medewerkers:
‘Euhm, mag ik hier binnen als medewerker ? Ik ben hier sinds vandaag, dus ik heb géén idee langs waar ik moet gaan ..’
- Laat eens zien, staat er een nummer op ?
‘Ja, een 3 ..?’
- Ah, da’s goed, ga maar door!
Daar zat ik dan backstage. Het was misschien wat naïef van mij om te denken dat dit niet zo was, maar al snel bleek dat er nog steeds delen waren waar ik niet binnen mocht. Het artiestengedeelte was nog steeds no limits. Er bestonden blijkbaar nog enkele bandjes die toegang gaven tot nog meer delen. Het secretariaat liet weten dat het ‘rode bandje’ het opperbandje was; dat kregen de artiesten, en die konden ze toch niets weigeren...right ?
Kort samengevat; geen enkel podia was een probleem. Enkel Main Stage deed lastig. Dan maar overschakelen naar plan 2!
‘Artiesten kunnen ze niet weigeren’
Mijn idee was simpel; ze konden artiesten niets weigeren. Dus moest een artiest mij maar mee naar binnen nemen. Het duurde niet lang voordat de eerste band voorbij kwam; Evergrey. Ze waren het klaarblijkelijk oneens over welk bier het beste was, en daarom vroegen ze mij een bier-test te doen. Zeker nadat ze hoorden dat ik een Stella fan was. Ik moest dus zelfs niet eens moeite doen om een band aan te spreken, alles ging vanzelf.
Enkele minuten later zat ik in hun lounge – het containertje dat ze van Graspop ter beschikking kregen. Gezien al die bandmembers die rond mij liepen, viel het niet eens op dat ik eigenlijk geen toegang had. Het werd zelfs niet gecontroleerd!
Hun lounge lag tussen die van Alestorm en A day to Remember in, en het leukste moest nog komen. Toen de deur van hun container open ging, ging dit gepaard met een koude gloed. De band komt uit Zweden, en waren dus niet gewend aan de warmte. Ik was dus niet alleen in de artiestlounge geraakt, het was daar ook nog eens 20° warm. Een heuse afkoeling dus!
De bandmembers duwden al gauw 2 flesjes bier in mijn handen. Ze hadden allebei een onuitspreekbare naam, vandaar dat ik naar de kleur van de etiketten keek. Ik nam voorzichtig (het was immers Duits bier) een slokje van beide bieren en wees zonder aarzelen naar het witte flesje. De ene kant van de kamer juichte, de andere kant van de kamer schuilde achter het excuus: ‘Smaken verschillen’.
Profiteer ervan
Ik besloot hun lounge te verlaten; toen ik backstage zat kon ik er maar best van profiteren; iedereen die ik tegenkwam gaf ik een highfive, met de gedachte: ‘Zo ben ik zeker dat hij mij straks nog wel zal herinneren; ik zal enkel moeten zeggen dat ik diejen dude van de Highfive ben’. Al snel kwam ik een van de bandleden van Exodus tegen. Na de highfive wees ik naar zijn drankhoorn en vroeg ik of ik moest bijvullen. Glimlachend liet hij weten dat het een goed idee was. Zelf vond ik dit ook; ik was namelijk van het bier met het groene etiketje af!
Argentinië ging Mexico inmaken, dus we haastten ons naar de lounge waar enkel de artiesten mochten komen: Alweer niet gecontroleerd geweest. Nu, gezien mijn pronostiek op 2 – 0 stond, en het al snel 3 – 0 was, besloot ik maar te gaan socializen; mijn pronostiek was toch om zeep!
Enkele gesprekken aangegaan; ik moest en zou immers iemand vinden die mij bij KISS op de Main zou krijgen. Helaas, niemand kon mij écht helpen, maar ik kreeg wel te horen dat er speciale kiss-bandjes de ronde deden, zodat ze alle ingangen naar de mainstage konden afsluiten en er zeker niemand binnen kon komen zonder ze daar écht mochten zijn. Ik citeer: ‘Kiss is nu zelfs beter beschermd dan uw koning’.
