.Acku.
Legacy Member
[blog]
Het moet ongeveer mijn tiende zomer zijn dat ik naar een festival ga. Een van de harde lessen die ik ondertussen hardleers geleerd heb is dat je best vertrekt met een weelde aan geld. Geld die je daar enthousiast kan uitgeven alsof het flyers zijn van je lokale klasfuif. Zulks enthousiasme maakt het verschil in tijden van economische nood. De eerste maal toen ik ging had ik tien euro op zak en NIETS van drank bij. Een dag in volle hittegolf is sinsdien nooit zo verschroeiend meer geweest. Een andere les is gewoonweg een slimme kampeerder te zijn. Bevoorrading moet nauwgezet en weloverwogen gebeuren. Veel bier, veel water, voor elke dag verse kledij, makkelijk op te warmen blikjesvoer en een degelijke tent. Sinds dit jaar is er nog een party-tent en frigobox bijgekomen. Dat verandert de ervaring van overleven op de camping naar genieten van de camping.
We arriveerden traditioneel een dag te vroeg, 'snachts rond 1 uur. Ook al had ik research gedaan alhier of dit wel nog een goed idee was, de groep kreeg de stem en zoals wel vaker weet de groep het niet beter. Daarom mochten wij de eerste nacht doorbrengen tussen een massa van 500-1000 mensen die zittend, klagend, verveeld en slapend voor de gesloten dranghekken (van de camping die vroeger wel 'snachts openging) had plaatsgenomen.
Het slapen zou beter zijn gegaan mochten een paar hoepels niet om het halfuur geroepen hebben 'HET IS OPEN', waarop iedereen rechtveerde om te gaan aanschuiven. Het was dat niet om 4, niet om 5, niet om halfzes, ook niet om zes, wel om halfzeven. Dat ze toen iedereen twee per twee slechts binnenlieten was nog pijnlijker.
Mijn fameuze tent stond rond halfacht op (voor de eerste keer in tien jaar vrij mooi recht zelfs) en ik ging na een lange werkdag eindelijk voorbereidende slaap aanvatten.
Tot acht uur, het uur waarop vele vroegkomers hun eigen ding aan het degelijk doen waren: vroeg komen. Die rotzakken hadden natuurlijk al geslapen en begonnen dus aan hun feestje vlak naast mijn tent. Het ging over EHSAL, borsthaar en vetrollen. Bij deze raad ik u - mocht u het nog niet zijn dankzij de reclames - EHSAL volledig af.
Tijd genoeg dus om eens de jaarlijke inkopen te gaan doen: een mutsje om mijn zweethoofd onder te verbergen en een zonnebril om de omwalde en door alcohol doorbloede ogen achter te verbergen. Eens undercover glijd ik onherkenbaar en met een flegmatisch aplomb doorheen de meute. Dat is vrijheid op zijn best.
De dag was schroeiend en ik kwam eigenlijk maar voor drie zaken: Bier op de camping, Tool en een heel dagje aan de tent met de vriendin. En Tool was er! De man is geschift, de muziek geniaal en de klank magistraal. Punt.
Some say the end is near
Some say we'll see armageddon soon
I certainly hope we will
I sure could use a vacation from this
Was dan ook een tekst die pas tot me doordrong toen ik vooraan stond tijdens de Peppers. Wat een vies idee weerom van 'de groep'. Wat een massa vervelend volk. Een uur en half geen drank, geen WC en geen centimeter plaats. We stonden verdorie dichter bij Tool, daar was toen geen volk. Blijkbaar herkennen de mensen toch niet wat echt goed is, zelfs na de grote - voor mij ietwat onverwachte - promotie die Stubru de laatste maanden voor Tool voert.
Dan maar de bende verlaten en met de vriendin romantsich gaan doen vanachter op de weide. Oh ja. Niets leuker dan in een meisje haar tieten knijpen terwijl er 80.000 figuranten uit Attack of the Clones rondom u staan. Daarna begon nog Roger Sanchez, jammer genoeg had de vriend die op mij stond te schoppen omdat ik prefereerde te slapen op Manu Chao dan toch de slag van de hamer gekregen en lag ie languit de grond op, in kikkerhouding. De tientallen mensen die over zijn ledematen struikelden konden daar niets aan verhelpen. Als babysit zijn we rond hem gebleven toen de Black Eyed Pees op het podium kwamen kwelen. Voor mij kon de binnengesmokkelde Whiskey dat muzikaal ongeluk nog verbazend makkelijk compenseren.
Eens terug op de camping besloot ik eens te trekken, steeds uit traditie, van een vreselijk slecht gerolde toeter die me aangeboden werd en ging het licht uit op onrustwekkende wijze. De wereld draaide ondersteboven en dan terug naar links, en rechts, en links. Voor ik het wist stond er tien man rondom mij. Goed geslapen dat ik heb. Man.
De dag nadien de hele dag rustig doorgebracht met de vriendin in de partytent, terwijl de rest naar de optredens waren. Ze vond het onhygenisch te vrijen. Dan maar eens gewoon gebabbeld. En kijk, dat was ook best aangenaam.
Muzikaal gezien vind ik Pukkelpop veruit superieur, maar qua accomodatie heb ik dit jaar op Werchter nog nooit beter gezeten, gelegen, gesprongen en gekropen.
