Gisteravond weer nipt een classic "dode hoek"-ongeval vermeden. Altijd hetzelfde liedje.
Ik fiets richting kruispunt, voor mij 2 wagens die rechts willen afslaan. De eerste kon dat nog zonder mij te hinderen. Die tweede had ik al scherp in de gaten, ik kon al van door zijn achterruit zien (op één of andere manier) dat hij zijn spiegels niet checkte. Ik hield dus al mijn remmen vast om tijdig in te grijpen.
Nog heel even dacht ik dat hij mij gezien had omdat hij vertraagde... maar dat was blijkbaar alleen om zijn bocht te nemen. Snok aan zijn stuur, ik alle ankers moeten uitgooien tot bijna stilstand, het scheelde 10 à 20 cm of hij had me mee. Mocht ik een auto besturen, ik had hem getrakteerd op een claxon-concert. Maar ik ben een fietser en moest het dus stellen met mijn vrolijke fietsbelletje "ringel ringel". Natuurlijk hoort hij dat niet. En hij rijdt rustig weg, niet beseffende dat hij bijna een zwaargewonde op zijn geweten had. Kijk, als er één grote frustratie is aan de rol van zwakke weggebruiker, dan is het deze wel. Je bent gewoon machteloos, ook al overkom je de grootste stommiteiten.
En ja, ik weet het, ik heb deze frustratie hier al ettelijke keren moeten vermelden. Daarmee bereik je niets. Daarom had ik vroeger al beslist om het over een andere boeg te gooien:
achtervolgen. En mijn eerste achtervolging was al direct een groot succes.
Ik nam een parallelle baan waarvan ik wist dat hij ongeveer op hetzelfde punt uitkwam, ik bleef hem scherp in de gaten houden (er zat een park tussen ons), hij sloeg nog af en geraakte steeds verder van mij, tot hij bijna uit mijn vizier was. Ik onthield zijn type voertuig en kleur, ik wist dat het een kalende man was. Net voor hij uit mijn vizier was, zag ik hem nog net afslaan, en ik deed een gok waar hij ongeveer zou uitkomen. Ik stak een tandje bij, en ja hoor, even later zag ik hem daar ergens parkeren. Perfect.
Hij stapt uit en traag kom ik naar hem toe fietsen.
- Ik vroeg hem kalm of hij toevallig zonet op die baan had gereden en zo rechts afsloeg?
* Ja
- Wist je dat je mij bijna omver hebt gereden?
* Oh, excuseer!
- Kun je in het vervolg wat opletten want wat je daar deed was echt gevaarlijk.
* Ja, maar ik let op hoor in het verkeer!
(Sure, daarom dat ik zopas bijna op zijn capeau lag zeker? Bovendien nam hij op dat moment gewoon zijn bagage en trapte het zonder blikken of blozen af, richting zijn voordeur)
- Een beetje verbouwereerd door zijn arrogantie riep ik nog: "Jamaar, heb je goed begrepen wat ik zei?"
* "Jaja, 't is goed"
Punt gemaakt, ik kan hem moeilijk achtervolgen tot in zijn living.

En voldaan zette ik mijn tocht verder. Vanaf nu, altijd.