Dan maar een nieuw plan bedenken. Laten we ze anders wijsmaken dat ik moest soundchecken voor KISS ? Alweer onder het motto voorbereiding is alles besloot ik dat ik mij zou voordoen als een drummer. Dit was ook praktisch haalbaarder; ik moest enkel wat drumstokjes tonen indien ze aan mijn verhaal twijfelden. Het is ook haalbaarder om wat drumstokjes te regelen met een band dan een microfoon/gitaar. Ik sprak dus een van de drummers aan die ik ge-highfived had, en vroeg of hij mij kon voorzien van enkele drumsticks. Geen probleem zo bleek!
Mission failed
Toch maar eens een test doen. Ik ging even naar de Main Stage kijken op de weide zelf, en zou dan terug – als artiest – proberen binnen te komen. Maar helaas. Ik was vergeten dat ik mijn artiestenbandje nog niet had! Enkel met de drumsticks in de hand raakte ik dus niet binnen. Ik moet wel zeggen dat de dame in kwestie mij wel zou doorgelaten hebben. Haar Engels was namelijk niet goed genoeg om mij uit te leggen dat ik niet zou door mogen. De man die naast haar stond wist daarentegen wel met een deftige uitleg te komen en verwees mij naar het Graspop secretariaat.
Aan het secretariaat zouden ze mij absoluut niet binnenlaten en met geen schijn van kans droop ik af. Ik trok naar de artiesteningang, en ik besloot de eerste de beste muzikant aan te spreken die naar huis ging. Bleek dat daar een soundman was die niet in KISS geintereseerd was. Zijn bandje kwam dan ook moeiteloos in mijn bezit. Het enige probleem was dat hij zijn bandje kapotgetrokken had, en ik dus inventief op zoek moest naar een oplossing. Het bandje tegen elkaar branden was het beste waar ik kon opkomen. Ik ging rustig te werk – ik had namelijk maar een kans – maar kwam tot de vaststelling dat ik als niet-roker een nadeel ondervond. Ik had geen aansteker bij me. Tegen de tijd dat ik mijn bandje samen had gebrand schoot het vuurwerk in de lucht. Het doel was dus mislukt.
Dan maar socializen
Ik had mijn doel niet bereikt, maar ik ben wel ver geraakt. Ik had een artiestenbandje aan. ‘Na een festival viert men feest, dus ook in de backstage!’ dacht ik. Niet dus; de afbraak was al snel bezig. Ik begaf mij dus maar naar de dichtstbijzijnde eettent waar ze mij behandelden als een prins. Ik kreeg meteen al hun restjes in mijn handen geduwd! Mijn buit was groot; poffertjes, een 4tal pakken frieten, 14 frikandellen,…
Daar liep ik dan, gewapend met 2 drumsticks, een rood artiestenbandje en een heel plateau vol met eten. Het duurde niet lang of ik werd aangesproken, was het niet wegens al dat eten, dan was het over de drumstokjes.
Ik speelde mijn rol, en ik maakte iedereen dat wou luisteren wijs dat ik drummer was van een black metal groep. Mijn band heette The Living Body Bags en ik was hier samen met Evergrey op tour. Tot mijn eigen verbazing trok niemand dit in twijfel. Ik heb zelfs de reactie gekregen dat mijn band ‘zeer goed was’ en dat ‘onze laatste CD tot een van de beste ooit behoorde’. Je had die laatste zijn gezicht moeten zien toen ik zei; ‘Gast, ge moogt Nederlands klappen ze.. ik speel helemaal niet in een band, ik heb da gewoon efkes verzonnen.’
Bij het oplopen van de artiesten-parking kwam ik een groepje muzikanten tegen; bandleden van Evergrey, Exodus, Amon Amarth, Bloodbath en A Day To Remember waren aanwezig.
De ene helft was geïnteresseerd in mijn frieten en frikadellen, de andere gaf meer aandacht aan de vuvuzela van Amon Amarth. Ik zeg u; cool ding. Het geluid is helemaal niet zo irritant als het lijkt!
En voor de rest; ‘What Happens Backstage, Stays Backstage.’
.