Het moet ongeveer mijn tiende zomer zijn dat ik naar een festival ga. Een van de harde lessen die ik ondertussen hardleers geleerd heb is dat je best vertrekt met een weelde aan geld. Geld die je daar enthousiast kan uitgeven alsof het flyers zijn van je lokale klasfuif. Zulks enthousiasme maakt het verschil in tijden van economische nood. De eerste maal toen ik ging had ik tien euro op zak en NIETS van drank bij. Een dag in volle hittegolf is sinsdien nooit zo verschroeiend meer geweest. Een andere les is gewoonweg een slimme kampeerder te zijn. Bevoorrading moet nauwgezet en weloverwogen gebeuren. Veel bier, veel water, voor elke dag verse kledij, makkelijk op te warmen blikjesvoer en een degelijke tent. Sinds dit jaar is er nog een party-tent en frigobox bijgekomen. Dat verandert de ervaring van overleven op de camping naar genieten van de camping.
We arriveerden traditioneel een dag te vroeg, 'snachts rond 1 uur. Ook al had ik research gedaan alhier of dit wel nog een goed idee was, de groep kreeg de stem en zoals wel vaker weet de groep het niet beter. Daarom mochten wij de eerste nacht doorbrengen tussen een massa van 500-1000 mensen die zittend, klagend, verveeld en slapend voor de gesloten dranghekken (van de camping die vroeger wel 'snachts openging) had plaatsgenomen.
Het slapen zou beter zijn gegaan mochten een paar hoepels niet om het halfuur geroepen hebben 'HET IS OPEN', waarop iedereen rechtveerde om te gaan aanschuiven. Het was dat niet om 4, niet om 5, niet om halfzes, ook niet om zes, wel om halfzeven. Dat ze toen iedereen twee per twee slechts binnenlieten was nog pijnlijker.
Mijn fameuze tent stond rond halfacht op (voor de eerste keer in tien jaar vrij mooi recht zelfs) en ik ging na een lange werkdag eindelijk voorbereidende slaap aanvatten.
Tot acht uur, het uur waarop vele vroegkomers hun eigen ding aan het degelijk doen waren: vroeg komen. Die rotzakken hadden natuurlijk al geslapen en begonnen dus aan hun feestje vlak naast mijn tent. Het ging over EHSAL, borsthaar en vetrollen. Bij deze raad ik u - mocht u het nog niet zijn dankzij de reclames - EHSAL volledig af.
Tijd genoeg dus om eens de jaarlijke inkopen te gaan doen: een mutsje om mijn zweethoofd onder te verbergen en een zonnebril om de omwalde en door alcohol doorbloede ogen achter te verbergen. Eens undercover glijd ik onherkenbaar en met een flegmatisch aplomb doorheen de meute. Dat is vrijheid op zijn best.
De dag was schroeiend en ik kwam eigenlijk maar voor drie zaken: Bier op de camping, Tool en een heel dagje aan de tent met de vriendin. En Tool was er! De man is geschift, de muziek geniaal en de klank magistraal. Punt.
Some say the end is near
Some say we'll see armageddon soon
I certainly hope we will
I sure could use a vacation from this
Was dan ook een tekst die pas tot me doordrong toen ik vooraan stond tijdens de Peppers. Wat een vies idee weerom van 'de groep'. Wat een massa vervelend volk. Een uur en half geen drank, geen WC en geen centimeter plaats. We stonden verdorie dichter bij Tool, daar was toen geen volk. Blijkbaar herkennen de mensen toch niet wat echt goed is, zelfs na de grote - voor mij ietwat onverwachte - promotie die Stubru de laatste maanden voor Tool voert.
Dan maar de bende verlaten en met de vriendin romantsich gaan doen vanachter op de weide. Oh ja. Niets leuker dan in een meisje haar tieten knijpen terwijl er 80.000 figuranten uit Attack of the Clones rondom u staan. Daarna begon nog Roger Sanchez, jammer genoeg had de vriend die op mij stond te schoppen omdat ik prefereerde te slapen op Manu Chao dan toch de slag van de hamer gekregen en lag ie languit de grond op, in kikkerhouding. De tientallen mensen die over zijn ledematen struikelden konden daar niets aan verhelpen. Als babysit zijn we rond hem gebleven toen de Black Eyed Pees op het podium kwamen kwelen. Voor mij kon de binnengesmokkelde Whiskey dat muzikaal ongeluk nog verbazend makkelijk compenseren.
Eens terug op de camping besloot ik eens te trekken, steeds uit traditie, van een vreselijk slecht gerolde toeter die me aangeboden werd en ging het licht uit op onrustwekkende wijze. De wereld draaide ondersteboven en dan terug naar links, en rechts, en links. Voor ik het wist stond er tien man rondom mij. Goed geslapen dat ik heb. Man.
De dag nadien de hele dag rustig doorgebracht met de vriendin in de partytent, terwijl de rest naar de optredens waren. Ze vond het onhygenisch te vrijen. Dan maar eens gewoon gebabbeld. En kijk, dat was ook best aangenaam.
Muzikaal gezien vind ik Pukkelpop veruit superieur, maar qua accomodatie heb ik dit jaar op Werchter nog nooit beter gezeten, gelegen, gesprongen en gekropen.