Bestanden op een harde schijf worden geïndexeerd in tabellen. Via deze tabellen worden filenames gekoppeld aan de fysieke adressen op de harde schijf. De harde schijf is namelijk ingedeeld in blokken van een vaste grootte (de "cluster"-size). Een file kan dan opgeslagen worden in meerdere van die clusters. De tabellen houden de juiste clusters bij waar een file staat opgeslagen. Het werken met clusters heeft ook als gevolg dat één file nooit minder dan 1 cluster in grootte kan zijn. Sla je een file van 1 byte op en zijn de clusters 8 KB groot, dan zal je toch 8 KB van je harde schijf "verliezen". Als je nu hele kleine clusters zou gebruiken, dan zou je niet veel schijfruimte verliezen. Nadeel is dan wel dat index-tabellen erg groot worden (waardoor die niet alleen meer plaats innemen, maar ook langzamer werken).
In
FAT-systemen heb je 2 tabellen (de "File Allocation Tables") die referenties bevatten naar al je files. Deze 2 tabellen worden gekenmerkt door een vaste grootte. Dat betekent dat je in FAT een harde grens hebt op het maximaal aantal clusters dat je op de schijf kan hebben. Hoe groter de schijf dan wordt, hoe groter iedere cluster zal zijn.
In
NTFS-systemen kies je de cluster-size zelf en wordt de tabel (die we de "Master File Table" noemen) zo groot als die moet zijn om alle clusters te bevatten. Hier heb je dus volledige speling (je kiest zelf waar je voor gaat: weinig plaats verliezen per file of een snellere index).
Davion zei:
Idd klopt FEW, en FAT32 ondersteunt maximum schijven tot kweetniehoeveel GB, en NTFS gaat tot 4 Tb
Imo op een moderne PC pakte het beste NTFS, het fragmenteert ook minder snel dan FAT32.
FAT32 ondersteunt volumes tot 8 x 2^40 Bytes. Bij NTFS is dat 256 x 2^40 Bytes.
Dat NTFS minder snel fragmenteert dan FAT is trouwens een fabeltje hoor... Je gaat in werkelijkheid minder snel fragmentatie krijgen naarmate je clusters groter zijn (er kan dan meer in 1 cluster waardoor de kans kleiner is dat je veel clusters zult nodig hebben voor 1 file). Dat fabeltje werd indertijd de wereld ingeholpen door Microsoft zelf omdat ze toen geen defragmentatie-applicatie boden voor NTFS.