Ik hoor dus ook bij de selecte club van de "gevallenen". Wegens therapeutische redenen, ga ik hier mijne zever van mij afschrijven...
Kleine situatieschets; Het speelt zich af vorige week Donderdag. Het meeste slijm/zout/smurrie was al weg. Ikzelf, 3000km op een Kawa ER-5. In November mijn eerste "echte" moto gekocht, een Suzuki V-Strom 650 (te bezichtigen
hier ) Eind November en de hele maand December was er ofwel werk ofwel slecht weer. Dus, ik begon het wel beu te worden. Dus, Donderdag MOEST en ZOU er getankt worden.
Dolblij begon ik eraan. Met de vettige nieuwe banden en de slechte staat van de wegen in mijn achterhoofd, héél voorzichtig vertrokken. Van de rit herinner ik me niet veel, maar ik reed waarschijnlijk als een half blinde astmatische eend met een paarden-ei in zijn broek. Héél voorzichtig dus. Na de volle 6 (ZES) kilometer kom ik aan een tankstation. Ik stop. Ik tank.
Nu, de Strom is een hoge rakker. Ik ben ook een hoge rakker. Dus, ik besluit om 1/2 te tanken "zodat hij zeker niet omvalt door het extra gewicht van de volle tank (en mijn onkunde)" Zo gezegd zo gedaan. Ik heb gedaan. Ik stap op.
Nu, Suzuki's hebben dat ding waarbij je de koppeling moet inhouden voor te starten, als een soort goedkope anti-diefstal vermoed ik. Dus ik zet het contact aan (wijzertjes gaan rond weeeeee), en ik denk ffe na over wat ik moet doen. Waarop de moto spontaan meedenkt en vooruitschiet tegen een vlotte 5 km per uur. Mijn stevig geplantte benen maakten wat halfslachtige lopende bewegingen, en daar lag ik. Als een vis op het droge. Ik hoorde nog net het KLINGGGG, en de kenners onder ons weten dat de KLINGGGG het geluid is dat de rechts-voor pinker van een Suzuki V-Strom 650 ABS (model jaar 2008) maakt als hij zegt "het is mooi geweest" en in 1006 stukken uiteenspat. En dit alles terwijl ik nog niet eens gestart had???
GODverDOMme...
ik sta op. Kijk achter me. Naar een BMW. Met een oud vrouwtje. Die een mond heeft die de afmetingen van een spoorwegtunnel beginnen aan te nemen.
Ik zeg een paar lelijke woorden. Haar dochter stapt uit. Desondanks mijn woede merk ik de anatomische correcte vorm van de dochter haar lichaam op, wat me enigszins doet kalmeren.
"Ga het? Oh nee ik kan het nie gelove, ons ma heeft dezen otto nog maar just, en tis nen ottomatik dus ze wist nie wa ze moest doen!!!"
mevrouw wou dus een half meterke vooruit rijden zodat haar benzinetank VLAK tegenover de benzinepomp was. Enja. Paniek.
Lang verhaal kort (wel, niet echt maar vooruit) ze heeft me een nieuwe pinker betaald. Voor de rest hebben de sliders en valbaren de klap grotendeels opgevangen, maar er zitten toch een paar bijna onzichtbare krasjes op de zijkant van de kap. Deze heeft ze ook vergoed, maar ik heb er geen nieuwe gekocht. De krasjes en mijn nog steeds licht gebogen achterrempedaal doen me er nog elke rit aan terugdenken...
6km.
Gloednieuwe moto.
Kolere.
Vandaag heb ik een ritje gemaakt van 300km, de banden zijn nu niet meer vettig, en ik ben gelukkig. Maar toen ffe niet...