Tony.Montana. zei:
Zoals Exit zegt, doe een low level format op je schijf.
Bij een normale format worden de gegevens niet gewist, deze blijven op de schijf aanwezig maar de schijf heeft de toestemming om elke sector te overschrijven met nieuwe data, de vorige data wordt dus als gewist beschouwd. In Windows lijkt de schijf leeg maar eigelijk staat er nog data op.
Klopt niet.
Een quick-format is waar jij het over hebt. In dat geval wordt de inhoudstafel van de harde schijf gewist waardoor je operating system de data op de schijf niet meer kan vinden. In dat geval lijkt de schijf inderdaad leeg, maar is de data wel degelijk nog aanwezig.
Bij een full-format wordt ook het data-gedeelte van de harde schijf overschreven (alle bits worden op "0" gezet so-to-speak). Bij dit soort formats blijft de inhoudstafel gewoon staan en wordt die, uiteraard, ook leeggehaald (net als bij een quick-format).
Bij een low-level format wordt de hele schijf (inclusief boot-sector/records en inhoudstafels) overschreven (alle bits van de schijf worden op "0" gezet).
Bij alle 3 deze soorten formats kan je de data nog recupereren.
In het geval van een quick-format is dat het makkelijkst. De enige moeilijkheid is de data dan terug indelen in aparte files (het recupereren van die data resulteert, in principe, tot 1 hele grote file).
In de twee andere gevallen kan de data nog gerecupereerd worden doordat het overschrijven van bits niet perfect gaat. Data op een harde schijf wordt weggeschreven door allemaal hele kleine magneetjes te roteren. Staat de negatieve pool in de ene richting, dan heb je een 0, anders een 1. Voor iedere bit op de harde schijf heb je een vrij groot aantal magneetjes. Een 1 heb je als de meerderheid van de magneetjes in de "1"-richting staan, een 0 in het andere geval. Bij een format wordt de meerderheid van de magneetjes dus in de "0" richting gezet. Een deel van de magneetjes blijft echter in de oude richting wijzen. Door nu te meten hoeveel magneetjes nog in de "1" richting wijzen kan je nu uitvissen of er een 0 of een 1 in die bit stond vóór de format (in een vroegere "0" zullen nu zo goed als geen magneetjes nog in de "1" richting wijzen, bij een vroegere "1" zullen er nog een stuk meer magneetjes in de "1" richting wijzen).
Dat gezegd zijnde is het recupereren van data op die tweede manier een moeilijk proces en werkt het nooit 100% goed... Het moet in dat geval echt om iemand gaan die kwade bedoelingen heeft met die data.
Hoe vaker een bit op de schijf echter herbeschreven wordt, hoe moeilijker het wordt om te bepalen wat er eerder in die bit opgeslagen stond. Exit's advies om een programma als Killdisk of iets dergelijks te gebruiken is dus een goede manier om de data echt te doen verdwijnen van de schijf.
Als je deze werkwijze volgt, dan heb je het voordeel dat je de harde schijven nadien nog kan gebruiken (doorverkopen ofzo). Door een harde schijf fysiek in stukjes te hakken kan je dat niet meer. Bovendien bestaan er altijd manieren (hoe moeilijk ook) om zelfs uit een verbrande, geplooide of zelfs gebroken schijf te recupereren (maar dan moet je er wel al snel een klein fortuin tegenaan smijten).
TH€ ON€;10518875 zei:
Ben je zeker dat harde schijven luchtledig zijn?
Want ik heb ooit eens een oude HD open gedaan (dit zou eigenlijk al onmogelijk zijn indien het binnenin vacuüm is) en daar waren toen toch een paar openingen aan met een stoffilter voor en een plakker op.
Ze zijn niet luchtledig, maar ze moeten wel vrij blijven van stof. Een geopende harde schijf zal niet meer werken tenzij je die weer volledig stofvrij krijgt (inclusief de lees-/schrijfkop).
Maar een luchtledige harde schijf kan je wel openen als je er maar lucht in krijgt: een luchtledige plastiek zak waarin, bijvoorbeeld, hesp verpakt is kan je toch ook openen?
), hamer en brander.
