Kijk eens aan, als ik even door alle beledigingen en persoonlijke verwijten probeer te lezen, begrijpt iedereen blijkbaar mijn frustraties en zijn ze terecht. Goed, zover zijn we al.
Dus je mag terechte frustraties hebben, maar je mag niet gefrustreerd zijn vlak na een dergelijke bijna-dood-ervaring? Kan je dat eens uitleggen, Remake? Probeer het dit keer zonder verwijten, want nu kom je een beetje over als die marginaal die ik hier eerder heb geschetst. En als je niet na een bijna-dood-ervaring gefrustreerd mag zijn, wanneer mag het dan wél? Wanneer ik onder de grond lig, ga je mij dàn misschien komen vertellen dat de tijd rijp is om eens gefrustreerd te zijn?
Maar iets doen aan die terechte frustraties die elke week opnieuw levens kost om die te proberen vermijden? Neen, dat mag niet. Hier moet blijkbaar vooral op de boodschapper geschoten worden. Hier moet je de boodschapper beledigen en persoonlijk aanvallen en voor de rest gewoon je kop in het zand steken.
Weet je, misschien fiets ik al iets te lang (namelijk heel mijn leven) om nog tolerant te zijn tegenover het wijdverspreide je m'en foutisme van veel (niet alle) autobestuurders. Misschien zitten jullie nog in de gemoedelijke fase, die ik ook lange tijd heb gekend. Maar ik kan u garanderen: op een bepaald moment heb je het helemaal gehad met die voortdurende aanslagen op uw leven. En dat is misschien het moment dat je mijn posts hier zult begrijpen.
Tot zolang: I rest my case, en ik zet mijn kruistocht verder. Niet tegen de autobestuurders in het algemeen, niet tegen x of tegen y, maar gewoon PRO het respecteren van de verkeersregels en het beschouwen van de fiets als een evenwaardig vervoersmiddel als de auto of de vrachtwagen: namelijk een vervoersmiddel voor wie je EERST in de spiegel kijkt, vooraleer je zijn rijbaan betreedt. En niet waarvan men denkt, bewust of onbewust, "ach, het is maar een fietser, die zal wel wijken" zoals dat vandaag het geval is.
.