SEGA heeft ten tijde van de Dreamcast ook ferme klappen gekregen van de PS2. In de Europese markt zagen ze natuurlijk dan ook al snel geen brood meer. Amper een 250-tal PAL-titels als ik me niet vergis tegenover minstens het drievoudige in Japan? Pff.
Het grootste probleem dat zowel de Saturn als de DC heeft geplaagd, was imo niet zozeer de moordende concurrentie van Sony, maar het feit dat SEGA altijd heeft gedacht dat wij tot in het oneindige gewoon geporte arcadegames wilden spelen. Met het toenemen van het belang van gaming als vorm van home entertainment tegenover sociale activiteit in de arcadehallen, ging ook de duur van de game en het verhaal een stuk belangrijker worden. Daarvoor hadden zowat enkel RPG's een echt verhaal, de rest was vrijwel allemaal plug 'n' play. SEGA kon zich daar niet van losrukken en wanneer ze dat wél deden (Shenmue!) was het kalf allang verzopen.
Met de Saturn is het exact hetzelfde: racers, shooters, fighters, beat-'em-alls in overvloed op dat platform, vooral in vergelijking met de PSX waar het al RPG's, platformers en action/adventure was dat de klok sloeg. Snellere aanpassing aan de thuismarkt en dus ook groter succes. Dat, en natuurlijk ook technologische redenen (PS2 die dvd's kon afspelen etc.)
Nu we alweer vijftien jaar verder zijn, begint (zoals alle trends/rages) dat casual plug 'n' play gamen terug in de mode te raken. Daarom zijn de DC en Saturn ook terug zo in trek en zijn ze hier zo duur geworden tegenover de PSX (€15 voor ne boxed PSX tegenover makkelijk €50-60 voor ne boxed Saturn, kunt ge nagaan), niet alleen omdat er minder van geproduceerd zijn, maar ook gewoon omdat ze meer gegeerd zijn doordat de markt verzadigd is met meer "arbeidsintensieve" games waar ge niet gewoon een kwartiertje van kunt genieten, omdat dat meestal niet eens genoeg is om door de laadtijden te komen
SEGA dacht dat het pure feit dat ze het eerst afkwamen met bepaalde ideeën of technologie genoeg zou zijn om monsterwinst te maken. It wasn't.
Claudio VO zei:
één ding moet gezegd worden : de Disney games zitten altijd goed in elkaar qua gameplay.
Kleine correctie is in place
Dat is vooral aan Capcom te danken. De samenwerking tussen Capcom en Disney heeft echt pareltjes opgeleverd. Beide Ducktales-games (2 was wel beduidend minder), Rescue Rangers (easy, maar zo leuk), Darkwing Duck om er maar een paar te noemen. Dan had ge ook Adventures in the Magic Kingdom. Heb daar een review over geschreven
http://www.nes-bit.com/?p=510
Latere Disney-games waren vaak wel redelijk bleh. Eentje die echt naderhand degoutant moeilijk blijkt te zijn is Toy Story. Ik heb die voor de SNES uitgespeeld toen ik klein was, vraag me in godsnaam niet hoe
Dat level dat ge op de RC car wordt achtervolgd door de bull terriër en dat vlieglevel op het einde... mannekes toch
had die destijds van mijn ouders gekregen toen we op vakantie waren aan de zee en ik weet nog zo goed dat we Hercules toen getest hebben op het tv'ke van het appartement. FMV's had ik eigenlijk nog nooit gezien in een game, zeker niet in cd-kwaliteit
Maja, blame hedendaagse games, veel te gemakkelijk en daardoor word je verwend. 
Ik ben daar nogal slecht in. Als ik bedenk hoeveel LEGO, Power Rangers en SMS games ik daar gekocht heb...