Die S-bochten die je ziet, komen voor bij synchrone toestellen. Zowat alle moderne computers tegenwoordig zijn synchrone machines. Dat betekent dat alle handelingen binnen een precies bepaalde tijdspanne gebeuren.
De mate van speling op die tijdspanne bepaalt hoe hoog die component geklokt kan worden: hoe hoger de kloksnelheid namelijk, hoe kleiner de speling die er mag zijn.
Die S-constructies zie je dan voornamelijk op brede communicatiepaden (= waar er veel bits per kloktik uitgewisseld worden) die hoog geklokt zijn:
- Tussen memory-controller(s) en DIMM-sloten.
- Tussen northbridge en CPU (= de FSB).
- Tussen northbridge en AGP-slot (op oudere mobo's dus).
Het klopt ook dat PCB's in meerdere lagen gemaakt worden. Eigenlijk wordt steeds gepoogd om zo weinig mogelijk lagen te hebben (aangezien iedere extra laag een extra kost met zich meebrengt). Desktop-mobo's tellen daarom vaak 6 lagen. In server- en notebook-mobo's kom je veel vaker 8 en 10 lagen tegen...
PCB's worden door mensen getekend. Daar zijn een aantal redenen voor:
- Moederbord-layouts zijn relatief eenvoudig en kunnen daarom vrij makkelijk door mensen getekend worden.
- Software die dat zou kunnen doen zou erg complex zijn en daardoor heel duur in ontwikkeling. Zo'n software moet rekening kunnen houden met bepaalde componenten die op een voorbestemde plaats moeten staan (PCI-E sloten, CPU-socket, schroefgaten, ...). Daarnaast kiezen fabrikanten om bepaalde componenten zo te plaatsen dat ze makkelijk verwisseld of weggelaten kunnen worden (extra ATA-controller, extra NIC-controller, speciale audio-controller, ...).
Zo'n soort software wordt wel door Intel gebruikt voor het bepalen van de layout van de componenten binnen een CPU (bij AMD gebeurt ook dat nog manueel). Die software van Intel is ontworpen om de warmte-ontwikkeling beter te verspreiden en de layout van de stroomtoevoer-circuits te vereenvoudigen.