Vandaag alweer de tijd gekregen om een aantal albums te beluisteren;
Nicolay - Shibuya: City Lights Vol. 2
Ik was in het begin heel erg benieuwd naar dit album, want ik weet heel weinig over de Japanse hip-hop. Helaas was dit voor geen enkele reden, want dit album vind ik heel erg slecht. Ik weet wel dat Japanse hip-hop heel anders is dan de westerse, maar dit noemt men toch niet hip-hop ? Dit is meer elektronische pop. In het begin was het nog wel te doen, maar na vijf nummers had ik steeds de neiging om te stoppen met luisteren. Dit album heeft echt geen aantrekkingskracht en heel erg eentonig. Ik denk dat ik zelfs 5x hetzelfde heb gehoord in verschillende nummers. Helaas, maar ik kan dit niet meer dan een 2 geven.
Danger Mouse - From Man to Mouse
Ik hoor toch wel dagelijks een aantal positieve berichten over Danger Mouse, maar heb nooit echt iets gehoord van hem (enkel zijn thema voor GTA : Liberty City Stories). Met dit album zal daar een verandering in komen. Het album begint met een remix van 'Put It On' van m'n favoriete rapper Big L die een wat vrolijkere beat krijgt en wat toch wel geslaagd is. Na nummers die hij geproduceerd en remixes komt er een andere remix die ik ook heel geslaagd vind. Hier remixt hij 'It Aint Hard To Tell' met een soort van emotionele beat.
Helaas vond ik de rest eigenlijk niet zo aanstekelijk zoals de twee die ik net heb genoemd en moet ik helaas zeggen dat dit album eigenlijk niet zo goed is. Daarom geef ik het een drie. Btw, ben ik de enige die een crappy exemplaar heb of is dit zo gemaakt ? Ik heb daar geen punten voor afgetrokken, maar vind het toch maar raar
Bahamadia - Kollage
Vrouwelijke rappers. Dat is een soort rapper waar ik niet veel naar luister. Ik ken er wel een aantal, maar uitgezonderd van een paar, vind ik ze niet echt goed. Sterker zelfs, ik verdenk hun dat ze enkel in de industrie zitten om meer aandacht te krijgen en zo hun uiterlijk te verkopen aan fans om zo het geld binnen te hengelen. Gelukkig zijn er ook vrouwelijke rappers die dit niet doen, maar waar ik nooit naar heb geluisterd, of niet mee veel doen of niet ken. Bahamadia is zo'n vrouwelijke rapper, ik ken haar alleen van haar nummer 'Three The Hard Way' (en dat omdat DJ Premier het heeft geproduceerd), maar verder dan dat stopt het. Daar is er vandaag (gelukkig' verandering) in gekomen. Ik heb op aanrade van een topic haar debuut beluisterd en ben er wel tevreden over. Naast Queen Latifaah en Lady Of Rage zijn er nog vrouwelijke rappers die hip-hop nog wel serieus nemen.
De intro verklapt het al een beetje, dit album is bijna helemaal geproduceerd door DJ Premier. Natuurlijk is dit niet slecht en ook te verwachten, want bijna ieder album uit de 'east-coast' in de jaren '90 werd gedeeltelijk of helemaal geproduceerd door Premier. Hier doet DJ Premier wat hij altijd doet ; Een album helemaal goed maken. Na de intro begint 'Wordplay'. Een bragg & broasting over hoe hard ze wel niet komt met haar wordplay. Gelukkig brengt zij dit op een serieuze manier, of anders nam ik het niet serieus. Na haar brag & broasting start het volgend nummer met een donkere beat. De beat doet eigenlijk het merendeel, want ik luister meer naar de beat dan naar de tekst zelf. Waarschijnlijk omdat het plaatje perfect is. Dit geldt ook voor alle nummers die hierna komen. Dan nemen we het voorlaatste nummer nog, namelijk 'Three The Hard Way'. Dit nummer is het beste wat dit album te bieden heeft. DJ Premier levert een prachtige beat en Bahamadia doet wat ze altijd doet. Dit alles maakt dat dit album een vier krijgt.